Τρεις λέξεις...

Τρεις λέξεις...



Κάθε βράδυ η ίδια ζεστή φωνή μιλούσε γλυκά, βελούδινα, σχεδόν μελωδικά στην αγαπημένη της συχνότητα. Κάθε βράδυ πολλούς μήνες τώρα, ό,τι κι αν έκανε την ίδια ώρα άνοιγε το ραδιόφωνο και παρέα με την απαλή μουσική, που συνόδευε την αγαπημένη της φωνή, ταξίδευε…

Στην αρχή δεν ήξερε ούτε το όνομά του. Τυχαία έπεσε πάνω στο σταθμό και την εκπομπή αυτή. Δεν την πρόλαβε ούτε καν απ’ την αρχή την πρώτη φορά.  Μόλις όμως την άκουσε, μαγεύτηκε. Ούτε οι μουσικές επιλογές του, δεν έπαιζαν ρόλο για κείνη. Της αρκούσε να τον ακούει κι απ’ ό,τι φαινόταν κι από τα μηνύματα που έπεφταν βροχή, δεν ήταν η μόνη.

Το μικρό διαμέρισμα που ζούσε, θαρρείς μεγάλωνε γέμιζε ήχους, χρώματα, εικόνες… σταματούσε με μιας να είναι πνιγηρό, να της πλακώνει τη ψυχή…

Τι παράξενο σκεφτόταν συχνά… Τόσοι άνθρωποι ενώνονται στο ίδιο άκουσμα. Μια μεγάλη παρέα άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων, που άκουγαν το ίδιο πρόσωπο την ίδια μουσική την ίδια ώρα. Τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι…

Πολλές φορές ξεκίνησε να στείλει μήνυμα, αλλά σχεδόν αμέσως το μετάνιωνε. Είχε αναπτύξει νοερά στο μυαλό της μια ιδιαίτερη σχέση με τον εκφωνητή, που φοβόταν πως το μήνυμα θα την απομυθoποιούσε. Θα την προσγείωνε στην πραγματικότητα και θα την έκανε μια ακόμα ακροάτρια και τίποτα περισσότερο.

Δεν ήταν όμως έτσι για κείνη. Δεν ήταν μια απλή ακροάτρια… ήταν πολλά περισσότερα. Για κείνη ήταν παρέα, ήταν προσμονή, ήταν η εξαφάνιση της μοναξιάς, που κυρίευε τη ζωή της το τελευταίο διάστημα. Ήταν μόνη, απελπιστικά μόνη. Οι γονείς της μακριά, οι φίλοι της λιγοστοί κι ο έρωτας ξεχασμένος κάπου εκεί στο εφηβικό ημερολόγιό της, παρέα με τις σχολικές αναμνήσεις.

Ο εκφωνητής ήταν για κείνη μια ονειρική σελίδα στο άγραφο βιβλίο της νύχτας της.

Οι σκέψεις έτρεχαν σαν τρελές στο μυαλό της. Ένα άνθρωπο αναζητούσε, ένα έρωτα, μια αναταραχή. Κάτι να τη βγάλει από την τόσο καλά (κατά τα άλλα) τακτοποιημένη και επίπεδη ζωή της. Ήθελε να γευτεί το σκαμπανέβασμα, την προσμονή ακόμα και την απογοήτευση…
Ήθελε να ζήσει!

Όμως, δεν προσπαθούσε. Έμενε εκεί, καρφωμένη στα «θέλω» της, να ταξιδεύει σε φανταστικές ζωές, παρέα με τη φωνή που τη μάγευε.

Το φεγγάρι της καλοκαιρινής νύχτας, έριχνε το φως του απλόχερα στη φυλλωσιά των φυτών, που έπνιγαν το μπαλκόνι της. Βγήκε για λίγο να το θαυμάσει και η ματιά της έπεσε στο ζευγάρι, που περπατούσε χέρι – χέρι, στην πλατεία από κάτω. Πόσο «ζήλεψε» τη σκηνή! Πόσο θα ήθελε να ήταν στη θέση της γυναίκας αυτής!
Ξαφνικά ένιωσε ένα σφίξιμο στο λαιμό. Σαν όλα να την έπνιγαν… τα λουλούδια, ο αέρας, ακόμα και το φεγγάρι. Σα να την αγκάλιαζαν παραπάνω απ’ όσο άντεχε, στερώντας της το οξυγόνο, που είχε ανάγκη…

Βούτηξε τα κλειδιά της και βγήκε, σαν κυνηγημένη. Στο ραδιόφωνο ακόμα ακουγόταν η αγαπημένη της φωνή. Δεν την ένοιαζε πια. Το παράτησε ανοιχτό και όρμησε στο δρόμο, περπατώντας χωρίς προορισμό…

Είχε περάσει αρκετή ώρα, όταν συνειδητοποίησε πόσο μακριά είχε φτάσει και αποφάσισε να γυρίσει, πίσω στη γνώριμη μοναξιά της. Επιτάχυνε το βήμα της, βλέποντας πως μόνο λιγοστοί άνθρωποι βρίσκονταν πια στο δρόμο. Μια ανησυχία την κυρίευσε καθώς άνοιγε όλο και πιο πολύ το βήμα της, για να βρεθεί όσο γινόταν γρηγορότερα στην ασφάλεια του σπιτιού της.

Αντικρίζοντας την πόρτα της, τα μάτια της άστραψαν από την έκπληξη!
Ένα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια με ένα μικρό χρωματιστό φάκελο, έκαναν την καρδιά της να χτυπήσει δυνατά και το χαμόγελο να διαγραφεί πλατύ στο πρόσωπό της.
Κοίταξε γύρω της, μα δεν είδε κανένα… δεν μπορούσε να πιστέψει πως τα λουλούδια είναι για κείνη…

Τα πήρε στην αγκαλιά της, τα μύρισε και για μερικά δευτερόλεπτα, χάθηκε στην ευωδιά τους. Άνοιξε μετά βιαστικά, το χρωματιστό φάκελο. Τρεις λέξεις ήταν γραμμένες μόνο. «Συνάντησέ με, αύριο»…
Αυτό! Ούτε ποιος, ούτε πού… Τρεις λέξεις μόνο, που έμοιαζαν με φάρσα!...

Χαμογέλασε ξανά. Δεν ήξερε τι να σκεφτεί, δεν ήξερε τι θα συμβεί, όμως χαμογελούσε σαν μικρό παιδί, ευτυχισμένη, αισιόδοξη!
Αυτές οι λέξεις, θαρρείς της έδωσαν ζωή. Της έδωσαν κάτι να περιμένει, κάτι να χαίρεται. Κάποιος, κάπου τη σκέφτηκε… κάποιος, κάπου κι ας ήταν και φάρσα…


Τρεις λέξεις, μόνο…

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο "Διαμέρισμα" project της Ευαγγελίας Τσιγαρά. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα, για να δείτε όλες τις συμμετοχές...


[ Διαβάστε περισσότερα ]
Marina
0 Σχόλια
Έλλη Λαμπέτη

Έλλη Λαμπέτη


η ηθοποιός που έδωσε νέες διαστάσεις στην υποκριτική τέχνη.


Η Έλλη Λούκου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα γεννήθηκε στα Βίλια Αττικής το 1926 (13 Απριλίου). Πατέρας της ο Κώστας Λούκος και μητέρα της η Αναστασία Σταμάτη. Ο παππούς της γνωστός ως "καπετάν Σταμάτης" πολέμησε στο πλευρό του Κολοκοτρώνη στην επανάσταση του 1821. 

Δύο χρόνια μετά τη γέννησή της (1928) η οικογένειά της μετακομίζει στην Αθήνα. 

Σε ηλικία 15 χρόνων (1941) η Έλλη δίνει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και απορρίπτεται. Παράλληλα έδωσε εξετάσεις και στη σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη,όπου αναγνωρίστηκε το ταλέντο της και γίνεται η αγαπημένη μαθήτρια της μεγάλης ηθοποιού. Την ίδια εποχή αλλάζει και το επώνυμό της σε Λαμπέτη,  επηρεασμένη από τον "Αστραπόγιανο" του Α. Βαλαωρίτη.

Ένα χρόνο μετά (1942) κάνει το ντεπούτο της στο θέατρο στην παράσταση "Η Χάννελε πάει στον Παράδεισο" του Χάουπτμαν και μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα με τον "Γυάλινο Κόσμο" του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, καθιερώνεται ως ηθοποιός εξαιρετικής εσωτερικότητας. Ακολουθούν η "Αντιγόνη" και το πρώτο ανέβασμα στην Ελλάδα του "Ματωμένου Γάμου" με μουσική γραμμένη από το Μάνο Χατζηδάκι. Είναι η χρονιά, που κάνει και την πρώτη της ταινία με τίτλο "Αδούλωτοι σκλάβοι".



Από το 1948 συνεργάζεται με το σκηνοθέτη Κώστα Μουσούρη και γνωρίζεται με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, που υπήρξε ο πρώτος της μεγάλος έρωτας. Μεγαλύτερες επιτυχίες της το "Πεγκ καρδούλα μου" και η "Κληρονόμος".

Δύο χρόνια αργότερα (1950) παντρεύεται το Μάριο Πλωρίτη για να χωρίσουν τρία χρόνια αργότερα όταν η Έλλη Λαμπέτη γνωρίζει και ερωτεύεται το Δημήτρη Χορν. Οι δυό τους μαζί με το Γιώργο Παππά συγκροτούν θίασο και ανεβάζουν έργα όπως ο "Βροχοποιός", το "Νυφικό κρεββάτι", το "Παιχνίδι της μοναξιάς" και άλλα γράφοντας τις λαμπρότερες σελίδες στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και της υποκριτικής τέχνης. Παράλληλα συμπρωταγωνιστούν στον κινηματογράφο στις ταινίες, "Κυριακάτικο ξύπνημα" (1954), "Κάλπικη λίρα" του Γιώργου Τζαβέλα (1956), "Το κορίτσι με τα μαύρα" (1956) και το "Τελευταίο ψέμα" του Μιχάλη Κακογιάννη.



Με το Δημήτρη Χορν υπήρξαν ένα βαθιά ερωτευμένο ζευγάρι, όμως το 1959 λήγουν την επαγγελματική τους συνεργασία, παρά το γεγονός ότι δήλωσαν πως θα ξανασυνεργαστούν σύντομα. Αυτό, δεν έγινε ποτέ. Συνέχισε με δικό της θίασο με μεγαλύτερή της επιτυχία, το "Λεωφορείο ο πόθος", όπου έλαβε συγχαρητήρια επιστολή από το Γ. Σεφέρη.
Ήταν μια δύσκολη περίοδος στη ζωή της μεγάλης ηθοποιού, αφού μέχρι το 1959 έχει χάσει τη μητέρα της, το δίδυμο αδελφό της, δύο αδελφές και ένα μωρό...

Η γνωριμία της με το συγγραφέα Φρέντερικ Γουέκιμαν, αποτελεί μια όαση για κείνη στα τραγικά γεγονότα που βίωνε. Παντρεύτηκε μαζί του και έμειναν παντρεμένοι ως το 1976.

Αλλά, και η δεκαετία του 70 ήταν εξίσου δύσκολη για κείνη. Λαχταρούσε να αποκτήσει παιδί και αυτό στάθηκε αφορμή να εμπλακεί σε μια δικαστική περιπέτεια (για την υιοθεσία ενός μωρού) η οποία κράτησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Οι βιολογικοί γονείς της μικρής Ελίζας που είχε υιοθετήσει, διεκδίκησαν και τελικά κατάφεραν να πάρουν την κηδεμονία της μικρής, το 1974, κάτι που την άφησε απαρηγόρητη.


Ταυτόχρονα, (από το 1967) πάλευε με τον καρκίνο, χωρίς όμως να παρατήσει το θέατρο, που ήταν η μόνη πηγή ζωής για κείνη. Ανέβασε μιούζικαλ όπως την "Ίρμα", αλλά και Τσέχωφ ("Βυσσινόκηπος") με τεράστια επιτυχία, ενώ συνεργάζεται με το Μάνο Κατράκη στη "Φθινοπωρινή ιστορία". Εκπληκτικές υπήρξαν οι ερμηνίες της και στη "Δεσποινίς Μαργαρίτα", τη "Φιλουμένα Μαρτουράνο" και τα "Μονόπρακτα". 

 Έχοντας χάσει μητέρα και αδελφές από καρκίνο του μαστού, νοσεί κι εκείνη και προχωρεί σε ολική μαστεκτομή στις ΗΠΑ, χωρίς όμως να καταφέρει να τον νικήσει αφού 11 χρόνια μετά (1980), ο καρκίνος επιστρέφει με συνεχείς μεταστάσεις. Υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες, που όμως πλήττουν τις φωνητικές της χορδές, χάνοντας σταδιακά τη φωνή της.  


Στην τελευταία της παράσταση το 1981, "Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού", παίζει την κωφάλαλη Σάρα, με τρόπο όχι απλά θαυμαστό, αλλά υποδειγματικό.


Δύο χρόνια αργότερα στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983, αφήνει την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο των ΗΠΑ, αφού πρώτα συναίνεσε για να δωρηθούν τα μάτια της.


Αξίζει να σημειώσουμε εδώ, πως  είχε βραβευθεί με το βραβείο Μ. Κοτοπούλη, καθώς και ότι ήταν υποψήφια για το βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών (BAFTA) πρώτο γυναικείου ρόλου στην ταινία το "Τελευταίο ψέμα".


Ο καλός της φίλος, Φρέντυ Γερμανός έγραψε βιβλίο για τη ζωή της, το οποίο έγινε best seller δεκατρία χρόνια από το θάνατό της.


"Ή Έλλη έκανε πάντα κάτι αναπάντεχο", λέει ο Κουν. Από ένα τέτοιο αναπάντεχο θα γεννηθεί το 1946, μια στιγμή που θα περάσει στην ιερή Μυθολογία του θεάτρου μας.

Ήταν μια σκηνή στον "΄Γυάλινο κόσμο" όπου η Λάουρα σβήνει το κερί, δίπλα στον κοιμισμένο αδελφό της: "Μια ποιητική στιγμή!" Πώς να κάνεις όμως ποίηση, όταν πρέπει να φουσκώσεις τα μάγουλά σου για να φυσήξεις; Η Έλλη αποφάσισε να λύσει τον γρίφο, χωρίς να πει τίποτε στον Κουν. Κάθε βράδυ που γύριζε στην οδό Ασκληπιού, κλεινόταν μόνη της στην κουζίνα, άναβε ένα σπαρματσέτο και προσπαθούσε να το σβήσει ποιητικά: "Τελικά, βρήκα τον τρόπο. Έπρεπε το στόμα μου να είναι ακριβώς απέναντι στο σπαρματσέτο - η ανάσα μου να σημαδεύει τη φλόγα. Μου πήρε ένα μήνα, αλλά τα κατάφερα! Έμαθα να σβήνω το κερί με μια ανάσα".
Όλα αυτά για μια σκηνή που κρατούσε όλα κι όλα δέκα δευτερόλεπτα! Άξιζε όμως τον κόπο. Ένα βράδυ μπαίνει στο θέατρο ο Άγγελος Σικελιανός - περίπου τυχαία. Θα ξανάρθει άλλες δέκα φορές: "Έρχομαι για να καταλάβω πώς σβήνει τα κεριά το κορίτσι αυτό" λέει ο Σικελιανός. "Είναι το ποιητικό πράγμα που είδα ποτέ μου".

(Φρέντυ Γερμανός - "ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ", Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ)


Ο Λυκούργος Καλλέργης γράφει για την Έλλη Λαμπέτη:

"Ήταν μια ύπαρξη  απλή, αιθέρια, σαγηνευτική, με μια βαθύτατη όμως πνευματική και καλλιτεχνική καλλιέργεια, ειδικότερα σε ό,τι αφορούσε το θέατρο και την υποκριτική τέχνη..."

(Λυκούργος Καλλέργης - "ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ", Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ)




Ατελείωτη είναι η λίστα με τα θεατρικά έργα στα οποία χάρισε ψυχή, σάρκα και οστά με την ερμηνεία της. Αν θέλετε να τη διαβάσετε πατήστε εδώ.

Πηγές πληροφοριών: wikipedia.orgsansimera.grlogomnimon.wordpress.com


Κείμενο: to e-periodiko mas
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Συζητώντας με food - bloggers #2.

Συζητώντας με food - bloggers #2.



Μπορεί οι πολιτικές εξελίξεις να ανέτρεψαν τον προγραμματισμό και την καθημερινότητά μας, τους τελευταίους μήνες, όμως οι ρυθμοί μας ανακτώνται σιγά - σιγά αφού η ομαλότητα της καθημερινής ζωής, εξαρτάται και από τη διάθεσή μας και το πείσμα μας, να συνεχίσουμε προσπαθώντας για το καλύτερο....



Έτσι κι εγώ, σας παρουσιάζω την κουβέντα, που είχα με μια αγαπημένη φίλη food-blogger τη Λίλια του spoonstories, όπως ήταν προγραμματισμένη να βγει εδώ και μερικούς μήνες. 

Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με ένα άνθρωπο, που έχει άποψη για το φαγητό και την ποιότητά του και τη διατυπώνει με σαφήνεια...

Διαβάζω από την ιστοσελίδα σου (spoon-stories.com): «Αν είχα ποτέ υπάρξει κουτάλι θα είχα σίγουρα πολλά να πω. Ιστορίες νόστιμες, τρυφερές, ακόμα και τρομαχτικές...». Τι είναι για σένα λοιπόν, η μαγειρική;


Μα πίσω από κάθε γεύμα δεν κρύβετε μια ιστορία? Σε μια χώρα που κάθε γιορτή, χαρά ή λύπη αρχίζει και τελειώνει με ένα καλό τραπέζι πολλά μπορούν να ειπωθούν!! Η μαγειρική για μένα είναι λατρεία, αυτό είναι αλήθεια αλλά και κάτι παραπάνω, είναι ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας με τους αγαπημένους μου ανθρώπους . Από το πρωινό της Κυριακής που θα μαζευτούμε όλοι μαζί για να πιούμε το καφέ μας και να σχεδιάσουμε τη μέρα μας, ως το δείπνο έξω στον κήπο υπό το φως των κεριών το φαγητό είναι εκείνο που μας φέρνει πιο κοντά!


Πόσο μπορεί ένα …κουτάλι να κάνει την καθημερινότητά μας καλύτερη;


Χαχα πάρα πολύ!! Υπάρχουν άσχημες μέρες που στη σκέψη ενός καλού γεύματος να με περιμένει, νιώθω καλύτερα! Μην ξεχνάτε πως απολαμβάνω και τη διαδικασία προετοιμασίας του φαγητού που σε μένα τουλάχιστον λειτουργεί εντελώς χαλαρωτικά…


Το φαγητό, η γεύση, η εικόνα, δημιουργούν αναμνήσεις. Ποιες είναι οι δικές σου και ποιες θα ήθελες να έχουν τα παιδιά σου;


Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό με αυτή την ερώτηση είναι το άρωμα κανέλας και ζάχαρης! Αυτή η μαγική κουζίνα της μητέρας μου όλο και κάτι καλό έψηνε!


Είμαι τυχερή γιατί έχω απίθανες αναμνήσεις ως παιδί αλλά και ως ενήλικας αργότερα. Ήμασταν από τις  οικογένειες που τρώγαμε πάντα μαζί ακόμα και τις καθημερινές, όταν αυτό ήταν εφικτό. Η ώρα του πρωινού ήταν ή ώρα της οργάνωσης, του πειράγματος και του σχεδιασμού, το μεσημέρι η ώρα που λέγαμε τα νέα μας και το βράδυ της χαλάρωσης και της διασκέδασης.


Οι γιορτές από την άλλη, είχαν πάντα τις τιμητικές τους και ποτέ δεν πέρναγε κάποια χωρίς την δέουσα σημασία! Όλα τα φώτα ανοιχτά, σπιτικά γλυκά και φαγητά στο τραπέζι μας, λικέρ από τα χεράκια της μαμάς και πολύ αγάπη.


Όλες αυτές τις γλυκές αναμνήσεις φυσικά τις χρωστάω κυρίως στη μητέρα μου …Είναι πολύ σημαντικό να περνάς όμορφα στην απλή καθημερινότητά σου με τους ανθρώπους που αγαπάς και αυτό θέλω να συνεχίσω και στα δικά μου παιδιά και στη δική μου οικογένεια!


Είναι εύκολο να περάσουν οι άνθρωποι από το junk food στο ποιοτικό φαγητό και η κρίση που περνάμε, πόσο συντελεί σ’ αυτό;


Νομίζω πως η οι άνθρωποι που θέλουν να τραφούν σωστά θα το κάνουν ανεξαρτήτως κρίσης ή όχι. Η σωστή διατροφή και φυσικά της υγείας, είναι άποψη ζωής και όχι μόδα. Είτε το πιστεύεις και το υποστηρίζεις είτε όχι και ψάχνεις δικαιολογίες για αυτό. Σίγουρα η κρίση φέρνει δυσκολίες σε όλα τα επίπεδα αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως ένα αγοραστό junk food θα μας έρθει πιο οικονομικά από ένα σπιτικό καλό - μαγειρεμένο πιάτο.


Ακούμε και διαβάζουμε πολλά για την αξία της ισορροπημένης διατροφής στην υγεία μας. Για κάποιους το φαγητό είναι απόλαυση, για κάποιους άλλους απλά τροφή, ίσως και αγγαρεία. Μια food blogger, τι θα έλεγε;


Το φαγητό είναι απόλαυση! Μα τι άλλο θα μπορούσε να είναι? Είναι δημιουργία και έμπνευση, είναι διασκέδαση και φυσικά ανάγκη…Το γεγονός ότι μπορώ να φτιάχνω σχεδόν τα πάντα στη κουζίνα μου, μου δίνει ένα έξτρα πλεονέκτημα στο να ελέγχω σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα των υλικών και το αποτέλεσμα! Αυτό μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση…


Ποια είναι η γνώμη σου για τις τόσες εκπομπές μαγειρικής στην ελληνική τηλεόραση; Βοηθούν στο να αγαπήσουν οι έλληνες το σπιτικό φαγητό ή μήπως ο τόσο μεγάλος αριθμός εκπομπών λειτουργεί αντίθετα; Εσύ τι «εισπράττεις» μέσα από το blog σου;


Νομίζω πως ζούμε την επανάσταση της κουζίνας! Τόσες ιδέες για συνταγές, τόσες εκπομπές και blogs δεν έχουν ξανά υπάρξει ποτέ! Σίγουρα έχουν ανοίξει τα μάτια στον κόσμο που σε μεγάλο βαθμό έφτιαχνε συγκεκριμένα και μόνο πιάτα, τον ελευθέρωσε και τον έκανε να θέλει να πειραματιστεί! Αυτό είναι καλό! Όπως θετικό είδα και το γεγονός ότι έγιναν γνωστά πολλά υλικά και συστατικά που παλιότερα δεν ξέραμε την ύπαρξη και την χρησιμότητα τους.

Παρόλα αυτά κάποια στιγμή θα έρθει ο κορεσμός θα γίνει κάποιο ξεκαθάρισμα και το τέλος θα επέλθει η ισορροπία όπως γίνεται πάντα..

Για μια εργαζόμενη γυναίκα οι ώρες είναι περιορισμένες όχι μόνο για μαγειρική, αλλά και για άλλες ασχολίες. Όταν πάλι είναι άνεργη (το πρόβλημα της εποχής) τα χρήματα λιγοστεύουν. Μοιάζει όλο αυτό να είναι ανασταλτικό σε σχέση με το μαγείρεμα. Ποια είναι η γνώμη σου;


Ο χρόνος και το χρήμα είναι 2 βασικά αλληλένδετα μεταξύ τους πράγματα. Συνήθως όταν έχεις το ένα δεν έχεις το άλλο. Ο λίγος χρόνος θέλει καλή προετοιμασία και πρακτικές εύκολες συνταγές ενώ όταν το οικονομικό είναι πρόβλημα τότε κάνεις καλύτερο προγραμματισμό και οργάνωση για να φέρεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με λίγη καλή διάθεση όλα μπορούν να γίνουν σωστά…


Οικονομικό και ποιοτικό φαγητό, γίνεται;


Το οικονομικό επηρεάζει  σαφώς την ποιότητα  και την ποσότητα του φαγητού μας, παρόλα αυτά  υπάρχουν τόσο νόστιμα και απλά πιάτα, όπως λαδερά, όσπρια, σαλάτες, απολαυστικές μακαρονάδες που μπορούν να μας χορτάσουν περισσότερο από ότι νομίζουμε. Κυκλοφορούν απίστευτες συνταγές! Να γιατί υπάρχουμε και εμείς οι food bloggers


Βάλε μας στο 24ωρό σου. Πώς είναι η δική σου καθημερινότητα;


Στο τρέξιμο από το πρωί ως το βράδυ! Έχω τρομερή ενέργεια, έτσι το  πρόγραμμα μου έχει από όλα! Δουλειές, διάβασμα, ζωγραφική, μαγειρική, blogging, διασκέδαση και αρκετός χρόνος για την οικογένεια και τους φίλους μου


Γλυκό ή αλμυρό; Τι προτιμά η Λίλια;


Μα αλμυρό!...και μετά γλυκό και μετά πάλι αλμυρό! Μόλις γεύομαι το ένα αναζητάω το άλλο, τι να σας πω; Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα μπορεί να τα συνδυάσω και την ίδια στιγμή! Οπότε μιλάμε για ισοπαλία!


Αν το «e – περιοδικό μας» ήταν φαγητό ή γλυκό, ποιο θα ήταν;


Για να δούμε λοιπόν! Ένα περιοδικό με ποικίλα θέματα ,  φρέσκιες ειδήσεις και λύσεις για την υγεία και την ομορφιά μας θα μπορούσε να είναι μια ιδιαίτερη σαλάτα με χρώμα και γεύση! Τι καλύτερο!!


Θα μας αφιερώσεις μια συνταγή;


Βέβαια!!! Θα σας φτιάξω μια αρμυρή τάρτα, εύκολη, νόστιμη και αγαπημένη...



Τάρτα με καραμελωμένα κρεμμύδια , γκοργκοτζόλα και μπρί


για 1 ταψί φούρνου 33X41

 Υλικά:
2 κουταλιές ελαιόλαδο
4 φλιτζάνια του τσαγιού κρεμμύδι σε φέτες (πάχους ½ εκ )
1 κουταλιά της σούπας καφέ ζάχαρη
2 κουταλιές της σούπας γεμάτες βαλσάμικο ξύδι
½ κουταλάκι του γλυκού αλάτι
½ κουταλάκι του γλυκού πιπέρι
1 φύλλο σφολιάτας (ανοιγμένο ελαφρά με τον πλάστη σε αλευρωμένη επιφάνεια)
150-200 γρ τυρί μπρί, (παγωμένο, καθαρισμένο και κομμένο σε φέτες)
120 γρ τυρί γκοργκοτσόλα ή ανάλογο μπλε τυρί σε κομματάκια
2 κουταλιές της σούπας φρέσκο εστραγκόν ψιλοκομμένο ή δυόσμο


Εκτέλεση:
Σε μια κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και σοτάρουμε τα  κρεμμύδια για 10 λεπτά να γίνουν διάφανα.
Ρίχνουμε σταδιακά τη ζάχαρη, το ξύδι, αλάτι και πιπέρι. Μειώνουμε την θερμοκρασία και τα μαγειρεύουμε για  20 λεπτά ή ως να καραμελώσουν. Ρίχνουμε λίγο νερό αν δείχνουν τα κρεμμύδια μας πως πάνε να ξεραθούν. Τα αποσύρουμε από τη φωτιά.
Ανοίγουμε τη ζύμη ανάλογα το ταψί στο σχήμα που θέλουμε. Εδώ χρησιμοποιήσαμε λαμαρίνα φούρνου.
Τοποθετούμε τη ζύμη στο ταψί με λαδόκολλα από κάτω.
Πιρουνιάζουμε την επιφάνεια ανά 2-3 εκ, ώστε να αποφύγουμε τα φουσκώματα της σφολιάτας.
Μοιράζουμε όλα τα κρεμμύδια σε όλη την επιφάνεια.
Από πάνω ομοιόμορφα ρίχνουμε τα τυριά και τέλος το εστραγκόν.
Σε περίπτωση που δεν θέλουμε να το ψήσουμε άμεσα το βάζουμε στο ψυγείο σε αυτό το σημείο.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200°C για 18-20 λεπτά και ως να λιώσει το τυρί και να ξεροψηθεί η σφολιάτα.
Την αφήνουμε για 5 λεπτά να σταθεί πριν την σερβίρουμε.

Λίλια, σ' ευχαριστώ πολύ!!!

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της, θα βρείτε πολλές ακόμα εκπληκτικές συνταγές!

[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
We're back!

We're back!


Καλό μήνα!


Μαζί με το Σεπτέμβρη κι εμείς, αφού ξεκουραστήκαμε γεμίσαμε τις μπαταρίες με ήλιο, θάλασσα και αγαπημένα πρόσωπα, παρά τις όποιες δυσκολίες και ανατροπές που μας βρήκαν αυτό το καλοκαίρι, είμαστε εδώ!

Έτοιμες για καινούργια διαδικτυακά ταξίδια, για καινούργιες προκλήσεις με ακόμα περισσότερη όρεξη να αποτελούμε μέρος της συντροφιάς και των ενδιαφερόντων σας.

Ελπίζουμε να σας λείψαμε έστω και λίγο...

Σας ευχόμαστε καλό Σεπτέμβρη, καλό Φθινόπωρο με υγεία, χαμόγελο σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών!...



    
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Επιτέλους, διακοπές!!!

Επιτέλους, διακοπές!!!



Ο Αύγουστος, μετρά την πρώτη του μέρα.
Οι διακοπές των περισσότερων εργαζόμενων ξεκινούν ή ξεκίνησαν όπως οι δικές μας λίγο νωρίτερα...

Εκμεταλλευτείτε το χρόνο ελευθερίας που χαρίζουν οι διακοπές, για να περάσετε όμορφα με τα πρόσωπα που αγαπάτε. Δεν έχει σημασία αν θα ταξιδέψετε για κάποια όμορφη γωνιά της πατρίδας μας ή θα μείνετε στο σπίτι. Σημασία έχει με ποιους θα μοιραστείτε τη χαλάρωση και την ξενοιασιά, αυτών των ημερών.
Άλλωστε τα ομορφότερα ταξίδια τα κάνει το μυαλό και όταν οι Έλληνες μαζεύονται γράφουν ιστορία οι παρέες, όπως λέει και το τραγούδι, του Δ. Σαββόπουλου.

Ευχόμαστε τα δικά σας καράβια, αυτά της ψυχής, να μη μείνουν αραγμένα σε κάποιο λιμάνι, αλλά να ταξιδέψουν σε ήσυχα νερά και να επιστρέψουν γεμάτα ευφορία, χαμόγελο και αισιοδοξία!...

Το δικό μας ραντεβού θα είναι κάπου εκεί προς το τέλος του μήνα.
Καλό μήνα και καλές διακοπές σε όλους!!!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Γνωρίστε τη Στροφυλιά Αχαΐας.

Γνωρίστε τη Στροφυλιά Αχαΐας.



Βρισκόμαστε ήδη στην καρδιά του καλοκαιριού και πριν σας αποχαιρετήσουμε (για λίγο μόνο) για τις δικές μας διακοπές, σκεφτήκαμε να σας προτείνουμε ένα προορισμό, ξεχωριστό που γοητεύει τους επισκέπτες του.



Πρόκειται για το Δάσος της Στροφυλιάς και τη λιμνοθάλασσα Κοτυχίου, που βρίσκονται στο ΒΔ άκρο της Πελοποννήσου και είναι μια προστατευόμενη περιοχή μήκους 22 χιλιομέτρων και πλάτους που κυμαίνεται από 0,5 ως 4 χιλιόμετρα περίπου. 
Την περιοχή μοιράζονται οι νομοί Αχαϊας και Ηλείας και οι Δήμου Δυτικής Αχαϊας και Ανδραβίδας - Κυλλήνης, με συνολική έκταση 143.000 στρεμμάτων περίπου, ενώ το Εθνικό Πάρκο (χωρίς τα θαλάσσια οικοσυστήματα) καταλαμβάνει έκταση 60.000 στρεμμάτων περίπου.



Είναι μια πεδινή περιοχή με μεγάλα τμήματα μηδενικού υψόμετρου. Οι λόφοι που δεσπόζουν είναι τα Μαύρα βουνά στο ακρωτήριο Άραξος και ένας λοφίσκος στο ακρωτήριο Κουνουπέλι. Χαρακτηριστικό της περιοχής η ποικιλότητα των βιοτόπων τα οποία συγκροτούν ένα ενιαίο οικοσύστημα.



Στο δυτικό μέτωπο υπάρχουν παραλιακές κινούμενες θίνες (αμμουδιές και αμμόλοφοι) που εκτείνονται σε βάθος δεκάδων μέτρων προς τη στεριά, εξαιρετικής φυσικής ομορφιά που "φιλοξενούν" φυτά της άμμου και πεύκα με νανώδη μορφή.



Ο κύριος όγκος των νερών δημιουργείς τις λιμνοθάλασσες Κοτύχι, Πρόκος και Άραξος ή Πάπα. Το έλος Λάμια, οι αλυκές Λεχαινών, ο αύλακας Κέντρος και οι μικρότερες λίμνες τα εποχιακά γλυκά και αλμυρά έλη και οι νερόλακκοι σε ξέφωτα του δάσους, μαζί με τα ρυάκια και τους χειμάρρους συμπληρώνουν το υδάτινο δίκτυο, δημιουργώντας υγροτοπικά οικοσυστήματα που σαν χώροι υψηλής βιοποικιλότητας είναι χώροι στάθμευσης, διαμονής και αναπαραγωγής πολλών ειδών πτηνών καθώς και μόνιμο βιότοπο ειδών χλωρίδας και πανίδας. 



Σ' αυτό το περιβάλλον αναπτύχθηκε το μεγαλύτερο και ωραιότερο δάσος κουκουναριάς της Ελλάδας και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, το οποίο σαν οικότοπος προτεραιότητας είναι ιδιαίτερα προστατευμένο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενώ παρέχει όλες τις ευεργετικές επιδράσεις των δασικών οικοσυστημάτων δηλ. διατήρηση υδατικού ισοζυγίου, δέσμευση διοξειδίου του άνθρακα, παραγωγή οξυγόνου, αποτροπή των διαβρώσεων, βελτίωση του μικροκλίματος κ.α.



13 συνολικά διαφορετικές ενότητες μεγάλης οικολογικής και περιβαλλοντικής σημασίας οι οποίες έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους περιλαμβάνει στο σύνολό του το Εθνικό Πάρκο και είναι οι εξής:
  • το Δάσος Στροφυλιά
  • η λιμνοθάλασσα Κοτύχι
  • η λιμνοθάλασσα Πρόκοπος
  • η λιμνοθάλασσα  Άραξος
  • το Έλος Λάμια
  • τα βραχώδη υψώματα με την ονομασία Μαύρα Βουνά
  • οι περιοδικά κατακλυζόμενες με νερό εκτάσεις
  • τα υγρά λιβάδια της περιοχής
  • οι αμμώδεις παραλίες όπου σχηματίζονται θίνες
  • οι καλαμιώνες
  • τα υδατορέματα της ευρύτερης περιοχής που καταλήγουν στις λιμνοθάλασσες  Κοτύχι και Πρόκοπος
  • η αλυκή Λεχαινών
  • τα θαλάσσια οικοσυστήματα

Αν αποφασίσετε να επισκεφθείτε αυτό το δώρο της φύσης, μπορείτε να κάνετε τις παρακάτω δραστηριότητες:
  1. Πεζοπορία: μπορείτε να περπατήσετε σε όλη την έκταση του Εθνικού Πάρκου, σε έδαφος ομαλό και κάτω από τη σκιά των δέντρων, πλάι στις λιμνοθάλασσες ή στην αμμουδιά.
  2. Ποδηλασία: μπορείτε να καλύψετε τα 22.000 στρέμματα του δάσους εύκολα και ευχάριστα, ακολουθώντας τους δασικούς δρόμους που το διασχίζουν.
  3. Κολύμβηση: μπορείτε να απολαύσετε τα πεντακάθαρα νερά του Ιονίου σε 15 χιλιόμετρα αμμουδιάς κατά μήκος του Εθνικού Πάρκου.
  4. Παρατήρηση πουλιών: με κιάλια ή τηλεσκόπιο μπορείτε να εντοπίσετε και να απολαύσετε τους φτερωτούς κατοίκους των υγροτόπων, του δάσους και της ακτής.
  5. Φωτογράφηση: είτε σας αρέσουν τα τοπία και τα ηλιοβασιλέματα, είτε τα πορτραίτα ζώων και φυτών, το Εθνικό Πάρκο προσφέρει ατελείωτες ευκαιρίες σε ερασιτέχνες (και επαγγελματίες) φωτογράφους να απαθανατίσουν μοναδικές εικόνες.
  6. Επίσκεψη στο Κέντρο Πληροφόρησης: θα ενημερωθείτε για την προστατευόμενη περιοχή και θα δείτε τα πορτραίτα κάποιων από τους κατοίκους της
Διαμονή παρέχουν ξενοδοχεία και camping της περιοχής, ενώ το Τείχος των Δυμαίων (Βόρεια της λίμνης Πρόκοπος), το ακρωτήριο Κουνουπέλι με τα ερείπια ενός μικρού κάστρου από την εποχή της Φραγκοκρατίας και η βυζαντινή εκκλησία της Παλαιοπαναγιάς Μανωλάδας, θα σας μαγέψουν.
Αν χρειάζεστε περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στο strofylianationalpark.gr, απ΄όπου αντλήσαμε κι εμείς τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες από το φωτογραφικό αρχείο των κ. Πάρχα Γ. και Γούλα Α.
Κείμενο: "to e-periodiko mas"
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.

Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.



Στις μέρες μας, είναι αυτονόητο και πολύ συνηθισμένο, οι κοπέλες να σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και μάλιστα στατιστικές μελέτες αναφέρουν πως (σε ορισμένες τουλάχιστον σχολές), είναι περισσότερες από τα αγόρια.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Οι γυναίκες σ' όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, ήταν ανθρώπινα όντα υποδεέστερα των ανδρών. Δεν είχαν ούτε πρόσβαση, αλλά ούτε και δικαίωμα στη μόρφωση, με μόνη αιτία, το φύλο τους.

Το 1884 η Σεβαστή Καλλισπέρη υπέβαλε αίτηση για να δώσει εξετάσεις στη Φιλοσοφική Σχολή. Της δόθηκε η άδεια και παρά το γεγονός ότι επέτυχε στις εξετάσεις, το Υπουργείο Παιδείας δεν της επέτρεψε τη φοίτηση, γιατί ήταν γυναίκα. Έτσι, η Σεβαστή έγινε μεν φοιτήτρια, αλλά όχι στην Ελλάδα, αλλά στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, όπου επέλεξε να φοιτήσει τελικά.
Επιστρέφει με το πτυχίο της στην Ελλάδα, το 1891 και διορίζεται δασκάλα Γαλλικών στο Αρσάκειο, απ' όπου παραιτήθηκε μετά από μικρό χρονικό διάστημα.
Υπήρξε η πρώτη επόπτρια Δημοτικών Σχολείων, θέση που δημιουργήθηκε ειδικά για κείνη, εισάγοντας πολλές καινοτομίες στην Ελληνική Παιδεία.
Το σπίτι της, η γνωστή οικία με την πυργοειδή διαμόρφωση στην διασταύρωση των οδών Παρθενώνος και Καλλισπέρη, δωρίστηκε με ιδιόχειρη διαθήκη (1937) στο Ελληνικό Δημόσιο με σκοπό να συσταθεί Ίδρυμα για την εκπαίδευση των κοριτσιών, κάτι όμως που δεν έγινε ποτέ...

Τρία χρόνια αργότερα, το 1887, η Ελένη Παντελίδου αυτοκτόνησε αφήνοντας ένα σημείωμα που έγραφε: "Ο θάνατός μου, ας ακουστεί ως κραυγή σε κείνους οίτινες θεωρούν τη γυναίκα ως μεσαιωνική δούλη", γιατί δεν έγινε δεκτή ως φοιτήτρια στην Ιατρική σχολή, επειδή ήταν γυναίκα.

Το 1890 τυπικά, το ελληνικό Πανεπιστήμιο θα αποκτήσει την πρώτη του φοιτήτρια, στη Φιλοσοφική Σχολή. Ήταν η Ιωάννα Στεφανοπούλου (ή Στεφανόπολι), κάτι που διόλου δεν άρεσε στον Πρύτανη του Πανεπιστημίου, ο οποίος με επιστολή του, διαμαρτυρήθηκε στο Υπουργείο Παιδείας, "...δια την ανάμειξιν των φύλων...".

Δύο χρόνια αργότερα το 1892, οι πρώτες φοιτήτριες της Ιατρικής Σχολής ήταν οι αδελφές Αλεξάνδρα και Αγγελική Παναγιωτάτου, οι οποίες αποφοίτησαν τέσσερα χρόνια αργότερα με άριστα. Δεν γλίτωσαν όμως ούτε κι εκείνες τις διαμαρτυρίες των (ανδρών) συμφοιτητών τους, που έκαναν λόγο για εισβολή του ποδόγυρου εις τον περίγυρον του Ιπποκράτους. Οι διαμαρτυρίες δεν σταμάτησαν ούτε όταν η Αγγελική Παναγιωτάτου το 1908 μετά και από σπουδές στη Γερμανία, πήρε τη θέση της υφηγήτριας στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, οι οποίες πήραν τέτοια έκταση που η Α. Παναγιωτάτου επαύθη και λίγο αργότερα (πριν προλάβουν να χαρούν τη νίκη τους, οι διαμαρτυρόμενοι), διορίστηκε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου!

Για να ολοκληρώσουμε το αφιέρωμα, να αναφέρουμε την πρώτη φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών, που ήταν η Σοφία Λασκαρίδου, κόρη του πρωτοπόρου παιδαγωγού Λάσκαρη Λασκαρίδη, η οποία μετά από ιδιωτικά μαθήματα ζωγραφικής στην Αθήνα και τη φοίτησή της στο Παρίσι στην Academie Julian, διεκδίκησε δυναμικά από τον βασιλιά Γεώργιο τον Α΄, τη φοίτησή της στη σχολή, ενώ η Πιπίτσα Πεταλά, κόρη του γιατρού Νικολάου Πεταλά υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα Χειρουργός. Πήρε το πτυχίο της από την Ιατρική Σχολή Αθηνών το 1914 και διηύθυνε το Γαλλικό Νοσοκομείο. Ήταν εκείνη, που στην ακμή της μάχης του Σκρα χειρουργούσε συνεχώς τραυματισμένους, για 24 ώρες χωρίς ανάπαυση, για να τιμηθεί αργότερα γι' αυτές της τις υπηρεσίες, με δύο ανώτερα γαλλικά παράσημα και ένα ελληνικό.


Πληροφορίες: 24grammata.comtovivlio.grthepressproject.grwikipedia.org
Κείμενο: "to e-periodiko mas"
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια

find "to e-periodiko mas" on instagram