Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνεντεύξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνεντεύξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Όταν οι γυναίκες μιλούν για γυναίκες, μέσα από ένα βιβλίο…

Όταν οι γυναίκες μιλούν για γυναίκες, μέσα από ένα βιβλίο…


Η Θωμαή Πινακά συγγραφέας και blogger μιλά για το πρώτο της βιβλίο στο "e-periodiko mas"



Σήμερα, έχω τη χαρά να σας παρουσιάσω το βιβλίο της Θωμαή Πινακά, Cougars, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Marabel Books. Πριν διαβάσετε τι μου είπε, ας πάρουμε μια γεύση από το περιεχόμενο του βιβλίου. Πρόκειται για μια νουβέλα που διαδραματίζεται στη Ν. Υόρκη του 2018. όταν ένας αιφνίδιος θάνατος αλλάζει την κοσμοθεωρία τεσσάρων γυναικών. 

Ναόμι Τζόνσον, μια δυναμική δικηγόρος. Μια γυναίκα παθιασμένη, που δεν έχει μάθει να χάνει. Ρενέ Πιτ, γιατρός στο επάγγελμα και η ‘’ντροπή του Ιπποκράτη ‘’ κατά τα λεγόμενα των φιλενάδων της. Η ‘’ζωηρή’’ της παρέας καπνίζει, πίνει και λατρεύει τα Junk food. Αλίσια Κούπερ, διατηρεί το καλύτερο γυμναστήριο της πόλης. Είναι η λογική και η φωνή της συνείδησης, τις ώρες που δεν ψάχνει αγωνιωδώς να βρει τον πρίγκιπα της. Ρεμπέκα Λι, συντηρητική και τυπολάτρης. Παρόλα αυτά, είναι μια κομψή και εντυπωσιακή γυναίκα που αγαπάει τον κατά 15 χρόνια μεγαλύτερο σύζυγό της.

Τι θα συμβεί όταν τέσσερις νεότεροι άνδρες εισβάλουν στις ζωές τους; Θα κάμψουν τις αναστολές και τον καθωσπρεπισμό τους; Πώς θα διαχειριστεί η παρέα μια εγκυμοσύνη που άργησε 17 ολόκληρα χρόνια, ένα επαγγελματικό σκάνδαλο, μια σεξουαλική κακοποίηση και μια ασθένεια; 



Πίσω από αυτή την ενδιαφέρουσα ιστορία, βρίσκεται μια νέα συγγραφέας η Θωμαή Πινακά, που έδωσε την πρώτη της συνέντευξη στο e-periodiko mas. Διαβάστε τη συνομιλία μας...



·        Μίλησέ μου για σένα, για να σε γνωρίσουν καλύτερα και οι αναγνώστες του περιοδικού.  Για τις σπουδές σου, την οικογένειά σου, τις ασχολίες σου.
Ονομάζομαι Πινακά Θωμαή, γεννήθηκα το 1988 στην Κατερίνη Πιερίας και διαμένω μόνιμα στην Σκοτίνα Πιερίας. Είμαι παντρεμένη και έχω ένα γιό.  Έχω σπουδάσει Συμβουλευτική Ψυχολογία και Life Coaching. Στον ελεύθερο χρόνο μου γράφω στίχους τραγουδιών και διαβάζω βιβλία.

·        Το «Gougars» είναι η πρώτη σου συγγραφική απόπειρα; Τι σε έκανε να γράψεις το βιβλίο αυτό;
Το Cougars είναι η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα. Μέσα από το Cougars  ήθελα να αναδείξω ότι πολλές φορές πράγματα τα οποία κρίνουμε μπορεί στο μέλλον πολύ εύκολα και οι ίδιοι να τα κάνουμε. Γενικά, βλέπω συνεχώς γύρω μου ανθρώπους να κρίνουν άλλους ανθρώπους χωρίς να αναλογίζονται τι τους ώθησε στις συγκεκριμένες πράξεις και είναι ένα από τα πράγματα που με ενοχλεί. Άλλωστε θεωρώ πώς  ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω ..

·        Τέσσερις γυναίκες διαφορετικές πολύ μεταξύ τους, μία παρέα και μια ιστορία που μπαίνει σε πολύ εσωτερικά μονοπάτια του μυαλού και της ψυχοσύνθεσης των πρωταγωνιστριών της . Τα πρόσωπα της ιστορίας είναι υπαρκτά;
Ναι, τέσσερις γυναίκες με αρκετά  διαφορετικούς χαρακτήρες, που η μια συμπληρώνει την άλλη. Έτσι δεν γίνεται άλλωστε και στις περισσότερες παρέες στην πραγματική ζωή;  Όχι, τα πρόσωπα δεν είναι υπαρκτά

·        Ποια είναι η γνώμη σου για τη γυναίκα του σήμερα; Τι κουβαλά από το παρελθόν και τι εφόδια έχει για το μέλλον;
Η γυναίκα του σήμερα τα κάνει όλα και συμφέρει... Είναι γυναίκα, μητέρα,σύζυγος, επαγγελματίας και πολλά άλλα. Απλά η καθεμία επιλέγει ποιόν ή ποιους ρόλους θα παίξει.

Σε ό,τι αφορά τα στερεότυπα του παρελθόντος, η σημερινή γυναίκα έχει απαλλαγεί από αυτή ή τα κουβαλά ενδόμυχα μέσα της;
Θεωρώ πως ρόλο σε αυτό, παίζει το περιβάλλον μέσα στο οποίο έχει μεγαλώσει και στον χαρακτήρα που έχει διαμορφώσει. Κατάλοιπα των στερεότυπων του παρελθόντος πάντα θα υπάρχουν.

·        Με ποια από τις τέσσερις ηρωίδες σου ταυτίζεσαι περισσότερο σαν χαρακτήρας;
Απόλυτα με καμία... όμως, όλες θεωρώ πως  έχουν στοιχεία του χαρακτήρα μου. Τα οποία φυσικά δεν θα σας αποκαλύψω... θα σας αφήσω να τα μαντέψετε!!

·        Η κατάληξη της ιστορίας (χωρίς φυσικά να την αποκαλύψεις) είναι πιο κοντά σ’ αυτό που συμβαίνει στη ζωή ή σ’ αυτό που θα ήθελες να συμβεί;
Η κατάληξη της ιστορίας είναι αυτή που θα ήθελα να συμβεί... άλλωστε για ένα παραμύθι ζούμε... την αλήθεια την ξέρουμε!!

·        Τελικά η γυναίκα στις μέρες μας, μπορεί να έχει και επαγγελματική επιτυχία και οικογένεια ή αναγκάζεται να επιλέξει; Και ο έρωτας, μπορεί να αποτελέσει κινητήριο δύναμη ή είναι τροχοπέδη;
Κατά την γνώμη μου η γυναίκα είναι πολυδιάστατο ‘’ον‘’ και μπορεί να κάνει τα πάντα. Μπορεί σε κάποιον από τους δυο τομείς να μην δώσει το 100% των δυνατοτήτων της  αλλά αν με ρωτάς, το προτιμώ από το να επιλέξει μόνο έναν από τους δυο. Είναι προτιμότερο να κάνεις την προσπάθεια σου και ας αποτύχεις, παρά να αναλογίζεσαι στο μέλλον τι θα γινόταν εάν…
Όσο αφορά τον έρωτα, αποτελεί αυτό που θα του επιτρέψεις  εσύ, να αποτελέσει…  Όπως  όλες οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζεται την οριοθέτηση της για να μην καταλήξει σε  τροχοπέδη.

·       Κλείνοντας θα ήθελα από σένα μια ευχή για όλες τις γυναίκες για το 2019.
Εύχομαι σε όλες τις γυναίκες το 2019 να κυνηγήσουν τα όνειρα τους είτε είναι μεγάλα, είτε μικρά. Όλα μπορούνε να τα καταφέρουν αρκεί να το πιστέψουν οι ίδιες. Αγαπήστε τον εαυτό σας όπως ακριβώς είναι... η ευτυχία άλλωστε, είναι απόφαση!

...


Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Θωαμή που με εμπιστεύθηκε και είμαι η πρώτη που της πήρε συνέντευξη! 
Εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία στο βιβλίο και κάθε καλό, στην ίδια προσωπικά!






[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
6 Σχόλια
"Η σκάλα του ουρανού" της Ηλιάνας Βολονάκη, κυκλοφορεί και η συγγραφέας μιλά στο e-periodiko mas!

"Η σκάλα του ουρανού" της Ηλιάνας Βολονάκη, κυκλοφορεί και η συγγραφέας μιλά στο e-periodiko mas!



Ένα νέο βιβλίο της Ηλιάνας Βολονάκη μας παρουσιάζουν οι εκδόσεις Bookstars. Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλο "Η σκάλα του ουρανού". Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο, θα σας βάλει στο κλίμα...

"Σύρθηκε ως τη πόρτα της κάμαρης του παππού. Στις παλάμες του έσφιγγε το μυστικό κλειδί. Το εναπόθεσε στη κλειδαρότρυπα και εισχώρησε στο εσωτερικό. Του φάνηκε η σκιά του να περιπλανιέται στο χώρο. Μετά από τόσα χρόνια, άνοιξε τα παραθυρόφυλλα. Δυνατός αέρας μπήκε και φύσηξε την κουρτίνα. Το μπαουλάκι στην άκρη του κρεβατιού σκεπασμένο με ένα σεμέν. Γονάτισε και το ξεσκέπασε. Δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του. Φωτογραφίες, γράμματα, ημερολόγια… βρίσκονταν εκεί μέσα. Ασυναίσθητα χαμογέλασε. Ανάμεικτα συναισθήματα γέμισαν τα σπλάχνα του.
"Κασταλία", μουρμούρισε καθώς είδε την φωτογραφία της και από πίσω η αφιέρωση: ευχαριστώ. Δαγκώθηκε, να μην ουρλιάξει. Βοήθεια, θέλησε, να φωνάξει. Τα μάτια του σκούρυναν, βάθυναν. "Γιατί σ’ εμένα όλα αυτά;"  Αναρωτιόταν ρίχνοντας τη ματιά του, στον απέναντι καθρέπτη. Πιο γερασμένος, του φάνηκε. Είχαν κιόλας γκριζάρει τα μαλλιά του. Γοητεία, θα έλεγε ο αδερφός του, βάσανα, θα σχολίαζε, ο ίδιος.
Ήταν ο μεσαίος από τα τρία αδέρφια. Ο πιο ευαίσθητος. Ούτε κατάλαβε πώς μπλέχτηκε σε εκείνο το φονικό.
Πόση σιωπή τον τύλιξε;
Πόση απόσταση δημιουργήθηκε ανάμεσα στα αδέρφια;
Κι όλα αυτά, για μια γυναίκα.
Αλήθεια, πόσα χρόνια είχε να τους δει;
Κανείς τους δεν ζούσε, τώρα πια.
Το σπίτι στην Ελλάδα, ερήμωσε. "Κρίμα", λυπόντουσαν οι γείτονες. "Εξαναγκασμός", διαμαρτυρόταν ο Σωσίπατρος."

Με αφορμή το βιβλίο αυτό, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί της. Διαβάστε τι μου είπε:

Κυρία Βολονάκη, έχετε γράψει συνολικά επτά βιβλία από τα οποία τα πέντε απευθύνονται σε ενήλικες και πραγματεύονται κοινωνικά θέματα, το ένα απευθύνεται σε παιδιά και τώρα, το έβδομο είναι αστυνομικό. Θεωρείτε πως η αστυνομική λογοτεχνία είναι ένα ξεχωριστό είδος και τι σας έκανε να καταπιαστείτε με αυτό;
Η αστυνομική λογοτεχνία είναι πολύπλοκη υπόθεση, δεν είναι μόνο ο φόνος, η ανατροπή… Αλλά και ο παλμός του κάθε ήρωα, διότι ο καθένας ευθύνεται, για την αρχική κατάσταση.

Υπάρχει κοινός παρανομαστής στα βιβλία σας, θεωρώ. Με μια γρήγορη ματιά θα έλεγα πως σε όλα, η αγάπη είναι πρωταγωνίστρια. Για σας, η αγάπη είναι προϋπόθεση ή ζητούμενο ζωής;
Χωρίς αγάπη, δεν υπάρχουμε! Θεωρούμαστε άδειες ψυχές, κενά σώματα!

Διαβάζοντας το σύντομο βιογραφικό σας, διαπίστωσα πως είστε βραβευμένη. Τι σημαίνει για σας ένα βραβείο;
Δεν συνηθίζω, να μιλάω γι’ αυτό, αλλά θα σας απαντήσω, το εξής: Υπάρχω, επειδή υπάρχουν, δηλαδή: οι δικές μου αξίες, έχουν κοινό παρονομαστή, τις αξίες των άλλων!

Το γεγονός ότι ζείτε στην επαρχία πόσο σας επηρέασε ως άνθρωπο πρωτίστως και έπειτα ως συγγραφέα;
Στην επαρχία, η ζωή είναι διαφορετική! Επηρεάζει θετικά, αλλά και αρνητικά, όπως και σε μια πόλη. Βέβαια, η επαρχία, δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα και πάνω απ’ όλα, έχει ηρεμία!
Ως άνθρωπος, αλλά και ως συγγραφέας, δεν είναι το μέρος που μένεις, αλλά η στιγμή, που σε καθορίζει, στο: τι θα γράψεις εκείνη τη περίοδο!

Σε μια συνέντευξή σας δηλώσατε πως, αν μπορούσατε θα σβήνατε από τον κόσμο την αδικία. Πιστεύετε πως οι γυναίκες στις μέρες μας εξακολουθούν να έρχονται αντιμέτωπες με την αδικία όπως παλιότερα;
Δεν έχει αλλάξει τίποτα, από την εποχή του: τότε!
Καθότι μάλιστα, δίπλα στις καταπιεσμένες γυναίκες, λέω: να μην φοβούνται, να τολμούν! Η αδικία, πάντα, θα υπάρχει, στο χέρι μας, είναι όμως, σαν γυναίκες, να μην το επιτρέψουμε!
Καταγγέλλουμε τη διαφθορά και ζούμε ελευθέρα!
Ο φόβος, είναι κακός σύμβουλος!

Θεωρείτε πως η τεχνολογία και τα social media ενισχύουν ή μειώνουν το ενδιαφέρον των ανθρώπων για ανάγνωση; 
Η τεχνολογία, για έμενα είναι απλά: ένα μέσο  πληροφοριών!
Δυστυχώς, οι άνθρωποι, έχουν ξεχάσει την επικοινωνία, είναι προσκολλημένοι σε μια οθόνη και ξεχνούν τα όμορφα πράγματα της ζωής!

Παρατηρείτε κι εσείς μια τάση των χρηστών των social media να έλκονται από τις φωτογραφίες και τα μικρά κείμενα, περισσότερο από το διάβασμα ενός βιβλίου ή ενός μεγάλου κειμένου στο διαδίκτυο; Πώς νομίζετε ότι μπορεί αυτό να αλλάξει;
Συμπληρώνω, με την παραπάνω απάντησή μου: οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, οι περισσότεροι θα έλεγα, ενδιαφέρονται, για γνώμη του άλλου και όχι, τί τους ενδιαφέρει πραγματικά!

Θα δεχόσαστε να γράψετε ένα e-book;
Δεν το έχω σκεφθεί! Δεν είμαι κατά, αλλά μου αρέσει η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού!
Εκτός αυτού, τα βιβλία μένουν και σε επόμενες γενιές. Οι υπολογιστές; Ξέρουμε, αν καταστραφούν;
Έχουμε, άραγε, αναρωτηθεί, πως θα είναι η ζωή μας, μηχανικά;

Κλείνοντας, αφού σας ευχαριστήσω θερμά γι’ αυτή την κουβέντα, θα ήθελα μια συμβουλή για όσους «ταξιδεύουν» γράφοντας και μια ευχή για τη χρονιά που έρχεται.
Μια ζωή χωρίς άγχος και αντοχή, για τα δύσκολα που ακόμα έρχονται!


Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Ηλιάνα Βολονάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μετακόμισε στο Μεσολόγγι. Εργάστηκε, στο παρελθόν σε παιδικό σταθμό. Σπούδασε τραπεζικό στέλεχος και οργάνωση γραφείου. Την κέρδισε όμως, η λογοτεχνία και η αρθρογραφία.
Είναι βραβευμένη συγγραφέας, μάλιστα το βιβλίο της: Λευκά περιστέρια, ήταν υποψήφιο για βραβείο αναγνωστών, καθώς έχει, τιμηθεί, με πολλές διακρίσεις.
Είναι μέλος της εθνικής εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών Κύπρου, γνωστή μάλιστα, για τη δράση της, στη βία κατά των γυναικών και κοντά στα άτομα με καρκίνο.
Πιστεύει, πως οι γυναίκες, έχουν, όλες δικαίωμα στη μόδα, γι’ αυτό και δεν αντέχει τις διακρίσεις, λέγοντας: Είσαι γυναίκα… Είσαι δύναμη.
Ο φωτογραφικός φακός, τη λατρεύει, γι’ αυτό, έχει τιμήσει, πολλές βιομηχανικές αυτοκρατορίες ρούχων, κοσμημάτων και ένα σωρό άλλων.
Κρατάει χαμηλό προφίλ, πάντα απλή και χαμογελαστή.

Θέλω να πιστεύω ότι βοήθησα να τη γνωρίσουμε όλοι, λίγο καλύτερα!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
3 Σχόλια
Γνωρίζοντας καλύτερα τον Αυτισμό

Γνωρίζοντας καλύτερα τον Αυτισμό



Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί η παραγωγή έργων με θέμα τον αυτισμό. Ίσως να έχετε διαβάσει ένα πολύ πετυχημένο μεταφρασμένο βιβλίο το «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» που έγινε κινηματογραφική ταινία αλλά και θεατρικό έργο που ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου.  Ή την επίσης πετυχημένη τηλεοπτική σειρά «Η λέξη που δεν λες».  Ο κατάλογος είναι μακρύς και κάθε χρόνο προστίθενται και καινούριες ταινίες, βιβλία κ.ό.
Ήδη αρκετά- λογοτεχνικά και εκπαιδευτικά-βιβλία, με θέμα τον αυτισμό μεταφράζονται και κυκλοφορούν και στην Ελλάδα. Στην παραγωγή τέτοιων βιβλίων προστίθενται και αυτά Ελλήνων συγγραφέων-κυρίως παιδικής λογοτεχνίας και ειδικών.

Το βιβλίο «Αυτισμός-Οι άγραφοι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς για παιδιά 4-12 ετών» που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2017, από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι η αφορμή της συνέντευξης μας, με τους συγγραφείς του, την εκπαιδευτικό –συγγραφέα Παναγιώτα Πλησή και την ψυχολόγο, Ελένη Λούβρου.

  • Μπορείτε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες για το βιβλίο σας;
Είναι ένα βιβλίο που αφορά την εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών στο φάσμα του αυτισμού και τους γονείς, εκπαιδευτικούς, ειδικούς που ασχολούνται με αυτά, χωρίς αυτό να αποκλείει και τα παιδιά που δεν ανήκουν στο φάσμα , τα νευροτυπικά  όπως λέμε, αλλά και  όποιον ενήλικα θέλει να ενημερωθεί. Το βιβλίο χωρίζεται σε δυο μέρη. Το πρώτο μέρος είναι για παιδιά και το δεύτερο αφορά τους ενήλικες.
Το μέρος των παιδιών πάλι χωρίζεται σε δυο κομμάτια. Για παιδιά  4-7 και 8-12 ετών. Στο μέρος των παιδιών έχουμε σε κάθε σελίδα μία εικόνα που αναφέρεται σε ένα ή περισσότερα χαρακτηριστικά τους. Κάτω από την εικόνα δίνουμε στο παιδί αναγνώστη μία συμβουλή σε σχέση με την εικόνα.
Στο μέρος των ενηλίκων που και αυτό χωρίζεται σε δυο κομμάτια, όπως και των παιδιών, δίνουμε την επεξήγηση του κάθε παραδείγματος και μια πρώτη οδηγία για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας κατάστασης.
Στο βιβλίο επίσης γίνεται αναφορά στο τι είναι αυτισμός και σε κάποια από τα χαρακτηριστικά του.
Τέλος, κάτι που αφορά την ευελιξία του στη χρήση, είναι το διπλό εξώφυλλο. Στο τζάκετ, ο τίτλος είναι διαφορετικός. Όταν βγει το τζάκετ, ο τίτλος του δεύτερου εξώφυλλου είναι «Μαθαίνοντας τους άγραφους κανόνες της ζωής» και είναι έτσι γραμμένος, ώστε να είναι κατανοητός από τα παιδιά.

  • Το βιβλίο έχει ένα πολύ εξειδικευμένο θέμα, αυτό του αυτισμού. Πείτε μας γιατί τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο ακούμε τη λέξη αυτισμός και γιατί υπάρχει μία σύγχυση γύρω από αυτό; Επίσης πιστεύετε πώς ένα τόσο εξειδικευμένο βιβλίο θα ενδιέφερε και ανθρώπους δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το θέμα;
Μπορεί να έχει ένα ειδικευμένο θέμα, όπως είπατε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι ένα βιβλίο, για τους λίγους. Ο αυτισμός είναι γύρω μας και πάντα υπήρχε. Απλά δεν γνωρίζαμε πως αυτός ο διαφορετικός τρόπος σκέψης αρκετών ανθρώπων, ονομάζεται έτσι. Η σύγχυση για τον αυτισμό προέρχεται από το γεγονός της μονοδιάστατης, πολλές φορές, ερμηνείας της λέξης. Στην πραγματικότητα, εκδηλώνεται σε πολλές μορφές.
Για παράδειγμα, ίσως να θυμάστε από τα σχολικά σας χρόνια κάποιους συμμαθητές σας, που θα τους χαρακτηρίζατε παράξενους. Ένα παιδί που δεν είχε φίλους, που θύμωνε εύκολα, που ήξερε λεπτομέρειες για κάποιο εξειδικευμένο θέμα, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει κάποια άλλα πράγματα που ήταν αυτονόητα για τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του. Ένα παιδί που έμοιαζε σαν να είχε έρθει από άλλο πλανήτη. Το ότι ακούγεται περισσότερο στις μέρες μας, οφείλεται κατά πολύ στο γεγονός, ότι πια το εντοπίζουμε. Ξέρουμε τι είναι. Γι αυτό το λόγο, είναι σημαντικό να μάθουμε γι αυτό, μιας και οι πιθανότητες να συναντήσουμε κάποιον στη ζωή μας με αυτισμό, είναι μεγάλες.
  • Μπορείτε να μας περιγράψετε το προφίλ ενός ανθρώπου που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού;
Όπως αναφέραμε παραπάνω, ο αυτισμός εκδηλώνεται σε πολλές διαφορετικές μορφές. Γι αυτό το λόγο τα χαρακτηριστικά που θα σας παρουσιάσουμε παρακάτω, δεν είναι ίδια για όλα τα άτομα. Σε συντομία, θα λέγαμε πως:

- Δυσκολεύονται στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους.
- Συχνά δεν κατανοούν  τους άγραφους κοινωνικούς κανόνες.
- Δυσκολεύονται στην διαχείριση αισθητηριακών ερεθισμάτων.
- Παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα άγχους και δυσκολία στη διαχείριση των συναισθημάτων τους και στην κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων.
- Συχνά έχουν κάποιο ειδικό ενδιαφέρον, που εαν η ενασχόληση τους με αυτό συνεχιστεί μέχρι την ενήλικη ζωή τους, μπορεί να αποτελέσει την βάση ενός επιτυχημένου επαγγέλματος. Θα μπορούσαμε εδώ να προσθέσουμε πώς η πιθανή ικανότητα που έχουν στην απομνημόνευση, είναι ένας βοηθητικός παράγοντας στην επαγγελματική τους αποκατάσταση.
  • Εμείς τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να βοηθήσουμε στην ένταξη και αποδοχή τους στην κοινωνία;
Πρώτα από όλα χρειάζεται να ενημερωθείτε σχετικά με αυτό, έτσι θα μπορέσετε να καταλάβατε ως ένα βαθμό τον τρόπο σκέψης ενός αυτιστικού ατόμου. Η γνώση βοηθάει στην αποδοχή και στην ένταξη τους. Άλλωστε οι αυτιστικοί εκπαιδεύονται  στον τρόπο σκέψης των νευροτυπικών ανθρώπων, επειδή ανήκουν στην ίδια κοινωνία με αυτούς. Δεν θα έπρεπε να γίνεται και το αντίστροφο;
  • Γιατί θα συστήνατε σε κάποιον να αγοράσει αυτό το βιβλίο;
Έχουμε αναφέρει πόσο σημαντικό είναι να γνωρίσουμε τον αυτιστικό τρόπο σκέψης. Κάτι ακόμα που αξίζει να αναφέρουμε είναι πώς το βιβλίο είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή, κατανοητή, έτσι ώστε να μπορεί να διαβαστεί από οποιονδήποτε, είτε είναι μικρός είτε είναι μεγάλος. Τώρα, όσο αφορά τους «άμεσα» ενδιαφερόμενους, είναι ένα εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει στην εκπαίδευση των παιδιών με αυτισμό και στη αντιμετώπιση ανάλογων περιστατικών, σε πρώτη φάση. Να υπενθυμίσουμε πώς είναι ένα βιβλίο που μπορεί στο ένα του μέρος να διαβαστεί από τα ίδια τα παιδιά.
  • Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια σας σχετικά με το βιβλίο αυτό;
Πρώτα από όλα να πούμε πως αυτό είναι το πρώτο από μια σειρά τριών βιβλίων με την ίδια θεματολογία, αλλά με αναφορά σε διαφορετικό ηλικιακά κοινό, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Το δεύτερο αναμένεται να κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος του 2018 και θα αφορά τους εφήβους.
Ήδη έχουν γίνει αρκετές παρουσιάσεις και σεμινάρια το σχολικό έτος 2017-18 και τώρα είμαστε σε περίοδο προγραμματισμού, για το 2018-19.
Γίνονται κινήσεις για την προώθηση του βιβλίου, στο εξωτερικό.
Για ό,τι αφορά το βιβλίο, και τα βιβλία που θα ακολουθήσουν, μπορείτε συνεχώς να ενημερώνεστε από το γκρουπ στο Facebook.
  •  Ευχαριστούμε πολύ για την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε και το χρόνο που μας διαθέσατε!
Εμείς, σας ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας δώσατε να μιλήσουμε για το βιβλίο μας.

Λίγα λόγια για τις συγγραφείς

Η Πλησή Παναγιώτα γεννήθηκε στην Αθήνα. Εργάστηκε ως δασκάλα στην  Κύπρο και στην Ελλάδα.
Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει εφτά βιβλία της .
Ασχολείται κυρίως με την παιδική λογοτεχνία, αλλά και με τη συγγραφή εκπαιδευτικών βιβλίων με θέμα τον αυτισμό.
Έχει τιμηθεί τρεις φορές με το Κρατικό Βραβείο Κύπρου, καθώς και με Έπαινο από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Βιβλία της βρέθηκαν και στις βραχείες λίστες του Διαβάζω και Αναγνώστη.
Το βιβλίο της “Δεν είμαι τέρας, σου λέω!” κυκλοφορεί και στα ιταλικά από τις εκδόσεις Anicia. (Non sono un mostro ti dico!)
 Εργογραφία:
 Ο μπαμπάς που αγαπάει η μαμά μου, 2017 Ψυχογιός
Αυτισμός-Οι άγραφοι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς (4-12), 2017 Πατάκης
Τι κρατάει η μαμά; 2016 Ψυχογιός
Μα, μπαμπά είναι χάλια!, 2014 Κέδρος
Δεν είμαι τέρας, σου λέω!, 2011 Κέδρος
Η τεμπελοπόλη Πόλη- Πόλη, 2006 Κέδρος
Κλέφτης ονείρων, 2004 Κέδρος
-----------------------------------------
Η Ελένη Λούβρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Καναδά. Είναι κάτοχος Πτυχίου Ψυχολογίας από το Πανεπιστήμιο του Glamorgan, Master of Science στην Εφαρμοσμένη Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Brunel και ενός ακόμα Μεταπτυχιακού στη Ψυχολογία από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Αγγλίας.
Η επαγγελματική εμπειρία στο χώρο του αυτισμού ξεκίνησε το 2000 στο Λονδίνο. Από τότε εργάζεται ιδιωτικά ως ψυχολόγος με παιδιά, εφήβους και ενήλικες με αυτισμό αλλά και τυπικής ανάπτυξης. Εχει συνεργαστεί με διάφορα κέντρα, συλλόγους και φορείς και είναι εισηγήτρια σε σεμινάρια και εκπαιδεύσεις με θέμα τον αυτισμό.
Με την ιδιότητα της πιστοποιημένης εκπαιδεύτριας της Gordon Hellas οργανώνει/διεξάγει ομάδες γονέων που βασίζονται στο διεθνώς αναγνωρισμένο σεμινάριο ‘Το Εργαστήριο του Αποτελεσματικού Γονέα’.
Έχει μεταφράσει το βιβλίο "Εκπαιδεύοντας τα παιδιά με αυτισμό στην Ανάγνωση του Νου" από τις εκδόσεις ‘Γλαύκη’ ( Αγγλικός τίτλος: Teaching Children with Autism to Mind Read. P. Howlin, S. Baron-Cohen & J. Hadwin).

Με την δασκάλα Παναγιώτα Πλησή έχουν συγγράψει το παιδικό βιβλίο : "Αυτισμός: Οι άγραφοι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς για παιδιά 4-12 ετών" που είναι το πρώτο βιβλίο μίας σειράς, που αφορούν τις κοινωνικές δεξιότητες των ατόμων στο φάσμα του αυτισμό.
Διατηρεί ιδιωτικό γραφείο στην Αθήνα όπου κατοικεί με την οικογένεια της. Είναι μητέρα τριών παιδιών. 


[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
8 Σχόλια
Η Μαρία Κανελλάκη μιλάει στο e-περιοδικό μας για το βιβλίο της και όχι μόνο...

Η Μαρία Κανελλάκη μιλάει στο e-περιοδικό μας για το βιβλίο της και όχι μόνο...



Με τη Μαρία Κανελλάκη συναντηθήκαμε εντελώς τυχαία στα διαδικτυακά μονοπάτια. Ήταν ίσως λίγο καρμική η συνάντηση αυτή, γιατί από την ανάρτηση, που διάβασα στο blog της το Απάγκιο, κατάλαβα πόσο ξεχωριστός άνθρωπος είναι και πόσα κοινά έχουμε. Γυρίζοντας το χρόνο πίσω σ' εκείνη την ανάρτηση του 2015 για τους τόπους της σύγχρονης ιστορικής μνήμης πρέπει να πω πως δεν έπαψα ούτε στιγμή να ανακαλύπτω πτυχές ενός ανθρώπου με ευαισθησίες και δυνατή πένα.

Από τότε μεσολάβησαν πολλές αναρτήσεις και φορά τη φορά τη γνώριζα όλο και καλύτερα, μέσα από τα κείμενά της, την ευαισθησία της σε κοινωνικά θέματα και την αγάπη της για τον καθημερινό άνθρωπο, που αγωνίζεται σε δύσκολους καιρούς. Θα μπορούσα να σας μιλήσω για τη Μαρία, αλλά προτίμησα να σας μεταφέρω μια κουβέντα που είχα μαζί της με αφορμή το βιβλίο της "Ιστορίες της διπλανής κρίσης", που το αγάπησα πραγματικά. Σας αφήνω να την απολαύσετε...


Σε γνώρισα μέσα από την πένα σου στο «Απάγκιο» σου, που έγινε και δικό μου απάγκιο κάθε φορά που σε διάβαζα. Μίλησέ μου για το blog σου. Τι σε έκανε να το ξεκινήσεις;

Το “καύσιμo” για το ξεκίνημα του Απάγκιου, ήταν αυτό που βιώσαμε όλοι μας, τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Ο θυμός και η λύπη. Η απογοήτευση κι αυτό το γενικευμένο αίσθημα της ματαίωσης. Η εθνική μας κατάθλιψη, με δυο λόγια. Ήταν η προσωπική ανάγκη να μετατρέψω όλα τα τοξικά συναισθήματα και το θυμό κυρίως, σε δημιουργικότητα. Το μεγάλο μου στοίχημα βέβαια, ήταν να αναδείξω τους προσωπικούς μου – ανώνυμους- ήρωες. 

Έχεις συμμετάσχει κατά καιρούς σε δεκάδες διαδικτυακά projects, e-books και σε συλλογικά έντυπα έργα με την ξεχωριστή γραφή σου. Τι είναι για σένα το γράψιμο;

Καταφύγιο. Ψυχοθεραπεία. Συντροφικότητα, που έχω δει να εξελίσσεται σε έμπρακτη αλληλεγγύη. Η πραγμάτωση της διαδρομής, απ’ το ΕΓΩ στο ΜΑΖΙ

Κάθε σου κείμενο ξεχειλίζει από κοινωνική ευαισθησία, θα έλεγε κανείς. Πες μου για τη Μαρία, τι κάνει εκτός διαδικτύου;

Παρατηρεί κι “οπλοφορεί”. Εργάζεται σκληρά και ασταμάτητα, από τότε που θυμάται τον εαυτό της και διανύει επιτέλους την περίοδο, που κάνει αυτό που της αρέσει. Ήταν ένα δώρο στον εαυτό της, που της το φύλαγε από χρόνια κι ευχαριστεί τον Πανάγαθο που αξιώθηκε να το βιώσει. 

Οι «Ιστορίες της διπλανής κρίσης» ήρθαν να σηματοδοτήσουν μια καινούργια πορεία. Πώς νιώθεις γι’ αυτό;

Ευγνώμων! Σαν να έχω γεννήσει το τρίτο μου παιδί και συμπωματικά, όλες οι γέννες μου, συνέβησαν ένα σαββατιάτικο πρωί. Τα δυο μου αγόρια και το βιβλίο μου επίσης. Το παρέλαβα απ’ τον εκδότη, ένα σαββατιάτικο πρωινό του περασμένου Ιούνη. Νιώθω ξανά την ευθύνη, το νοιάξιμο, τη φροντίδα και την αγωνία να μην “κακοπέσει”. Να βγάλει τα κλαράκια του και να καρπίσει. Να ακουμπήσει σε ράφια ανήσυχων ανθρώπων κι  όχι σε βιτρίνες με ευπώλητα βιβλία. Να ενεργοποιήσει δακρυγόνους αδένες, χαμόγελα και να ταυτιστεί με αληθινές ιστορίες. Οι ήρωές του άλλωστε δεν είναι χάρτινοι και δεν κατοικούν στις σελίδες του, αλλά υπάρχουν τριγύρω μας στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο σχολείο των παιδιών μας, στην πολυκατοικία μας, παντού…

Θέμα του βιβλίου σου, η κρίση. Πώς τη βιώνεις και τι σκέφτεσαι για το μέλλον της χώρας μας;

Το βιβλίο δεν αναφέρεται τόσο στην οικονομική κρίση, αλλά κυρίως στην κρίση που προϋπήρχε. Στην πολιτιστική και την κοινωνική. Στην αξιακή μας κατρακύλα κατά την περίοδο της ψευδο-ευδαιμονίας. Την ένδοξη εποχή της ροζ τσιχλόφουσκας και του ακατάσχετου καταναλωτισμού. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει εδώ και χρόνια. Πολιτιστικά κυρίως. Το αξιακό μας σύστημα νοσεί βαριά και μαζί του νοσούμε κι εμείς. Το μέλλον μας είναι οι νέοι άνθρωποι. Όσοι δεν εγκατέλειψαν το πλοίο. Η νέα γενιά που ετοιμάζεται να βγει στην αρένα, έχει να τα βάλει με άγρια θηρία και η μάχη θα είναι άνιση. Τα (λίγα ενδεχομένως) παιδιά που δεν θα εκστασιαστούν με τα “καθρεφτάκια” των brands και των iPhone, είναι αυτά που θα δημιουργήσουν τη νέα φουρνιά πνευματικών ανθρώπων και έντιμων αγωνιστών της ζωής. Που θα ξαραχνιάσουν τα βιβλία του Ελύτη, του Ρίτσου και του Σεφέρη, του Καζαντζάκη, του Μίσσιου, της Σωτηρίου και του Βάρναλη, την ιστορία του τόπου και τους αληθινούς ήρωες, που ακόμα ζητούν δικαίωση. Και είναι αυτά τα παιδιά, που θα βγουν αλώβητα απ’ τα κέντρα εξουσίας, που επιδιώκουν και ποντάρουν τις μάρκες τους στην αποθέωση του ατομικισμού και της μοναξιάς. Στη “σέλφι” που κατατρόπωσε το οικογενειακό κάδρο και τη συλλογικότητα.

Κάνεις σχέδια και ποια είναι αυτά;

Μπα, δεν πιάνει το χέρι μου στο σχεδιασμό και στη στρατηγική εν γένει. Προτιμώ να έχω τις κρυφές προσδοκίες μου και να μένω προσηλωμένη σ’ αυτές. Να δοκιμάζω και να δοκιμάζομαι σε καινούργια πράγματα. 

Το βιβλίο σου έχει χαρακτηριστεί ως οδηγός επιβίωσης στη μνημονιακή Ελλάδα. Συμφωνείς με αυτό το χαρακτηρισμό; Μίλησέ μου για το περιεχόμενό του…

Οδηγός επιβίωσης είναι συνήθως το εγχειρίδιο που, αντί για διαπιστώσεις, περιέχει  χρήσιμες οδηγίες για την αντιμετώπιση μιας κρίσης. Μ’ αυτή την οπτική, επιλέχτηκε κι ο χαρακτηρισμός. Χωρίς να υπάρχουν μαγικές συνταγές, αυτό που ενδεχομένως να βοηθήσει τον αναγνώστη, είναι να εκτιμήσει τα απλά και αυτονόητα της καθημερινότητάς του, που για πολλούς συνανθρώπους, είναι άπιαστο όνειρο [π.χ. πατρίδα, υγεία, τροφή, οικογένεια, στέγη, δουλειά, φίλους, ψυχαγωγία, παρέα, ένα σύντροφο, γονείς εν ζωή και διάφορα άλλα]. Με την ελπίδα να περιορίσουμε τη γκρίνια και την ηχορύπανση. Νομίζω πως είναι μια καλή άσκηση, για να κρατάμε τα σωστά γράδα στη ζωή μας. Και να παραμένουμε αντάμα ο ένας με τον άλλο. Η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη, κράτησαν την κοινωνία όρθια όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν ένα καλό πείραμα που πέτυχε, κι ας μην έχει προβληθεί στις σωστές του διαστάσεις απ’ τα ΜΜΕ. Αυτό το  αλισβερίσι είναι το πιο ακριβό εργαλείο του ανθρώπου. Κι εδώ δεν χωράνε σύνορα και σημαίες. Δεν χρειάζεται να μιλάς την ίδια γλώσσα με τον άλλο. “Μιλάνε” μόνο οι καρδιές που χτυπούν στην ίδια διάλεκτο.

Η οικογένειά σου πώς βλέπει το blogging και τώρα το βιβλίο;

Αρχικά, με στραβό μάτι. Έριχνα κάτι ξεγυρισμένα ξενύχτια και δεν έβρισκαν το λόγο να αφιερώνω τόση ενέργεια και χρόνο, σε διαδικτυακές παρέες. «Τι πας και μπλέκεις ρε πουλάκι μου; Έλα να ρημαδοκοιμηθούμε, γιατί θα σέρνεσαι πάλι αύριο…» Με τον καιρό το συνήθισαν. Αργότερα, άρχισαν να με διαβάζουν. Πολύ αργότερα, μου έκαναν και σχόλια ή  κριτικές. Στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, είχαν πιάσει πρώτη θέση-πίστα παιδιά, φίλοι παιδιών, σύντροφος και κάτι ξεχασμένα ξαδέρφια, κι ήταν η πιο συγκινητική διαπίστωση, να βλέπω στα μάτια τους, τη χαρά και το “χειροκρότημά τους” για ό,τι κατάφερα. Κοντολογίς, ήταν μοναχικός ο δρόμος και μόνο η μητρική φωνή εκ Κρήτης, με στήριζε τηλεφωνικώς και αδιαλείπτως. Θυμάμαι ότι της έστειλα το βιβλίο, χωρίς να της έχω πει τίποτα για την έκδοσή του. Το παρέλαβε και με πήρε τηλέφωνο κι αν ήταν τρόπος, θα διαπερνούσε τις οπτικές ίνες για να μ’ αγκαλιάσει. 

Από το «κλικ» που πάτησες για την πρώτη σου ανάρτηση ως σήμερα, ο δρόμος ήταν μακρύς. Έτσι είχες στο μυαλό σου αυτή τη διαδρομή; Τι θα άλλαζες αν μπορούσες;

Αυτό το πρώτο «κλικ», είναι σαν το πρώτο μας φιλί, τον καιρό της νιότης μας. Δειλό, τρυφερό και αμήχανο, με την απειρία του “πρωτάρη” να το σηματοδοτεί. Δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως. Ούτε στις πιο αισιόδοξες προβλέψεις μου, δεν υπήρχε αυτή η διαδρομή. Την οποία, μετράω σε φίλους. Όχι σε κλικ, ούτε σε λάικ. Σε φίλους χειροπιαστούς, που ανταμώσαμε, μοιραστήκαμε στιγμές και νιώσαμε ευγνωμοσύνη που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν. Το θεωρώ υπέρτατη τύχη το συναπάντημα με ανθρώπους, που σε δένουν κοινές αξίες και μιλάτε την ίδια “γλώσσα”. 

Είσαι από εκείνους, που όχι μόνο παρατηρεί τους ανθρώπους, αλλά «μπαίνει στα παπούτσια τους»… Πώς θα ήθελες να έχουν εσένα στο μυαλό τους όσοι σε γνωρίζουν;

Ναι όντως, έχω κάνει μεγάλη κατάχρηση σε ξένα παπούτσια. Από σαλονάτες γόβες, μέχρι πλαστικές σαγιονάρες. Ωραία ήταν… Να μ’ έχουν στην καρδιά τους θα ήθελα. Το μυαλό είναι για άλλες χρήσεις, που δεν με αφορούν.

Αν σου έλεγαν να αλλάξεις χώρα και να ζεις κάνοντας αυτό που αγαπάς περισσότερο, με ιδανικές συνθήκες, θα έφευγες;

Όχι. Το «Μαζεύω τα μπογαλάκια μου και φεύγω», καθόλου δεν μου ταιριάζει. Γιατί μ’ αυτή τη λογική, θα άλλαζα ξανά χώρα και συνθήκες, αν δεν μου άρεσε ο τόπος που θα πήγαινα. Το ζητούμενο είναι να διαμορφώνεις τις ιδανικές συνθήκες, στον τόπο που είναι οι ρίζες σου. Και ν’ αγαπάς αυτό που κάνεις. Και δεν μιλάω εκ του ασφαλούς. Ξέρω πολύ καλά πώς είναι να δουλεύεις για επιβίωση κι όχι από μεράκι, να αγωνιάς αν αύριο θα έχεις δουλειά, να δίνεις καθημερινές μάχες για να κρατήσεις τη θέση σου, αλλά και την αξιοπρέπειά σου.
Με την ευκαιρία, οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ στον εκδότη των 24γραμμάτων, Γιώργο Δαμιανό. Αν και δεν γνωριζόμασταν μέχρι τη μέρα που παρέλαβα το βιβλίο, πίστεψε σε μένα και με στήριξε με όλες τους τις δυνάμεις.

Αυτή είναι η Μαρία Κανελλάκη, ένας άνθρωπος ακέραιος, ξεχωριστός, δημιουργικός που συχνά μπαίνει "στα παπούτσια" άλλων... η φίλη μου!


Αν θέλετε να αποκτήσετε το βιβλίο πατήστε εδώ.


[ Διαβάστε περισσότερα ]
Marina Antoniou
20 Σχόλια