Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο κακός μας ο καιρός!

Μέχρι τώρα, καλά τα βολέψαμε με τον καιρό. Ήπιος γλυκός, καταλάβαινε και κείνος πως το πετρέλαιο είναι απλησίαστο, ό,τι είχαμε να κάψουμε το κάψαμε πέρσι, τα ξύλα ακριβαίνουν κι αυτά, το πορτοφόλι αδειάζει, μας φέρθηκε με το γάντι! Τώρα όμως, αυτό το γάντι θα το φορέσουμε στο χεράκι, θέλουμε δε θέλουμε, γιατί τα πράγματα άλλαξαν.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έλεγαν, πού είναι ο χειμώνας και πού είναι ο χειμώνας! Να' τος ο χειμώνας, ήρθε και μας δείχνει τα δόντια του, θυμωμένος με τη χαρά μας, που τόσο καιρό σταθήκαμε τυχεροί.

Βροχές, καταιγίδες, βοριάδες, πλημμύρες, καταστροφές. Έγινε πάλι το έλα να δεις. Δρόμοι πλημμύρισαν, δέντρα ξεριζώθηκαν, ταμπέλες αλλάξανε γειτονιά, θάλασσα βγήκε στη στεριά (για τα ψάρια, θα σας γελάσω) ο κακός χαμός και ο κακός μας ο καιρός. Και μάλιστα χωρίς γεωγραφικές διακρίσεις. Όλη η Ελλάδα από Ανατολή ως Δύση κι από Βορρά ως Νότο σε κακοκαιρία. 

Στην Αττική, σα να μην έφταναν που σαρώνουν κάθε καλοκαίρι, ό,τι κλωνάρι βρεθεί στο διάβα τους, μια που δάση δεν έμειναν και πολλά, έρχονται τώρα οι πλημμύρες με τους αέρηδες να τα αποτελειώσουν. Δέντρα που στέκονταν αγέρωχα ολόκληρες δεκαετίες, ξεριζώθηκαν ώσπου να πεις κύμινο, ξαπλώθηκαν καταμεσίς του δρόμου και η Πυροσβεστική δεν προλάβαινε να απαντά σε κλήσεις για να τα μαζέψει!

Εμείς όμως παιδί μου, δεν πτοούμαστε εύκολα. Πάντα κάτι θα βρούμε, κάτι δημιουργικό να κάνουμε για να βοηθήσουμε το έργο της, μη νομίζετε!...

Και εξηγώ. Πέφτει το δέντρο, είκοσι μέτρα ψηλό, μεσ' τη μέση του δρόμου. Το βλέπουν οι περίοικοι και κατεβαίνουν από τα διαμερίσματά τους με το αλυσοπρίονο στο χέρι. Όχι καλέ, δεν παραφρόνησαν ξαφνικά. Βρήκαν το δημιουργικό τρόπο που λέγαμε, για να απαλλάξουν από το ξεριζωμένο δέντρο το δρόμο και να τον παραδώσουν πάλι στην κυκλοφορία!...

Ευγενή ήταν τα κίνητρά τους, σας το υπογράφω!
Πήραν που λέτε τα αλυσοπρίονα, πήρανε τηλέφωνο και τον κουμπάρο ή τον μπατζανάκη τους από άλλη πιο "άτυχη" γειτονιά (χωρίς ξεριζωμένα δέντρα) και όλοι μαζί τεμάχισαν το δέντρο και το στοίβαξαν στα μπαλκόνια ή στα πορτμπαγκάζ τους, για να το κάψουν στο τζάκι.... Όχι φέτος, του χρόνου, θα το κάψουν για να στεγνώσει πρώτα, αλλά των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν!

Ε, μη μου πείτε ο Έλλην είναι πρακτικός! Σου λέει, έπεσε που έπεσε, πάει που πάει, γιατί να μην πάρω ό,τι μπορώ να ζεστάνω το κοκαλάκι μου;... Και του χρόνου, τα ίδια ζόρια θα έχω, ας κάνω ό,τι καβάτζα μπορώ!...

Τους δικαιολογώ, να λέω την αλήθεια!... Αλλά να δίνεις και συνέντευξη στο δημοσιογράφο για το πώς το έκοψες και πότε θα το κάψεις, δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα δεν μου πολυάρεσε.
Λίγο αγριευτικό το βρήκα. Σα να περιμένουν όλοι από δω και μπρος με το πριόνι παρά πόδα τον επόμενο ανεμοστρόβιλο, που θα πάρει παραμάζωμα κάτι ξύλινο, δέντρα δεν μείνανε και πολλά, να το κάνει καύσιμη ύλη! Αγριευτικό για το πού βαδίζουν τα πράγματα, όχι οι άνθρωποι, να εξηγούμεθα.

Μέχρι τώρα, είχαμε να παλέψουμε με την οικολογική μας συνείδηση για κομμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα... Τώρα, μήπως πρέπει να παλέψουμε με τις αιτίες που μας κάνανε να πάρουμε το πριόνι στο χέρι;
Πολυτέλεια; Λέτε;...

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...