Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Σιγά παιδιά ένας - ένας, μη σπρώχνεστε!...

Αυτό που συνέβη με τον ΕΝΦΙΑ και την πληρωμή του, ξεπέρασε τη φαντασία μου. Δε λέω μπορεί να έχω και περιορισμένη φαντασία, αλλά περίμενα κάτι άλλο από αυτό που είδα και έζησα χθες και σήμερα...


Τελευταίες μέρες πληρωμής της πρώτης δόσης του και το τι γίνεται στα ταμεία Τραπεζών, Ταχυδρομείων και γενικώς όπου πληρώνεται ο νέος αυτός φόρος, είναι απίστευτο! 
Κόσμος και λαός, ο ένας πίσω από τον άλλο περιμένουν στην ουρά, που φτάνει ως τα πεζοδρόμια, για να πληρώσουν!

Θα μου πείτε, τι να μη πληρώσουν;... Μια στιγμή να σας πω τι σκέφτομαι...

Τόσα ειπώθηκαν γι' αυτό τον άδικο φόρο. Σχόλια, επικρίσεις, ανταπαντήσεις, εξηγήσεις, συμπεράσματα...
 Όλοι κατέληγαν στο γεγονός πως ο ΕΝΦΙΑ, είναι ένας ληστρικός φόρος, που δεν είναι μόνο άδικος, αλλά καταλήγει δημευτικός της όποιος μικρής ή μεγάλης ιδιοκτησίας του έλληνα πολίτη, χωρίς να εξαιρεί τουλάχιστον, την πρώτη κατοικία. Μια χαρά όλα αυτά τα όμορφα και δημοκρατικά, αλλά συμπερασματικά. 

Στην πράξη, τι ακριβώς έγινε; Δεν διαμαρτυρηθήκαμε, δεν βγήκαμε στους δρόμους, δεν αγανακτήσαμε! Αν μια ομάδα με (χρέη ή χωρίς) έπαιρνε πρωτάθλημα, κύπελλο ή ευρωπαϊκή διάκριση, θα πλημμύριζαν οι δρόμοι. 
Τώρα, περιοριστήκαμε στα επικριτικά σχόλια των δημοσιογράφων στα ΜΜΕ (όπου κι αυτά έγιναν), στα προσωπικά μηνύματα στα social media και μετά πήγαμε όλοι, (δεν εξαιρώ την αφεντιά μου) και τον πληρώσαμε! 

Και σαν να μην έφτανε αυτό στηθήκαμε στην ουρά για τα γκισέ, επί ώρες! Μην πείτε τώρα το χαρακτηριστικό του έλληνα, που είναι της τελευταίας στιγμής, γιατί στην περίπτωση αυτή, μόνο τελευταία στιγμή μπορούσε να πληρωθεί ο ΕΝΦΙΑ, αφού όλο το μήνα προσπαθείς να τα μαζέψεις και δε μαζεύονται... 

Κι αφού κουτσά στραβά, τα μαζέψαμε, πήγαμε να πληρώσουμε για να ακούσουμε και το ανεκδιήγητο (για τα αυτιά μου): "Σιγά παιδιά ένας - ένας, μη σπρώχνεστε!


Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...