Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

"Περί θεμάτων"

Κείμενο Ιουλία Τζίβα


Δύο θλιβερά και σίγουρα δεδομένα περιστατικά έγιναν στην Ελλάδα μας και γιαυτό αποφάσισα να γράψω.  Πριν όμως, ας διαβάσουμε μαζί την ετυμολογία της λέξης , "ρατσισμός"ρατσισμός : αρσενικό
1) η θεωρία που διακηρύσσει ότι μία φυλή έχει κάποια εγγενή χαρακτηριστικά που την καθιστούν ανώτερη από τις άλλες
2) η προκατάληψη και η πολιτική διακρίσεων εναντίον αυτών που δεν ανήκουν στην υποτιθέμενη "ανώτερη" φυλή
3) η προκατάληψη και η πολιτική διακρίσεων εναντίον των ατόμων που ανήκουν σε μειοψηφικές κοινωνικές ομάδες 

Στο πρώτο θέμα μου θα αναπτύξω και πάντα με δικά μου κριτήρια και απόψεις ας κρατήσουμε το τρίτο..
Είχαμε το δυσάρεστο γεγονός που έγινε ξημερώματα της περασμένης εβδομάδας στην Παιανία όπου ένας άνεργος, πολύτεκνος και με σοβαρά την γυναίκα του στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου ήρθε στην Ελλάδα μας για να κλέψει.. Α ξέχασα, είναι και Αλβανός. Και τελείως τυχαία όλοι γνωρίζουμε πως ήρθε παράνομα στην Ελλάδα μας στις 2 Ιουνίου.

Ο 24 χρόνος φοιτητής για να υπερασπιστεί το σπίτι του και την μητέρα του πήρε την καραμπίνα και σκότωσε τον Αλβανό ληστή. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε. Αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικά μέτρα. Ενώ σκότωσε έναν άνθρωπο. Είναι απόφαση του νόμου αλλά δεν θα την σχολιάσω κι αυτή. Είναι τυχερός αλλά και άτυχος γιατί πότε δεν θα ξεχάσει ότι σκότωσε έναν άνθρωπο. Όπως είπε κι εκείνος άλλωστε. Μακάρι το παλικάρι να μπορέσει να συνεχίσει την ζωή του όσο καλύτερα γίνεται. Έχει υπέροχους γονείς και τον στηρίζουν ψυχολογικά.
Κι εγώ στην θέση του το ίδιο θα έκανα. Είτε ήταν ο ληστής Αλβανός είτε Έλληνας. 
Μετά το περιστατικό αυτό ρώτησα αν ο Αλβανός ήταν μέσα στο σπίτι και ο Έλληνας ήταν ο ληστής και αυτή την στιγμή ο Έλληνας ήταν στο χώμα..... Τι θα λέγαμε; Τι θα κάναμε; Ξέρετε τι; Θα τον στέλναμε από εκεί που ήρθε... Στην χώρα του... Και με 50 χρόνια φυλακή...Ίσως να τον κρατούσαμε και στην Ελλάδα. Δεν ξέρω. Σίγουρα δεν θα ρίχναμε το φταίξιμο στον Έλληνα.
Και ξέρετε γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί πολύ απλά δεν είμαι ρατσίστρια. Θα πείτε τώρα πως πολύ απλά δεν την έχω πάθει από αυτά τα "κτήνη".. Και θα απαντήσω.. Νομίζετε... κάθε άλλο.. Δεν θα πω κάτι παραπάνω περί του θέματος. Θα ήθελα μόνο να απαντήσετε στην ερώτηση μου παραπάνω...

Και το δεύτερο περιστατικό είναι το θέμα Κασιδιάρη vs Δούρου vs Κανέλλη. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι έγινε εκείνο το ευχάριστο πρωινό στην εκπομπή του Παπαδάκη. Ο "άντρας" Κασιδιάρης εκνευρίστηκε με την κυρία Δούρου και της έριξε ένα ποτήρι με νερό...Το νερό σκέτο. Η κυρία Κανέλλη τελείως αυθόρμητα σηκώθηκε και πέταξε μια ο λ ό κ λ η ρ η εφημερίδα στον κύριο Κασιδιάρη και εκείνος ένιωσε μια απειλή-επίθεση και άρχισε να βαράει την κυρία Κανέλλη. Για την αντίδραση του Παυλόπουλου δεν θα πω κάτι. Έχει σχολιασθεί αρκετά. 
Το μόνο που θα πω είναι ότι άντρας δεν είναι αυτός που έχει δύναμη στα χέρια για να βαράει μια γυναίκα αλλά αυτός που μπορεί με αυτά τα χέρια μόνο να χαϊδέψει μια γυναίκα. Γιατί κύριε Κασιδιάρη και κάθε κύριε Κασιδιάρη, το μόνο που μπορεί να φέρει η βία είναι εχθρούς, κι αν όχι όλους, τους περισσότερους Έλληνες τους κάνατε εχθρούς σας.

Και μιας που ο Κασιδιάρης έχει την τιμητική του ας σχολιάσω και κάποια άλλα περιστατικά της Χ.Α τις τελευταίες μέρες. 
Απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας 2-3 χρυσαυγίτες σταμάτησαν δύο Έλληνες και τους σάπισαν στο ξύλο. Η αστυνομία ήρθε και δεν έκανε τίποτα. 
Βράδυ στο κέντρο της Αθήνας 8-9 χρυσαυγίτες σταμάτησαν Πακιστανούς μπροστά σε ταβέρνα. Ενώ τους χτύπαγαν παντού οι άνθρωποι που ήταν εκεί προσπάθησαν να σταματήσουν τους χρυσαυγίτες και τις έφαγαν κι εκείνοι. Η αστυνομία ήρθε και δεν έκανε τίποτα.. Μόνο πήρε τους Πακιστανούς μαζί τους.
Απόγευμα γύρω στις 5 στο Μοναστηράκι χρυσαυγίτης πλακώνει στο ξύλο πλανόδιο μπροστά στα μάτια τουρίστα και τα δύο του παιδιά. Ο τουρίστας πήρε τα παιδιά και έφυγε τρέχοντας. Η αστυνομία δεν ήρθε ποτέ.
Και υπάρχουν περιστατικά. Είναι τόσα πολλά. Αλλά ας μην τα γράψω όλα και ξυπνήσω όσους κοιμούνται. Πολύ σπαστικό να σε ξυπνάνε απότομα άλλοι...

Ελπίζω οι απαντήσεις σας να είναι θετικές γιατί έχουν διαβάσει τόσα τα ματάκια μου και πραγματικά έχω απελπιστεί τελείως... Παρ' όλα αυτά... δημοκρατία λένε πως έχουμε....

Καλή τύχη ....

Σχόλια

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης...

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"





Πασχαλινή διακόσμηση με σπάγκο

Μια εύκολη πασχαλινή κατασκευή, που θα δώσει εορταστικό αέρα στη διακόσμηση του σπιτιού, σας προτείνω σήμερα. Με απλά υλικά, χωρίς ιδιαίτερα έξοδα και κόπο, μπορείτε να τη φτιάξετε γρήγορα και να αποτελέσει και ένα ξεχωριστό χειροποίητο δώρο, αν το επιθυμείτε.
Τα υλικά που χρειάζεστε είναι: Σπάγκος σε φυσικό και λευκό χρώμαΚόλλα κρυσταλλιζέ2 μπαλόνια και ψαλίδι Για τη διακόσμηση τους:
ΧόρτοΨεύτικα αυγουλάκια σε χρώμα της επιλογής σας
Πώς θα τη φτιάξετε
Φουσκώστε το μπαλόνι και στη συνέχεια βρέξτε το σπάγκο στην αραιωμένη κόλλα. Για να την αραιώσετε προσθέστε νερό, έτσι ώστε να γίνει αρκετά ρευστή για να μουλιάσει καλά ο σπάγκος. Καλύψτε με μεμβράνη το μπαλόνι και τυλίξτε το σπάγκο γύρω του φροντίζοντας να μοιραστεί ομοιόμορφα όπως κάνουμε με ένα κουβάρι. Αφήστε το να στεγνώσει καλά. 

Σπάστε το μπαλόνι και αφαιρέστε το από το εσωτερικό της μπάλας. Κόψτε με το ψαλίδι τη μπάλα σε σχήμα ζικ - ζακ για να θυμίζει σπασμένο αυγό. Γεμίστε το κάθε κομμάτι με το άχυρο και τα ψεύτικα αυγουλάκια κα…

Όνειρα σε σακίδιο…

-Τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;… ρώτησε ξέροντας μέσα της την απάντηση - Δεν μπορώ να κοιμηθώ, όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου!
Συχνοί οι διάλογοι αυτοί, σχεδόν καθημερινοί επαναλαμβάνονταν λες και διάβαζαν κάποιο σενάριο. Τόσο ίδιοι, τόσο απελπιστικά ίδιοι! Εκείνη, άνεργη περισσότερο από δύο χρόνια και κείνος, με μειωμένο κάθε λίγο μισθό, έβλεπαν τη ζωή τους να χάνει κάθε προοπτική. Όλα τους τα όνειρα κλείστηκαν σ’ ένα άδειο βιβλιάριο Τραπέζης κι ας ήταν τόσο νέοι!  -Θα φτιάξω καφέ, μη σηκωθείς!... την καθησύχασε φιλώντας τη τρυφερά στο μέτωπο Δυο δόσεις καφέ έχει ακόμα, σκέφτηκε όπως έπινε την πρώτη γουλιά… δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω μια λύση…
Παιδί ελλήνων μεταναστών γεννημένο σε μια πλούσια χώρα, ήρθε στην Ελλάδα πριν ακόμα πάει σχολείο, αφού οι γονείς του νοστάλγησαν την πατρίδα! Λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκαν πιασμένοι χέρι - χέρι σ’ένα φοβερό δυστύχημα αφήνοντάς τον -παρηγοριά και ευθύνη - στον παππού και τη γιαγιά. Η πατρίδα των γονιών του έγινε πατρίδα του και το πονεμένο από το θάν…

Η εικονική πραγματικότητα ζωντανεύει την Ακρόπολη του 5ου πΧ αιώνα στον "Ελληνικό Κόσμο"

Μια νέα διαδραστική παραγωγή εικονικής πραγματικότητας, στην αίθουσα "Θόλος" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος", του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, μας υπόσχεται ένα ταξίδι στο χώρο, το χρόνο και την ιστορία, παρουσιάζοντας την Ακρόπολη του Χρυσού Αιώνα του Περικλή, έτσι όπως ήταν όταν δημιουργήθηκε.


Μια μαγική περιήγηση - ξενάγηση, όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει με κάθε λεπτομέρεια όλα τα κτίρια, που βρίσκονταν στον "Ιερό Βράχο" στις πραγματικές τους διαστάσεις και έχει την ευκαιρία να θαυμάσει τόσο τον Παρθενώνα, το Ερεχθείο, το Ναό της Απτέρου Νίκης, τα Προπύλαια, όσο και τα αγάλματα στα φυσικά τους χρώματα και όχι μόνο.


Με τη βοήθεια του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Πάνου Βαλαβάνη, ομάδες ειδικών, ζωγράφοι 3Dmodelers, προγραμματιστές και αρχαιολόγοι δημιούργησαν ένα θέαμα μοναδικό που παρουσιάζει εκτός των παραπάνω, ναούς και αγάλματα που δεν διασώζονται ως τις μέρες μας, όπως το Αρρηφόριον, το Ιερό του Διός Πολιέως, το Ιερό της Αρτέμιδος Β…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

Ο Οκτώβρης που αγαπώ...

Όταν αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα για την εξοχή, ο κυριότερος λόγος ήταν η φύση. Μεγαλωμένη σε διάφορες επαρχιακές πόλεις, που τότε δε γνώριζαν καν τη λέξη «πολυκατοικία», ήξερα τις αυλές με τα οπωροφόρα και τα σπίτια με τα γεράνια στα παράθυρα. Έβλεπα τις εποχές να αλλάζουν και τα δέντρα να φορούν τα χρώματα και τα αρώματα του κάθε μήνα, πριν έρθει η στιγμή να αλλάξει η διακόσμηση στο σπίτι από καλοκαιρινή σε φθινοπωρινή όπως κάνουμε τώρα στις μεγαλουπόλεις…
Το χώμα μύριζε βροχή πολύ πριν οι στάλες της βρέξουν το μέτωπό μας παίζοντας κρυφτό στις αλάνες  και τα φύλλα που έπεφταν από τα δέντρα ήταν το φθινοπωρινό χαλί της αυλής μας και έκαναν τα πατήματά μας πάνω του, ηχηρά και αφράτα… Αυτά ξαναζώ στην εξοχή, νιώθοντας τυχερή και αρνούμενη να αποχωριστώ τις παιδικές αναμνήσεις… βλέπετε είμαι από κείνους που δεν μπορούν να ζουν σε ένα τόπο με μόνο μία ή έστω δύο εποχές… μ’ αρέσουν όλες, μ' αρέσει η εναλλαγή, ο ήλιος, η ζέστη, η βροχή, το κρύο και οι μυρωδιές που τα συνοδεύουν.
Γι’ α…

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...



Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

7 ημέρες... χαμόγελο

Για κάποιους ανθρώπους το χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό τους αυθόρμητα, αβίαστα... για κάποιους άλλους, δύσκολα! Ακόμα κι όταν τους πουν "χαμογελάστε παρακαλώ", πάλι με δυσκολία θα το κάνουν, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που χαμογελούν από συνήθεια, χωρίς να το νιώθουν.

Για μένα είναι εύκολο, ίσως γιατί έχω πολύ συγκεκριμένους λόγους...

Χαμογελώ κατ' αρχήν κάθε πρωί, στην καινούργια μέρα. Στην κόρη μου, που επιμένει να με λέει "μανούλα" κι ας έγινε ενήλικη. Στον άντρα μου, που παρά τα γκρίζα του μαλλιά, στα μάτια μου είναι ακόμα ο νεαρός που ερωτεύτηκα...

Χαμογελώ ανοίγοντας το παράθυρο. Κοιτάζοντας τη φύση γύρω μου. Δεν έχει σημασία αν ο ήλιος είναι λαμπερός ή κρυμμένος πίσω από πυκνά σύννεφα. Η φύση είναι πανέμορφη σε όλες της τις εκδοχές. Άλλωστε, μου είχε λείψει τόσα πολλά χρόνια, που τώρα που τη χαίρομαι, νιώθω τυχερή!

Χαμογελώ κάθε φορά που κοιτάζω τα έξυπνα ματάκια του σκύλου μου... Το βλέμμα του είναι πάντα γεμάτο αγάπη, λατρεία σχεδόν. Κουνά την ουρά τ…