Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η κόκκινη λίμνη


Στη Σενεγάλη βρίσκεται η λίμνη Ρέτμπα ή όπως είναι γνωστή Λακ Ρος. δηλαδή κόκκινη λίμνη και συγκαταλέγεται στις πιο περίεργες λίμνες του κόσμου, με έκταση που ξεπερνά τα 2,97 τετ. χιλιόμετρα.



Ο λόγος που την κάνει περίεργη και ξεχωριστή είναι το κόκκινο χρώμα των νερών της, το οποίο οφείλεται στη μεγάλη περιεκτικότητα κυανοβακτηρίων (Dunaliella salina) που έχει η λίμνη. Αυτά παράγουν μια κόκκινη χρωστική ουσία για να ανταπεξέλθουν στην υψηλή περιεκτικότητα της λίμνης σε αλάτι. Η πυκνότητά τους είναι τόσο μεγάλη, που από ψηλά η λίμνη δείχνει ροζ και από κοντά, κόκκινη. Σε περιόδους ανομβρίας τα νερά της λίμνης λιγοστεύουν και τότε το κόκκινο χρώμα γίνεται ακόμα πιο έντονο.


Η κόκκινη λίμνη είναι γνωστή όπως προαναφέρθηκε και για την υψηλή περιεκτικότητά της σε άλατα, κάνοντας τους κατοίκους της περιοχής να επιπλέουν στα νερά της, σα να βρίσκονταν σε θάλασσα. Βέβαια το κολύμπι γίνεται με την προϋπόθεση προηγουμένως να αλείψουν το δέρμα τους με βούτυρο Καριτέ, έτσι ώστε να προστατευθεί επαρκώς από το αλάτι. Η περιεκτικότητα αυτή της λίμνης, φτάνει το 40%. Μάλιστα αυτή η υψηλή περιεκτικότητα σε άλατα, δίνει στους κατοίκους την κύρια ασχολία τους που είναι η συλλογή αλατιού.


Όπως είναι φυσικό η λίμνη Ρέτμπα αποτελεί ένα εντυπωσιακό τοπίο για τους επισκέπτες. Η Unesco την χαρακτήρισε Παγκόσμια Κληρονομιά και οι ντόπιοι φροντίζουν να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον γι' αυτή, διαδίδοντας με κάθε τρόπο τη φήμη της και έχοντας δημιουργήσει πολλούς θρύλους για τα κατακόκκινα νερά της.



Πηγές πληροφοριών: otherside.gr, lifo.gr

Κείμενα: "to e - periodiko mas"

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...