Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνεντεύξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνεντεύξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Χριστίνα Λέλη, μια νέα ποιήτρια ανοίγει τα φτερά της

Χριστίνα Λέλη, μια νέα ποιήτρια ανοίγει τα φτερά της



Δεν θα κουραστώ να λέω πως στο διαδικτυακό κόσμο μπορεί να γνωρίσει κανείς αξιόλογους ανθρώπους. Ανθρώπους δημιουργικούς, ευαίσθητους όπως η Πεταλούδα της blogoγειτονιάς, που ακούει στο όνομα Χριστίνα Λέλη και εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο "Μέσα στην Αλισάχνη". Αφορμή από αυτό, είχα μια πολύ όμορφη συζήτηση μαζί της και σας την παρουσιάζω για να τη γνωρίσετε καλύτερα κι εσείς.

Μίλησέ μου για σένα και τη διαδρομή σου. Πώς ξεκίνησες να γράφεις;
Η πορεία μου στα blog με έχει φέρει σε επαφή με πολύ αξιόλογους ανθρώπους όπως εσύ. Κι είναι πάντα χαρά μου να πηγαίνουμε ένα βήμα παραπέρα και να γνωριζόμαστε πιο βαθιά. Δεν ξέρω να σου πω ακριβώς πώς ξεκίνησα να γράφω. Γράφω σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Θυμάμαι κάποια στιγμή στην Πέμπτη Δημοτικού είχα ένα ολόκληρο τετράδιο με ποιήματα το οποίο πέταξε η μητέρα μου κατά λάθος καθαρίζοντας το γραφείο μου. Δεν μπορώ να σου περιγράψω το πόσο έκλαψα!! Κι εννοείται ήταν η τελευταία φορά που η μητέρα μου καθάρισε το δωμάτιό μου χαχα. Μετά συνέχισα να γράφω ανά διαστήματα. Άλλες φόρες σκέτα στιχάκια, άλλες ολοκληρωμένα τραγούδια με μουσική. Ο κόσμος των blog μου δημιούργησε την ανάγκη αλλά και τις ευκαιρίες να γράφω πιο συχνά και να στραφώ και στην πεζογραφία.

Στη blogoγειτονιά βγαίνεις με το ψευδώνυμο Butterfly… πόσο σε χαρακτηρίζει;
Όταν διάλεξα το ψευδώνυμο αυτό δεν το σκέφτηκα καν, μου βγήκε εντελώς αυθόρμητα. Στην πορεία ανακάλυψα πως έχω πολλά κοινά με τις πεταλούδες. Έπειτα, ήρθε κι η μπαλάντα της πεταλούδας που, όταν την ολοκλήρωσα, κατάλαβα ότι στην ουσία μιλούσα για εμένα για την ψυχή μου. Άλλωστε οι πεταλούδες συμβολίζουν την ψυχή.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου, τι σου δίνει ενέργεια και τι έμπνευση;
Η καθημερινότητα μου είναι η κλασική μιας χωρισμένης μητέρας 2 παιδιών, εργαζόμενης, που προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Έμπνευση μου δίνουν τα πάντα η και τίποτα. Εννοώ πως μπορεί το οτιδήποτε δω, ακούσω, βιώσω η νιώσω να πυροδοτήσει την έμπνευση κι άλλες φορές να γράψω χωρίς κάποια συγκεκριμένη αφορμή

Αν δεν κάνω λάθος έχεις άλλη μία ποιητική συλλογή με τίτλο «Στου ονείρου το δρόμο». Μίλησέ μου γι’ αυτό.
Ναι, ήταν η πρώτη μου ποιητική συλλογή σε μορφή ebook. Τα ποιήματα είχαν κοινωνική περισσότερο διάσταση, εξέφραζαν προβληματισμούς, σκέψεις και συναισθήματα για διάφορα ζητήματα. Αργότερα, θα ήθελα να την εμπλουτίσω και με νέα ποιήματα που έχω γράψει και να την κυκλοφορήσω εκ νέου, ίσως και έντυπη.

Πώς νιώθεις με τo βιβλίo στα χέρια σου βγαλμένo από την ψυχή σου;
Το συναίσθημα όταν κράτησα για πρώτη φορά το τυπωμένο βιβλίο στα χέρια μου ήταν μοναδικό. Είναι ακριβώς όπως το λες, κράτησα στα χέρια μου ένα κομμάτι της ψυχής μου.

Γνώριζαν οι δικοί σου, οι φίλοι σου αυτή σου τη δραστηριότητα πριν ολοκληρωθεί και τυπωθεί; Πώς αντέδρασαν όταν το έμαθαν;
Κάποιοι το γνώριζαν ήδη από την εποχή του ebook. Κάποιοι άλλοι όχι, το έμαθαν πρόσφατα. Κάποιοι ακόμα δεν το γνωρίζουν. Είμαι λίγο συνεσταλμένη, δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ για μένα και το τι κάνω. Για παράδειγμα, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι γράφω και τραγούδια όπως και ότι τραγουδάω. Όσοι πάντως γνώριζαν ή έμαθαν τώρα για τα ποιήματα, είναι πολύ θετικοί και υποστηρικτικοί απέναντί μου.

Τι σημαίνει για σένα ποίηση και πώς βλέπεις τους ποιητές του σήμερα;
Ποίηση... πώς να το ορίσεις αυτό;... Δεν ξέρω αν γίνεται... Πώς να βάλεις ορισμό σε κάτι που εκ φύσεως δεν έχει όρια; Είναι κατάθεση ψυχής αυτό είναι! Κι η πεζογραφία ως ένα βαθμό κατάθεση ψυχής είναι, αλλά επειδή πρόκειται για μυθοπλασία, μεγαλύτερο ρόλο παίζει η φαντασία παρά το συναίσθημα. Ενώ η ποίηση απαιτεί το συναίσθημα για να γεννηθεί. Τη χαρά, τη λύπη, τον έρωτα, την απώλεια, το θυμό, την απογοήτευση, τον ενθουσιασμό, την προσμονή... Οι ποιητές της εποχής είναι σπουδαίοι για μένα. Γράφουν καθαρά και χωρίς περιττές φιοριτούρες. Κι έχουν να διαχειριστούν μια πολύ δύσκολη εποχή με πολύ γρήγορες εναλλαγές.

Λέγεται συχνά πως για να είναι κανείς ποιητής πρέπει να είναι ρομαντικός. Ποια είναι η γνώμη σου;
Υποθέτω πως ο ρομαντισμός είναι ένα στοιχείο της ποίησης. Το ίδιο όμως κι ο ρεαλισμός. Ο ποιητής θεωρώ ότι πρέπει να ΝΙΏΘΕΙ. Δυνατά έντονα κι απόλυτα. Δεν μπορείς να είσαι κυνικός και να γράφεις ποίηση, γιατί απλούστατα τίποτα δεν σε αγγίζει. Ενώ ο ποιητής αγγίζεται από πολλά σχεδόν από όλα. Επίσης, πρέπει να είναι δυνατός. Θέλει κότσια να βγάλεις την ψυχή σου στο χαρτί κι ακόμα περισσότερα κότσια να την μοιραστείς με τον υπόλοιπο κόσμο.

Μίλησέ μου για την καινούργια σου δουλειά, το βιβλίο με τίτλο «Μέσα στην Αλισάχνη» που μόλις κυκλοφόρησε.
Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται τον έρωτα. Σε όλες τις διαστάσεις του. Τον αμοιβαίο, το μονόπλευρο, τον σαρκικό, τον ψυχικό, τη δύναμη που σου δίνει εν τη γενέσει του και τον πόνο της απώλειας του. Για μένα, ο έρωτας είναι ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα, πηγή ζωής και κινητήριος δύναμη. Κι όποιος δεν έχει ερωτευτεί έστω για μια φορά παράφορα, νομίζω πως δεν έχει ζήσει...

Τι ονειρεύεται η Butterfly της blogoγειτονιάς μας και τι θα ήθελε, αν μπορούσε, να εξαλείψει από τον κόσμο η Χριστίνα;
Η Χριστίνα και η butterfly δεν είναι διαφορετικές οντότητες. Θα ήθελα να εξαλείψω τα τρία Α, που για μένα καταστρέφουν την ανθρωπότητα. Αλαζονεία, Αχαριστία, Απληστία. Νομίζω ότι αν αυτά τα τρία χαρακτηριστικά εξαφανίζονταν, δεν θα υπήρχε πλέον πόλεμος, πείνα, καταστροφή του περιβάλλοντος, αδικία...όλα όσα δηλητηριάζουν τη χαρά και την ύπαρξή μας.

Κάνε μια ευχή για το "e-periodiko mas" και τους αναγνώστες του…
Για το περιοδικό εύχομαι... τι άλλο; Όλο και περισσότερους φανατικούς αναγνώστες!Για τους αναγνώστες πάλι, υγεία, ευημερία και αγάπη. Όπως και για σένα Μαρινακι μου! Και για όλους μας εύχομαι λιγότερο εγωισμό και περισσότερη ενσυναισθηση. Λιγότερο φόβο και περισσότερο θάρρος. Λιγότερο ψέμα και περισσότερη αλήθεια. Και πάντα πολύ πάθος.
... 
Αυτή είναι η Χριστίνα Λέλη, η Πεταλούδα της blogoγειτονιάς, που άνοιξε τα φτερά της στον κόσμο των εκδόσεων με το βιβλίο της "Μέσα στην Αλισάχνη" από τις εκδόσεις Άρωμα! Της εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είναι καλοτάξιδο και να έχει πάντα ούριο άνεμο σε κάνε άνοιγμα των φτερών της...

Χριστίνα μου, σ' ευχαριστώ!! Πάντα επιτυχίες να έχεις!


[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
10 Σχόλια
Η πολυβραβευμένη ποιήτρια Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου μιλά στο e-περιοδικό μας

Η πολυβραβευμένη ποιήτρια Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου μιλά στο e-περιοδικό μας


i-polivravevmeni-poiitria-stavroula-dekoulou-papadimitriou-mila-sto-e-periodiko-mas

Σήμερα έχω τη χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσω τη συζήτηση που είχα με την αγαπημένη μου φίλη, ποιήτρια και blogger Σταυρούλα Δεκούλου - Παπαδημητρίου, την οποία γνώρισα μέσα από την πένα της στα διαδικτυακά μονοπάτια και έγινε για μένα πολύτιμη συνοδοιπόρος σ' αυτή την περιπέτεια που ονομάζεται blogging και όχι μόνο. Μέσα από τα γραπτά της μου κράτησε πολλές φορές συντροφιά κάνοντάς με να δακρύσω, να χαρώ, να γευτώ την ομορφιά των λόγων της και να γίνω κοινωνός της δικής της ματιάς στον κόσμο.

Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα, διαβάζοντας όσα μου είπε...

Σταυρούλα μου με αφορμή την έκδοση της πρώτης σου ποιητικής συλλογής, η οποία έχει εξαιρετική ανταπόκριση, θα ήθελα να σε γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες του περιοδικού. Μίλησέ μου για σένα. Είσαι ένας ευαίσθητος άνθρωπος, εκφραστική μέσα από την πένα σου, αλλά εγώ θέλω να μάθω πώς είναι η Σταυρούλα στην καθημερινότητά της.

Μαρίνα μου, καταρχήν να σ’ ευχαριστήσω τόσο για τη φιλία σου και τη συμπόρευσή μας και να σε συγχαρώ για το εξαιρετικό περιοδικό σου που μου κρατά πολλές φορές συντροφιά.

Η μέρα μου ξεκινά πριν την αυγή, γύρω στις πεντέμισι όταν εργάζομαι και στις έξι στα ρεπό μου. Έχω τρία μικρά παιδιά από τριάμισι έως δεκατριών χρόνων καθένα με τις δικές του ανάγκες. Δεν μπορείς ν’ αφήσεις κανένα παραπονεμένο, μα ούτε και θα το ήθελα. Έτσι κλέβω από τον δικό μου χρόνο. Φαντάζομαι πως όλες οι μανούλες το ίδιο κάνουν.

Εργάζομαι στη εντατική μονάδα νεογνών του Παίδων δεκαεπτά χρόνια. Η δουλειά μου έχει κυλιόμενο ωράριο. Δεν έχω συγκεκριμένες αργίες ή σαββατοκύριακα, δεν έχει μέρα ή νύχτα. Εκεί, στο μετερίζι του πόνου, φροντίζουμε τα μωρά άλλων μανάδων. Παραπαίουμε μεταξύ ζωής και θανάτου και υπάρχουν φορές που χάνουμε, δυστυχώς, τη μάχη με τη ζωή. Στο χώρο της δουλειάς μου ντύνεσαι το ένδυμα της ταπεινότητας, αντιλαμβάνεσαι το φθαρτό του ανθρώπου μα και το μεγαλείο της ψυχής, φιλτράρεις τα θέλω σου και απολυμαίνεις την ψυχή σου από τις επίπλαστες λάμψεις και απολαύσεις.

Επιστρέφοντας σπίτι, κρύβω το πρόσωπό μου στην αγκαλιά των παιδιών μου και ακούω την καρδιά τους να χτυπά και ύστερα συνεχίζω με όσο χρόνο έχει περισσέψει από τη μέρα μου. Φτιάχνω γλυκά για το σπίτι ή τη δουλειά, παίζουμε puzzle με τη μικρούλα μου ή διαβάζουμε παραμύθια αγκαλιά στον καναπέ ή μπροστά στο τζάκι.

Πώς ξεκίνησες την περιπέτεια που λέγεται γράψιμο και πότε;

Θυμάμαι να γράφω από πάντα. Το πρώτο μου γραπτό δημοσιεύτηκε όταν ήμουν δεκατριών χρόνων στο περιοδικό Ντομίνο. Ήταν μια μικρή έκθεση που είχα γράψει στο σχολείο. Βέβαια αυτό δεν το έμαθαν ποτέ οι συντάκτες του περιοδικού. Έχω ακόμα κρατημένα τα αποκόμματα. Όταν έφτιαξα τον λογαριασμό μου στο Facebook άρχισα να γράφω δημόσια, κάποιοι φίλοι μου είπαν λάβω μέρος σε κάποιους διαγωνισμούς και φαίνεται πως η γραφή μου άρεσε. Από τότε και ύστερα τα πράγματα κύλησαν μόνα τους. Με προσέγγισαν άνθρωποι να λάβω μέρος σε ποιητικές ανθολογίες, να πάρω μέρος σε κριτικές επιτροπές λογοτεχνικών διαγωνισμών, να προλογίσω ή να παρουσιάσω τα βιβλία τους. Στη συνέχεια ήρθε και το μπλογκ. Τώρα που τα αναλογίζομαι όλα αυτά, Μαρίνα μου, νομίζω πως ήταν ένας μονόδρομος που ήταν γραφτό να διαβώ.

Υπήρξε κάτι που πυροδότησε τη διαδικασία ή απλά ήταν ανάγκη να μιλήσεις από καρδιάς;

Συνηθίζω να λέω πως έχω πολύ νερό μέσα μου. Αλλά όπως στο νερό που όταν φτάσει στο σημείο βρασμού πρέπει να εκτονώσεις τον ατμό, έτσι κι εγώ. Η γραφή βγαίνει από μέσα μου σαν κραυγή, σαν ανάσα που αν δεν πάρω θα σταματήσω να ζω. Γράφω αυτόματα. Ξεκινώ από τον πρώτο στίχο ή την πρώτη σειρά της παραγράφου και σταματώ σαν φτάσω στην τελευταία. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να γυρίζει γύρω από ένα ποίημα ή μια λέξη. Ποτέ όμως. Αν δεν γράψω την στιγμή που έρχεται η σκέψη και το αφήσω για αργότερα οι λέξεις ξεθωριάζουν και το νόημά τους για μένα χάνεται.

Θα έλεγε κανείς πως οι σπουδές σου δεν συνάδουν με την ποίηση; Τι απαντάς;

Είμαι παιδί της Νοσηλευτικής, μέσω τρίτης δέσμης. Διάβαζα Οδύσσεια και Ιλιάδα. Μελετούσα Σωκράτη, Πλάτωνα, Καργάκο, Φίλια και Παπανούτσο. Στο επάγγελμά μου βρέθηκα από τα τερτίπια του συστήματος των Πανελλαδικών και εργάζομαι χωρίς να παραπονιέμαι γιατί ξεπληρώνω ένα τάμα μου εδώ και δεκαοχτώ χρόνια. Ανεξαρτήτως όλων αυτών όμως εγώ νομίζω ότι η ποίηση είναι το ίχνος που αφήνει η ψυχή μας αν της επιτρέψουμε να κρατήσει μια γραφίδα στο νοητό της χέρι. Ο καθένας μπορεί να γράψει. Η διαφορά έγκειται στο πόσο μπορείς ν’ αγγίξεις την ψυχή του αναγνώστη.

Τι ρόλο έπαιξε η οικογένειά σου σε όλη αυτή τη διαδρομή που έκανες ως τώρα;

Η οικογένειά μου είναι ο φάρος μου στα σκοτεινά, το σημείο αναφοράς μου κάθε που ο κόσμος γύρω μου ανταριάζει. Είναι πάντα εκεί να χαμογελούν στα όμορφα και να μου κρατούν το χέρι στα δύσκολα. Γράφω παραμύθια γιατί έχω γονείς που μου επέτρεψαν να είμαι και να ζήσω σαν παιδί. Γράφω ποίηση γιατί είχα την τύχη να αγαπήσω και ν’ αγαπηθώ και να γεννήσω τα παιδιά της αγάπης που ένιωσα. Όλα είναι αλληλένδετα.

Έχεις βραβευθεί πολλές φορές για ποιήματά σου. Πόση ευθύνη φόρτωσαν στις πλάτες σου αυτά τα βραβεία ή λειτούργησαν βοηθητικά δίνοντάς σου ώθηση για να συνεχίσεις;

Σίγουρα οι βραβεύσεις ειδικά σε μεγάλους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς στρέφουν τα φώτα πάνω σου, οπότε όσο να ‘ναι σου χαρίζουν μια αναγνωσιμότητα ανάμεσα στους λογοτεχνικούς κύκλους. Σε προσωπικό επίπεδο δεν σου κρύβω ότι με χαροποίησε το γεγονός ότι άνθρωποι που ασχολούνται με τη γραφή χρόνια ξεχώρισαν τα λόγια μου, ανάμεσα σε τόσα άλλα. Ευθύνη νιώθω κάθε φορά που εκτίθεμαι γραπτώς και ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη όταν έχω εγώ τον ρόλο του κριτή στους διαγωνισμούς. Με ενοχλεί αφόρητα η σκέψη ότι μπορεί να αδικήσω κάποιον έστω και άθελά μου.

Μίλησέ μου για τον «Αστερισμό του Ιβίσκου». Είναι η πρώτη σου ποιητική συλλογή. Πώς ένιωσες κρατώντας το βιβλίο στα χέρια σου;

Ο Αστερισμός του Ιβίσκου ήταν μια συλλογή έτοιμη από καιρό που οι αναποδιές της ζωής δεν επέτρεψαν να βγει στο φως νωρίτερα. Όταν ήρθε εκείνη η ώρα τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα. Όπως όταν γεννάς ένα παιδί. Μια ανακούφιση που γεννήθηκε και είναι καλά, μια ανείπωτη χαρά που είδε το φως και μια αγωνία να το γνωρίσεις από την αρχή, να μεγαλώσεις μαζί του. Μαζί με τα παιδιά μου ο Ιβίσκος μου είναι η παρακαταθήκη μου σε αυτόν τον κόσμο. Να μην παραλείψω βέβαια να πω πως το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής ανήκει στη φίλη φωτογράφο και μπλόγκερ Μαρία Καρβούνη, γεγονός που με κάνει να χαίρομαι ακόμα περισσότερο. Κάθε φορά που το κοιτώ είναι σαν να βλέπω τη ματιά της Μαρίας μέσα από τον φακό της.

Τι ονειρεύεται η Σταυρούλα; Τι θα άλλαζες αν μπορούσες, στον κόσμο και στη ζωή σου

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα που λέει και το τραγούδι.

Μέσα μου θεωρώ πως κάθε φορά που ανακουφίζω τα νοσηλευόμενα νεογνά μας απ’ ό,τι τα δυσκολεύει, παρηγορώ τους γονείς τους, τους βοηθώ να καταλάβουν, τους εκπαιδεύω να τα φροντίζουν κάνω τον κόσμο καλύτερο.

Λίγο φαγητό σε κάποιον που πεινά, μια κουβέρτα σε κάποιον που κρυώνει, λίγο νερό στη γαρδένια που διψά…. συμπόνια, συμπόνια, συμπόνια Μαρίνα μου. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος πληγές.

Στη ζωή μου… θα ήθελα να έχω περισσότερες Κυριακές με τα παιδιά μου, τώρα που είναι ακόμα μικρά.

Για το τέλος άφησα την καθιερωμένη ευχή για το περιοδικό και τους αναγνώστες του…

Εύχομαι όλα όσα επιθυμείτε και ονειρεύεστε κάθε βράδυ να ξημερώνουν αλήθειες κάθε αυγή στο προσκεφάλι σας.
...

Με αυτή την υπέροχη ευχή έκλεισε η κουβέντα μας κάνοντάς μου πεποίθηση, πως η όμορφη κυρά των λόγων που γνώρισα στο "Λογισμών αραξοβόλι" αξίζει την αγάπη και το θαυμασμό όλων μας!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ Σταυρούλα για τη φιλία σου και όσα μοιράστηκες μαζί μου!
Καλοτάξιδος ο "Αστερισμός του Ιβίσκου", που μπήκε στην καρδιά μας!


[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
29 Σχόλια
Όταν οι γυναίκες μιλούν για γυναίκες, μέσα από ένα βιβλίο…

Όταν οι γυναίκες μιλούν για γυναίκες, μέσα από ένα βιβλίο…


Η Θωμαή Πινακά συγγραφέας και blogger μιλά για το πρώτο της βιβλίο στο "e-periodiko mas"



Σήμερα, έχω τη χαρά να σας παρουσιάσω το βιβλίο της Θωμαή Πινακά, Cougars, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Marabel Books. Πριν διαβάσετε τι μου είπε, ας πάρουμε μια γεύση από το περιεχόμενο του βιβλίου. Πρόκειται για μια νουβέλα που διαδραματίζεται στη Ν. Υόρκη του 2018. όταν ένας αιφνίδιος θάνατος αλλάζει την κοσμοθεωρία τεσσάρων γυναικών. 

Ναόμι Τζόνσον, μια δυναμική δικηγόρος. Μια γυναίκα παθιασμένη, που δεν έχει μάθει να χάνει. Ρενέ Πιτ, γιατρός στο επάγγελμα και η ‘’ντροπή του Ιπποκράτη ‘’ κατά τα λεγόμενα των φιλενάδων της. Η ‘’ζωηρή’’ της παρέας καπνίζει, πίνει και λατρεύει τα Junk food. Αλίσια Κούπερ, διατηρεί το καλύτερο γυμναστήριο της πόλης. Είναι η λογική και η φωνή της συνείδησης, τις ώρες που δεν ψάχνει αγωνιωδώς να βρει τον πρίγκιπα της. Ρεμπέκα Λι, συντηρητική και τυπολάτρης. Παρόλα αυτά, είναι μια κομψή και εντυπωσιακή γυναίκα που αγαπάει τον κατά 15 χρόνια μεγαλύτερο σύζυγό της.

Τι θα συμβεί όταν τέσσερις νεότεροι άνδρες εισβάλουν στις ζωές τους; Θα κάμψουν τις αναστολές και τον καθωσπρεπισμό τους; Πώς θα διαχειριστεί η παρέα μια εγκυμοσύνη που άργησε 17 ολόκληρα χρόνια, ένα επαγγελματικό σκάνδαλο, μια σεξουαλική κακοποίηση και μια ασθένεια; 



Πίσω από αυτή την ενδιαφέρουσα ιστορία, βρίσκεται μια νέα συγγραφέας η Θωμαή Πινακά, που έδωσε την πρώτη της συνέντευξη στο e-periodiko mas. Διαβάστε τη συνομιλία μας...



·        Μίλησέ μου για σένα, για να σε γνωρίσουν καλύτερα και οι αναγνώστες του περιοδικού.  Για τις σπουδές σου, την οικογένειά σου, τις ασχολίες σου.
Ονομάζομαι Πινακά Θωμαή, γεννήθηκα το 1988 στην Κατερίνη Πιερίας και διαμένω μόνιμα στην Σκοτίνα Πιερίας. Είμαι παντρεμένη και έχω ένα γιό.  Έχω σπουδάσει Συμβουλευτική Ψυχολογία και Life Coaching. Στον ελεύθερο χρόνο μου γράφω στίχους τραγουδιών και διαβάζω βιβλία.

·        Το «Gougars» είναι η πρώτη σου συγγραφική απόπειρα; Τι σε έκανε να γράψεις το βιβλίο αυτό;
Το Cougars είναι η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα. Μέσα από το Cougars  ήθελα να αναδείξω ότι πολλές φορές πράγματα τα οποία κρίνουμε μπορεί στο μέλλον πολύ εύκολα και οι ίδιοι να τα κάνουμε. Γενικά, βλέπω συνεχώς γύρω μου ανθρώπους να κρίνουν άλλους ανθρώπους χωρίς να αναλογίζονται τι τους ώθησε στις συγκεκριμένες πράξεις και είναι ένα από τα πράγματα που με ενοχλεί. Άλλωστε θεωρώ πώς  ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω ..

·        Τέσσερις γυναίκες διαφορετικές πολύ μεταξύ τους, μία παρέα και μια ιστορία που μπαίνει σε πολύ εσωτερικά μονοπάτια του μυαλού και της ψυχοσύνθεσης των πρωταγωνιστριών της . Τα πρόσωπα της ιστορίας είναι υπαρκτά;
Ναι, τέσσερις γυναίκες με αρκετά  διαφορετικούς χαρακτήρες, που η μια συμπληρώνει την άλλη. Έτσι δεν γίνεται άλλωστε και στις περισσότερες παρέες στην πραγματική ζωή;  Όχι, τα πρόσωπα δεν είναι υπαρκτά

·        Ποια είναι η γνώμη σου για τη γυναίκα του σήμερα; Τι κουβαλά από το παρελθόν και τι εφόδια έχει για το μέλλον;
Η γυναίκα του σήμερα τα κάνει όλα και συμφέρει... Είναι γυναίκα, μητέρα,σύζυγος, επαγγελματίας και πολλά άλλα. Απλά η καθεμία επιλέγει ποιόν ή ποιους ρόλους θα παίξει.

Σε ό,τι αφορά τα στερεότυπα του παρελθόντος, η σημερινή γυναίκα έχει απαλλαγεί από αυτή ή τα κουβαλά ενδόμυχα μέσα της;
Θεωρώ πως ρόλο σε αυτό, παίζει το περιβάλλον μέσα στο οποίο έχει μεγαλώσει και στον χαρακτήρα που έχει διαμορφώσει. Κατάλοιπα των στερεότυπων του παρελθόντος πάντα θα υπάρχουν.

·        Με ποια από τις τέσσερις ηρωίδες σου ταυτίζεσαι περισσότερο σαν χαρακτήρας;
Απόλυτα με καμία... όμως, όλες θεωρώ πως  έχουν στοιχεία του χαρακτήρα μου. Τα οποία φυσικά δεν θα σας αποκαλύψω... θα σας αφήσω να τα μαντέψετε!!

·        Η κατάληξη της ιστορίας (χωρίς φυσικά να την αποκαλύψεις) είναι πιο κοντά σ’ αυτό που συμβαίνει στη ζωή ή σ’ αυτό που θα ήθελες να συμβεί;
Η κατάληξη της ιστορίας είναι αυτή που θα ήθελα να συμβεί... άλλωστε για ένα παραμύθι ζούμε... την αλήθεια την ξέρουμε!!

·        Τελικά η γυναίκα στις μέρες μας, μπορεί να έχει και επαγγελματική επιτυχία και οικογένεια ή αναγκάζεται να επιλέξει; Και ο έρωτας, μπορεί να αποτελέσει κινητήριο δύναμη ή είναι τροχοπέδη;
Κατά την γνώμη μου η γυναίκα είναι πολυδιάστατο ‘’ον‘’ και μπορεί να κάνει τα πάντα. Μπορεί σε κάποιον από τους δυο τομείς να μην δώσει το 100% των δυνατοτήτων της  αλλά αν με ρωτάς, το προτιμώ από το να επιλέξει μόνο έναν από τους δυο. Είναι προτιμότερο να κάνεις την προσπάθεια σου και ας αποτύχεις, παρά να αναλογίζεσαι στο μέλλον τι θα γινόταν εάν…
Όσο αφορά τον έρωτα, αποτελεί αυτό που θα του επιτρέψεις  εσύ, να αποτελέσει…  Όπως  όλες οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζεται την οριοθέτηση της για να μην καταλήξει σε  τροχοπέδη.

·       Κλείνοντας θα ήθελα από σένα μια ευχή για όλες τις γυναίκες για το 2019.
Εύχομαι σε όλες τις γυναίκες το 2019 να κυνηγήσουν τα όνειρα τους είτε είναι μεγάλα, είτε μικρά. Όλα μπορούνε να τα καταφέρουν αρκεί να το πιστέψουν οι ίδιες. Αγαπήστε τον εαυτό σας όπως ακριβώς είναι... η ευτυχία άλλωστε, είναι απόφαση!

...


Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Θωαμή που με εμπιστεύθηκε και είμαι η πρώτη που της πήρε συνέντευξη! 
Εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία στο βιβλίο και κάθε καλό, στην ίδια προσωπικά!






[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
6 Σχόλια
"Η σκάλα του ουρανού" της Ηλιάνας Βολονάκη, κυκλοφορεί και η συγγραφέας μιλά στο e-periodiko mas!

"Η σκάλα του ουρανού" της Ηλιάνας Βολονάκη, κυκλοφορεί και η συγγραφέας μιλά στο e-periodiko mas!



Ένα νέο βιβλίο της Ηλιάνας Βολονάκη μας παρουσιάζουν οι εκδόσεις Bookstars. Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλο "Η σκάλα του ουρανού". Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο, θα σας βάλει στο κλίμα...

"Σύρθηκε ως τη πόρτα της κάμαρης του παππού. Στις παλάμες του έσφιγγε το μυστικό κλειδί. Το εναπόθεσε στη κλειδαρότρυπα και εισχώρησε στο εσωτερικό. Του φάνηκε η σκιά του να περιπλανιέται στο χώρο. Μετά από τόσα χρόνια, άνοιξε τα παραθυρόφυλλα. Δυνατός αέρας μπήκε και φύσηξε την κουρτίνα. Το μπαουλάκι στην άκρη του κρεβατιού σκεπασμένο με ένα σεμέν. Γονάτισε και το ξεσκέπασε. Δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του. Φωτογραφίες, γράμματα, ημερολόγια… βρίσκονταν εκεί μέσα. Ασυναίσθητα χαμογέλασε. Ανάμεικτα συναισθήματα γέμισαν τα σπλάχνα του.
"Κασταλία", μουρμούρισε καθώς είδε την φωτογραφία της και από πίσω η αφιέρωση: ευχαριστώ. Δαγκώθηκε, να μην ουρλιάξει. Βοήθεια, θέλησε, να φωνάξει. Τα μάτια του σκούρυναν, βάθυναν. "Γιατί σ’ εμένα όλα αυτά;"  Αναρωτιόταν ρίχνοντας τη ματιά του, στον απέναντι καθρέπτη. Πιο γερασμένος, του φάνηκε. Είχαν κιόλας γκριζάρει τα μαλλιά του. Γοητεία, θα έλεγε ο αδερφός του, βάσανα, θα σχολίαζε, ο ίδιος.
Ήταν ο μεσαίος από τα τρία αδέρφια. Ο πιο ευαίσθητος. Ούτε κατάλαβε πώς μπλέχτηκε σε εκείνο το φονικό.
Πόση σιωπή τον τύλιξε;
Πόση απόσταση δημιουργήθηκε ανάμεσα στα αδέρφια;
Κι όλα αυτά, για μια γυναίκα.
Αλήθεια, πόσα χρόνια είχε να τους δει;
Κανείς τους δεν ζούσε, τώρα πια.
Το σπίτι στην Ελλάδα, ερήμωσε. "Κρίμα", λυπόντουσαν οι γείτονες. "Εξαναγκασμός", διαμαρτυρόταν ο Σωσίπατρος."

Με αφορμή το βιβλίο αυτό, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί της. Διαβάστε τι μου είπε:

Κυρία Βολονάκη, έχετε γράψει συνολικά επτά βιβλία από τα οποία τα πέντε απευθύνονται σε ενήλικες και πραγματεύονται κοινωνικά θέματα, το ένα απευθύνεται σε παιδιά και τώρα, το έβδομο είναι αστυνομικό. Θεωρείτε πως η αστυνομική λογοτεχνία είναι ένα ξεχωριστό είδος και τι σας έκανε να καταπιαστείτε με αυτό;
Η αστυνομική λογοτεχνία είναι πολύπλοκη υπόθεση, δεν είναι μόνο ο φόνος, η ανατροπή… Αλλά και ο παλμός του κάθε ήρωα, διότι ο καθένας ευθύνεται, για την αρχική κατάσταση.

Υπάρχει κοινός παρανομαστής στα βιβλία σας, θεωρώ. Με μια γρήγορη ματιά θα έλεγα πως σε όλα, η αγάπη είναι πρωταγωνίστρια. Για σας, η αγάπη είναι προϋπόθεση ή ζητούμενο ζωής;
Χωρίς αγάπη, δεν υπάρχουμε! Θεωρούμαστε άδειες ψυχές, κενά σώματα!

Διαβάζοντας το σύντομο βιογραφικό σας, διαπίστωσα πως είστε βραβευμένη. Τι σημαίνει για σας ένα βραβείο;
Δεν συνηθίζω, να μιλάω γι’ αυτό, αλλά θα σας απαντήσω, το εξής: Υπάρχω, επειδή υπάρχουν, δηλαδή: οι δικές μου αξίες, έχουν κοινό παρονομαστή, τις αξίες των άλλων!

Το γεγονός ότι ζείτε στην επαρχία πόσο σας επηρέασε ως άνθρωπο πρωτίστως και έπειτα ως συγγραφέα;
Στην επαρχία, η ζωή είναι διαφορετική! Επηρεάζει θετικά, αλλά και αρνητικά, όπως και σε μια πόλη. Βέβαια, η επαρχία, δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα και πάνω απ’ όλα, έχει ηρεμία!
Ως άνθρωπος, αλλά και ως συγγραφέας, δεν είναι το μέρος που μένεις, αλλά η στιγμή, που σε καθορίζει, στο: τι θα γράψεις εκείνη τη περίοδο!

Σε μια συνέντευξή σας δηλώσατε πως, αν μπορούσατε θα σβήνατε από τον κόσμο την αδικία. Πιστεύετε πως οι γυναίκες στις μέρες μας εξακολουθούν να έρχονται αντιμέτωπες με την αδικία όπως παλιότερα;
Δεν έχει αλλάξει τίποτα, από την εποχή του: τότε!
Καθότι μάλιστα, δίπλα στις καταπιεσμένες γυναίκες, λέω: να μην φοβούνται, να τολμούν! Η αδικία, πάντα, θα υπάρχει, στο χέρι μας, είναι όμως, σαν γυναίκες, να μην το επιτρέψουμε!
Καταγγέλλουμε τη διαφθορά και ζούμε ελευθέρα!
Ο φόβος, είναι κακός σύμβουλος!

Θεωρείτε πως η τεχνολογία και τα social media ενισχύουν ή μειώνουν το ενδιαφέρον των ανθρώπων για ανάγνωση; 
Η τεχνολογία, για έμενα είναι απλά: ένα μέσο  πληροφοριών!
Δυστυχώς, οι άνθρωποι, έχουν ξεχάσει την επικοινωνία, είναι προσκολλημένοι σε μια οθόνη και ξεχνούν τα όμορφα πράγματα της ζωής!

Παρατηρείτε κι εσείς μια τάση των χρηστών των social media να έλκονται από τις φωτογραφίες και τα μικρά κείμενα, περισσότερο από το διάβασμα ενός βιβλίου ή ενός μεγάλου κειμένου στο διαδίκτυο; Πώς νομίζετε ότι μπορεί αυτό να αλλάξει;
Συμπληρώνω, με την παραπάνω απάντησή μου: οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, οι περισσότεροι θα έλεγα, ενδιαφέρονται, για γνώμη του άλλου και όχι, τί τους ενδιαφέρει πραγματικά!

Θα δεχόσαστε να γράψετε ένα e-book;
Δεν το έχω σκεφθεί! Δεν είμαι κατά, αλλά μου αρέσει η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού!
Εκτός αυτού, τα βιβλία μένουν και σε επόμενες γενιές. Οι υπολογιστές; Ξέρουμε, αν καταστραφούν;
Έχουμε, άραγε, αναρωτηθεί, πως θα είναι η ζωή μας, μηχανικά;

Κλείνοντας, αφού σας ευχαριστήσω θερμά γι’ αυτή την κουβέντα, θα ήθελα μια συμβουλή για όσους «ταξιδεύουν» γράφοντας και μια ευχή για τη χρονιά που έρχεται.
Μια ζωή χωρίς άγχος και αντοχή, για τα δύσκολα που ακόμα έρχονται!


Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Ηλιάνα Βολονάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μετακόμισε στο Μεσολόγγι. Εργάστηκε, στο παρελθόν σε παιδικό σταθμό. Σπούδασε τραπεζικό στέλεχος και οργάνωση γραφείου. Την κέρδισε όμως, η λογοτεχνία και η αρθρογραφία.
Είναι βραβευμένη συγγραφέας, μάλιστα το βιβλίο της: Λευκά περιστέρια, ήταν υποψήφιο για βραβείο αναγνωστών, καθώς έχει, τιμηθεί, με πολλές διακρίσεις.
Είναι μέλος της εθνικής εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών Κύπρου, γνωστή μάλιστα, για τη δράση της, στη βία κατά των γυναικών και κοντά στα άτομα με καρκίνο.
Πιστεύει, πως οι γυναίκες, έχουν, όλες δικαίωμα στη μόδα, γι’ αυτό και δεν αντέχει τις διακρίσεις, λέγοντας: Είσαι γυναίκα… Είσαι δύναμη.
Ο φωτογραφικός φακός, τη λατρεύει, γι’ αυτό, έχει τιμήσει, πολλές βιομηχανικές αυτοκρατορίες ρούχων, κοσμημάτων και ένα σωρό άλλων.
Κρατάει χαμηλό προφίλ, πάντα απλή και χαμογελαστή.

Θέλω να πιστεύω ότι βοήθησα να τη γνωρίσουμε όλοι, λίγο καλύτερα!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
3 Σχόλια