Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Σεπτέμβρης...

to e-periodiko mas
Photography by: Jeshu John

Το Καλοκαίρι τυπικά τουλάχιστον, τελείωσε. Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη είναι και η πρώτη του Φθινοπώρου ανεξάρτητα από τον καιρό, που ευτυχώς για μας, είναι ακόμα σε τόνους καλοκαιρινούς.


Πάντα, κάθε πρώτη της εβδομάδας, του μήνα, της εποχής, του χρόνου, σηματοδοτεί και κάτι νέο. Μια καινούργια αρχή, ένα καινούργιο πρόγραμμα, ένα καινούργιο σχέδιο, ένα καινούργιο στόχο. Τις περισσότερες φορές είναι η δική μας ανάγκη να αναθεωρήσουμε ή να ανασχεδιάσουμε τα "θέλω" και τις προτεραιότητές μας και η αφορμή της πρώτης, μας δίνει ώθηση και όρεξη να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο ή να δώσουμε ενέργεια σε κάτι, που έχουμε ήδη ξεκινήσει για να το πραγματοποιήσουμε.

Ο Σεπτέμβρης μας πηγαίνει με ήπιο τρόπο από τη χαλάρωση της ξεκούρασης του καλοκαιριού (κυρίως του Αυγούστου), στην φάση της εγρήγορσης, της δουλειάς, του "τώρα τρέχουμε" (ανεξάρτητα από το αν φτάνουμε). Ξεκινούν τα σχολεία, τα ξυπνητήρια, οι έγνοιες, το μποτιλιάρισμα, οι υποχρεώσεις. Παράλληλα όμως, μας κάνει δημιουργικούς, με ένα τρόπο που μπορεί να μη τον αντιλαμβανόμαστε άμεσα, αλλά υπάρχει.

Είναι στο χέρι μας, πώς θα το εκλάβουμε. Αντί για "ζυγό" και τα "κεφάλια μέσα", μπορεί να είναι "σηκώνω τα μανίκια" και ξεκινώ. Μπορεί να είναι "χαίρομαι που έχω πράγματα να κάνω", "χαίρομαι που δουλεύω" αν σκεφτούμε τις στρατιές ανέργων που ανεβαίνουν το δικό τους μαρτυρικό Γολγοθά. Μπορεί να είναι "χαίρομαι που υπάρχω για να παλεύω"...

Μην περιμένετε ο δρόμος να είναι πάντα ευθύς, ούτε εύκολος! 
Να είστε ευγνώμονες που καλείστε να τον περπατήσετε... Keep going!

Καλό μήνα, καλό Φθινόπωρο!







Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...