Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Blogoγειτονιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Blogoγειτονιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δώρα που έγιναν χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια

Δώρα που έγιναν χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια


christmas-crafts-dora-stolidia

Το blogging έγινε αφορμή να γνωρίσω ένα ακόμα εκπληκτικό κορίτσι, που ακούει στο όνομα Μία,  είναι χρυσοχέρα και στη γωνιά της θα βρείτε πολλά χειροποίητα αντικείμενα, όλα φτιαγμένα με μεράκι και πολύ ταλέντο.

christmas-crafts-dora-stolidia

Πριν από κάμποσους μήνες έλαβα ένα πακέτο γεμάτο δώρα (όλα αυτά που βλέπετε στη φωτογραφία) από κείνη και επειδή το πρόγραμμά μου ήταν απίστευτα φορτωμένο, δεν κατάφερα να το αξιοποιήσω. Μπαίνοντας όμως σε διάθεση χριστουγεννιάτικη και καθώς ετοίμαζα το δικό μου δώρο για κείνη, μου ήρθε η ιδέα, να χρησιμοποιήσω την πρώτη ύλη που μου έστειλε για να φτιάξω στολίδια για το δέντρο μου.

christmas-crafts-dora-stolidia


Πήρα λοιπόν τα ξύλινα μοτίφ, τα κέντησα με τις κλωστές που μου έστειλε, πέρασα την κόκκινη γιορτινή κορδέλα και ...έτοιμα για το δέντρο! Τόσο απλά και τόσο χαριτωμένα όπως μπορείτε κι εσείς να δείτε. Το μοτίφ με το λουλούδι κεντήθηκε για να γίνει χιονονιφάδα. Την ιδέα πήρα από ανάρτηση της Μίας...

christmas-crafts-dora-stolidia

Κράτησα όμως δύο για να τα μετατρέψω σε μπρελόκ μια που ήθελα να τα βλέπω όλο το χρόνο. Το ένα για μένα και το άλλο για ένα άλλο πολύ ξεχωριστό κι αγαπημένο κορίτσι, γιατί ό,τι προσφέρεις με αγάπη, φέρνει γούρι!

christmas-crafts-dora-stolidia

Και φυσικά το σετ ραπτικής που μόνης της έφτιαξε πήρε τη θέση του στην τσάντα μου αφού τα "ατυχήματα" ποτέ δε λείπουν.

christmas-crafts-dora-stolidia

Όσοι δεν γνωρίζετε τη Μία, είναι η Craftartista της blogoγειτονιάς μας και ένα από τα πιο γενναιόδωρα πλάσματα που έχω γνωρίσει! Επισκεφθείτε τη και θα με θυμηθείτε!

Μία μου, σ' ευχαριστώ πολύ πολύ για τα δώρα σου! Με τιμά η φιλία μας!!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
15 Σχόλια
Blogging και φιλία

Blogging και φιλία



Λένε, πως από την οθόνη του υπολογιστή,  δεν πρέπει να περιμένουμε ότι θα γνωρίσουμε ανθρώπους αληθινούς! Ούτε φιλίες χτίζονται με ηλεκτρονικά μέσα! Αν με ρωτάτε, είναι λάθος. Ο κάθε άνθρωπος βάζει την ποιότητά του σε ό,τι κάνει και αυτή είναι, που καθορίζει όλες τις σχέσεις του.

Μέσα από το blogging μου δόθηκε η ευκαιρία ή καλύτερα, είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους που αλλιώς δεν θα τους γνώριζα ποτέ. Ανθρώπους μοναδικούς, ξεχωριστούς, πραγματικούς θησαυρούς, που ο καθένας θα ήθελε στη ζωή του.

Για ένα τέτοιο πρόσωπο θέλω να σας μιλήσω σήμερα. Είναι η φίλη μου η Λία, ένα πλάσμα δοτικό και σεμνό, που αρθρογραφεί στο όμορφο blog της Lia in Vivo. Όσοι είστε bloggers σίγουρα την έχετε συναντήσει στα διαδικτυακά μονοπάτια.
Από την πρώτη στιγμή που τη γνώρισα μέσα από τα κείμενά της, διαπίστωσα πως είναι ένα πλάσμα δυνατό, δοτικό και ακέραιο, με μια τόσο θετική στάση ζωής, που πρόθυμα μεταλαμπαδεύει σε όποιον τη διαβάσει.

Μας χωρίζει μεγάλη χιλιομετρική απόσταση, αλλά μας ενώνουν τόσα άλλα, που αυτό, είναι για μας μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Όταν τη χρειάστηκα, ήταν πάντα εκεί, για μένα. Πρόθυμη να με ακούσει, να με βοηθήσει, να σταθεί με όποιο τρόπο περνούσε από το χέρι της. Η ψυχρή (για άλλους) οθόνη έγινε για μας το μέσο να γνωριστούμε να επικοινωνήσουμε, να πάρουμε και να δώσουμε συναισθήματα, προβληματισμούς, λύσεις. Ήταν σα να την έχω δίπλα μου κι ας ήταν μακριά. Η φωνή μου ήταν τόσο ηχηρή στα αυτιά της χωρίς καν να αρθρώνω λέξη. Τα μαύρα σημάδια των γραμμάτων μετατρέπονταν σε μηνύματα που έβρισκαν αποδέκτη... πολλές φορές συμβαίνει να μιλάμε με ανθρώπους και να μη λέμε τίποτα ουσιαστικό και άλλες πάλι, έστω και μέσω υπολογιστή, να βρίσκουμε τους κώδικες που ξεκλειδώνουν συναισθήματα και γεμίζουν χαρά την ψυχή!


Αποφάσισα να σας μιλήσω για τη Λία και τη δουλειά της, όχι γιατί η ίδια επιζητεί την προβολή (χρειάστηκε κόπος να την πείσω για το σημερινό post), αλλά γιατί πιστεύω πως μέσα από τα κείμενά της μπορούν να βρουν απαντήσεις και να βοηθηθούν, πολλοί άνθρωποι και αυτό, δεν θέλω με τίποτα να το κρατήσω για τον εαυτό μου! Είναι αληθινή, γράφει με σεβασμό στον αναγνώστη, γιατί αγαπά τους ανθρώπους και προσπαθεί να τους ενθαρρύνει να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες και να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους, παραμένοντας κοντά στο Θεό.

Επισκεφτείτε το Lia in Vivo, διαβάστε τα κείμενά της, γνωρίστε τη και είμαι σίγουρη πως θα γίνει και δική σας αγαπημένη!
Λία με τιμάς με τη φιλία σου και σ’ ευχαριστώ πολύ, για όλα!
Να είσαι πάντα καλά, να δημιουργείς και να ομορφαίνεις τα πάντα γύρω σου!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
19 Σχόλια
10 συμβουλές για να μην πάρεις κιλά τα Χριστούγεννα!

10 συμβουλές για να μην πάρεις κιλά τα Χριστούγεννα!


Το blogging δεν είναι μόνο έκφραση αλλά και αλληλεπίδραση. Για το λόγο αυτό, ανταποκρίθηκα με χαρά στη Μυστική Ανταλλαγή guest post που διοργάνωσε το Edityourlife Magazine και οι Greek Women Bloggers και σήμερα φιλοξενώ την Χρυσούλα Χασάπη από το just-moms.blogspot.com, η οποία θα μας δώσει δέκα χρηστικές συμβουλές για να μην πάρουμε κιλά τα Χριστούγεννα. Ας δούμε τι μας προτείνει...
...
Οι γιορτές πλησιάζουν και τα πρώτα μελομακάρονα και κουραμπιέδες έκαναν την εμφάνιση τους! Όλοι όταν ακούμε γιορτές σκεφτόμαστε μια περίοδο γεμάτη από γευστικούς πειρασμούς, από οικογενειακές συγκεντρώσεις με πολλά και πλούσια εδέσματα και με τις θερμίδες να κάνουν πάρτι!!! Είμαι σίγουρη πως όλοι θα δεχθούμε προτάσεις για φαγητό μέσα στις γιορτές από συγγενείς και από φίλους! 

Πως όμως θα αντισταθούμε σε όλα αυτά; Πώς γίνεται η ζυγαριά να μην ανέβει ούτε γραμμάριο; (Γιατί να κατέβει κάπως δύσκολο το βλέπω)! Παρακάτω σου  έχω 10 συμβουλές για να μην πάρεις κιλά μέσα στις γιορτές! Ναι μπορείς να απολαύσεις τις γιορτές χωρίς να πάρεις γραμμάριο! Πάμε να ξεκινήσουμε!


• Πρώτα από όλα πριν πας κάπου επίσκεψη φάε κάτι! Δεν μιλάω για φαγητό μιλάω για σνακ π.χ ένα φρούτο. Αυτό θα σε βοηθήσει να μην πέσεις με λαιμαργία σε ότι βρεθεί μπροστά σου!
• Πες «όχι ευχαριστώ»! Μην φας κάτι αν δεν πείνας έτσι επειδή στο κέρασε η θεία σου που έχει τι γιορτή της! Μπορείς να αρνηθείς με ευγενικό τρόπο και μην υποκύψεις στο πειρασμό γιατί το έχασες το παιχνίδι!

• Να μασάς πολλές φορές το φαγητό σου και να τρως αργά! Να το απολαμβάνεις! Να θυμάσαι ότι όσο πιο γρήγορα τρως τόσο πιο μεγάλη ποσότητα τροφής θα καταναλώσεις!! 
• Πιες νερό! Να έχεις στο μυαλό σου: «Θα τρως μόνο όταν πείνας, αλλά θα πίνεις νερό συνέχεια» Το νερό θα σε βοηθήσει στο να μην κάνεις κατακράτηση υγρών που προκαλούν τα γλυκά και τα αλμυρά εδέσματα που πίστεψε με θα βρεθούν πολλά μπροστά σου!!!
• Προτίμησε να φας περισσότερο σαλάτα και ψητό κρέας παρά συνοδευτικά και ψωμί! Υπάρχει μια θεωρία που λέει : χωρίζουμε το πιάτο μας στα δύο στο μισό βάζουμε σαλάτα και στο άλλο μισό κρέας και ορεκτικά!!Προσπάθησε να την τηρήσεις!!
• Μεγάλη προσοχή στο αλκοόλ! Μπορείς  να το περιορίσεις σε 1-2 ποτηράκια κόκκινο κρασί! Εννοείται ότι προσέχουμε την κατανάλωση και σε αυτά που συνοδεύουν το αλκοόλ! Βλέπε πατατάκια, ξηρούς καρπούς με αλάτι ,τυριά κτλ.
• Βρες χρόνο  για γυμναστική! Ακόμα και μισή ώρα περπάτημα την ημέρα είναι μια χαρά!! Βγες στην αγορά να δεις τις βιτρίνες, ανέβα  με τις σκάλες αντί του ασανσέρ. Περπατά μέχρι το περίπτερο αν χρειάζεσαι κάτι!
• Προτίμησε το μελομακάρονο αντί του κουραμπιέ! Είναι πιο θρεπτικό και με λιγότερες θερμίδες! Εννοείται πάντα με μέτρο!
• Προσπάθησε να τηρείς τις ώρες του φαγητού και τα γεύματα σου να είναι 4-5! Είναι λάθος να μείνεις χωρίς φαγητό όλη μέρα με την δικαιολογία ότι θα φας καλά το βράδυ! Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να φας μεγάλη ποσότητα φαγητού και να μην μπορέσεις να απολαύσεις την υπόλοιπη βράδια γιατί θα έχεις έντονο πόνο στο στομάχι!
• Τέλος και αρκετά σημαντικό! Πες όχι στο πακέτο για το σπίτι! Ναι ξέρω η θεία θα επιμείνει να πάρεις μερικά γλυκά για το σπίτι γιατί δεν έφαγες καθόλου βρε παιδάκι μου  και η μαμά σίγουρα θα σου βάλει γαλοπούλα που έμεινε! Προσπάθησε όμως να αντισταθείς και μην πάρεις πακετάκι! Άφησε το να το πάρει κάποιος άλλος!
Να θυμάσαι: Γιορτές δεν σημαίνει ότι πρέπει να βάλω κιλά! Σημαίνει να περάσω όμορφες στιγμές με την οικογένειά μου και τους φίλους μου, να δώσω και να πάρω αγάπη, να παίξω περισσότερο με τα παιδιά μου, να γίνω και γω παιδί! Ας μην  ξεχνάμε ότι είναι η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου!!!
Εύχομαι να περάσετε όμορφα σε ότι και αν κάνετε και αυτές οι γιορτές να σας μείνουν αξέχαστες!
Σας φιλώ
Χρύσα
...
Αυτό που μένει να πω εγώ, είναι πως χαίρομαι που μέσα από αυτή την ανταλλαγή μου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσω και άλλες blogger, όπως η Χρύσα και σας προτείνω να επισκεφθείτε τη γωνιά της για να διαβάσετε και άλλα ενδιαφέροντα άρθρα, όπως θα κάνω κι εγώ. Επίσης μπορείτε να ακολουθήσετε το λογαριασμό της στο instagram.





[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
28 Σχόλια
Ένα γκρίζο πρωινό…

Ένα γκρίζο πρωινό…



Ήταν από κείνα τα φθινοπωρινά πρωινά, τα συννεφιασμένα, τα μουντά, που όλο λες πως θα βρέξει και θα ξεσπάσει κι όμως, τα σύννεφα βρίσκονται εκεί, στεγνά κι απειλητικά να σου κρύβουν τον ήλιο.

Σηκώθηκε απρόθυμα από το κρεβάτι κι αμέσως αναζήτησε τις αχτίδες της μέρας ανοίγοντας το παράθυρο. Το δωμάτιο λούστηκε από ένα θλιμμένο φως, αδύναμο, λες και ήταν απόγευμα κι όχι πρωί. Το ρολόι στο κομοδίνο έδειχνε κιόλας εφτά… δεν είχε καιρό για χάσιμο. Έπρεπε να βρίσκεται στο σχολείο νωρίς, πριν έρθουν τα παιδιά! Να τα καλωσορίσει, να τα καλημερίσει, να τα κάνει να νιώσουν άνετα στο καινούργιο περιβάλλον…

Αρχές του Οκτώβρη και η προσαρμογή όλων ήταν ακόμα σε εξέλιξη. Καινούργιος δάσκαλος εκείνος, στο μικρό μονοθέσιο σχολείο του νησιού της άγονης γραμμής, καινούργια τα πρωτάκια του, όλοι είχαν ανάγκη από χρόνο για να βρουν τους ρυθμούς τους.
Η μικρή του πείρα δεν τον βοηθούσε και πολύ κι έτσι, λειτουργούσε με το ένστικτο και τη διάθεσή του να προσφέρει ζεστασιά και αγάπη στα παιδιά πρωτίστως και έπειτα γνώσεις. Κάθε πρωί αντίκριζε τα αγουροξυπνημένα προσωπάκια τους με ένα τεράστιο χαμόγελο και ζωγράφιζε ήλιους και λουλούδια στον πίνακα, για να τα προϋπαντήσει. Τα περισσότερα ανταποκρίνονταν με μια γενναιόδωρη τραγουδιστή καλημέρα! Τα περισσότερα;… λάθος! Όλα! Όλα, εκτός από ένα! Ένα παιδάκι δεν χαμογελούσε ποτέ! Δυο βδομάδες τώρα, πήγαινε κι ερχόταν ήσυχο, αμίλητο, αγέλαστο… όταν του μιλούσε, απαντούσε διστακτικά κι απομακρυνόταν γρήγορα για να καθίσει στο θρανίο ή να σταθεί στην άκρη της αυλής του σχολείου στο διάλειμμα, σκαλίζοντας με ένα θαλασσόξυλο το χώμα του μικρού παρτεριού της…

Τον είχε προβληματίσει αυτό το παιδί. Παρατηρούσε τη συμπεριφορά του όλες αυτές τις μέρες, ελπίζοντας πως κάτι θα καταλάβει, αφού η συζήτηση με τους γονείς του δεν ήταν καθόλου διαφωτιστική. Εκείνοι ήταν ευχαριστημένοι που το παιδί τους ήταν ήσυχο και δεν δημιουργούσε προβλήματα φέτος, αφού δυο χρονιές τώρα, όλο και σε κάποια σκανταλιά ήταν μπλεγμένος…  «Μη σκας δάσκαλε, καλύτερα ήσυχος, παρά ζιζάνιο» του είπαν, αφήνοντάς τον αποσβολωμένο να τους κοιτά. «Τα γράμματα τα παίρνει; Αυτό πες μας μόνο, για να ξέρουμε τι θα τον κάνουμε!»… Και ναι, τα έπαιρνε τα γράμματα! Μαθητής της Γ’ τάξης και είχε δίψα και γνώσεις, που θα τις ζήλευαν πολλοί μαθητές  μεγαλύτερων τάξεων!

Για τους γονείς μπορεί να ήταν αρκετό, για το δάσκαλο όμως όχι! Τι νόημα έχει, να γεμίζει γνώσεις το μυαλό ενός παιδιού, όταν η ψυχή του είναι άδεια; Γιατί άδεια έμοιαζε! Τα μάτια του πολλές φορές κοιτούσαν το κενό κι ας έδινε την εντύπωση πως αγναντεύει τη θάλασσα…

Μ’ αυτές τις σκέψεις πήγαινε κι ερχόταν στο σχολείο ο νεαρός δάσκαλος, με τις ίδιες ξεκίνησε κι εκείνο το πρωί τη γνώριμη διαδρομή. Το πρωινό αεράκι του χάιδεψε το πρόσωπο και γέμισε τα πνευμόνια του οξυγόνο. Στάθηκε για λίγο να το απολαύσει… δεν είχε τόσα  χρόνια, αυτό το προνόμιο και τώρα ένιωθε πραγματικά τυχερός που το ζούσε.
Έκλεισε τα μάτια για δευτερόλεπτα, πήρε βαθιά ανάσα και ξαφνικά άκουσε κάτι σαν κλάμα… Ένα κουτάβι έκλαιγε κουλουριασμένο και τρεμάμενο στην άκρη του στενού δρόμου. Έσκυψε και το κοίταξε καλύτερα. Παρατήρησε πως ήταν τόσο μικρό, που με το ζόρι ανοιγόκλεινε τα μάτια του. Δεν μπορούσε να το αφήσει εκεί, αλλά ούτε είχε χρόνο να το πάει στο σπίτι του… Χωρίς πολλή σκέψη, αποφάσισε να το πάρει μαζί του στο σχολείο.

Μόλις πλησίασε στην αυλόπορτα είδε ότι τα πρώτα παιδιά είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους. Ανάμεσά τους και ο Σταύρος, το αγέλαστο παιδί, όπως τον είχε καταγράψει στη σκέψη του.
- Κύριε, κύριε, τι είναι αυτό που κρατάτε στην αγκαλιά σας;… τιτίβισαν και τον κύκλωσαν χαρούμενα
- Ένα κουτάβι που βρήκα στο δρόμο καθώς ερχόμουν!... απάντησε εκείνος ενώ το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς…
- Ξέρετε τι σκέφτομαι; Να το κρατήσουμε εδώ στο σχολείο και να το μεγαλώσουμε όλοι μαζί! Τι λέτε;
Ένα μακρόσυρτο «ναι» ακούστηκε από τα παιδιά, που χοροπηδούσαν ενθουσιασμένα προσπαθώντας να πάρουν σειρά για να το χαϊδέψουν.
Ο Σταύρος καθόταν παράμερα, αλλά όχι αδιάφορος για το καινούργιο μέλος της σχολικής παρέας… Δειλά, δειλά πλησίασε για να το χαϊδέψει κι εκείνος… και τότε ο δάσκαλος του πρότεινε, να είναι ο πρώτος που θα το πάρει αγκαλιά. Ένα τεράστιο, ζεστό χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο του μικρού, κάνοντας το δάσκαλο να προχωρήσει στην ερώτηση, που από ώρα ετοίμαζε στο μυαλό του…
- Θέλεις να του βρεις εσύ, όνομα, Σταύρο; Και να το ταΐζεις εσύ, κάθε μεσημέρι, πριν σχολάσουμε;
- Ναι, κύριε!! Απάντησε πρόθυμα το παιδί, χωρίς να αφήνει το χαμόγελο να σβήσει από τα χείλη του!

Λίγες ώρες αργότερα, ο Σταύρος μέσα στον ενθουσιασμό του, εξήγησε στο δάσκαλο πως το καλοκαίρι, είχε χάσει τον πιστό του φίλο, το σκύλο του, από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Έκαναν μαζί, τη διαδρομή ως το σχολείο κάθε πρωί και γυρνούσαν μαζί πάλι, κάθε μεσημέρι στο σπίτι και ήταν για το παιδί τεράστια η απώλεια του ζώου από την ζωή του. Μάταια όλοι του έλεγαν να μη στεναχωριέται, γιατί έτσι συμβαίνει με τα σκυλιά. Εκείνος πονούσε και δεν είχε με ποιον να το μοιραστεί, αφού κανείς δεν τον καταλάβαινε…

Έτσι ξεκίνησαν δυο μεγάλες φιλίες ανάμεσα σε ένα μαθητή και ένα δάσκαλο, ανάμεσα σε ένα παιδί και ένα σκύλο. Και οι δυο κράτησαν για πάντα, κάνοντας αυτό το γκρίζο φθινοπωρινό πρωινό, το πιο φωτεινό που μπορούσαν να θυμηθούν!


Αυτή η ιστορία συμμετέχει στις "Ιστορίες του Φθινοπώρου" της καλής μου φίλης Μαρίας Νικολάου από το Κείμενο 
Μαρία, σ' ευχαριστώ πολύ για την προτροπή!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
26 Σχόλια