Με το βήμα της καρδιάς...



Πάλι τη βρήκε το χάραμα να σκέφτεται, όλα εκείνα που λαχταρούσε από παιδί…
Ονειρευόταν να κατακτήσει τον κόσμο, να γίνει μεγάλη και τρανή, να αποκτήσει χρήμα, δόξα, μεγάλο σπίτι, τραπεζικό λογαριασμό υπολογίσιμο. Είχε τις δυνατότητες, τα προσόντα, τις ευκαιρίες...

Κι όμως τα άφησε για ένα έρωτα, που της άλλαξε τη ζωή. Που την πήρε μαζί του σ’ ένα άλλο όνειρο, πιο μαγικό.
Εκείνος γλυκός, τρυφερός, ονειροπόλος με όψη αρχαίου Έλληνα θεού την παρέσυρε στα δικά του μονοπάτια, που ούτε φανταζόταν πως υπήρχαν. 

Μοναδική του έγνοια, το δικό της χαμόγελο, που τώρα άρχισε να γίνεται λιγάκι προσποιητό, αφού δεύτερες σκέψεις κυρίευαν το μυαλό της. Τα καλοκαίρια ζωγράφιζε τη φύση και το ηλιοβασίλεμα και τα πουλούσε στους τουρίστες και το χειμώνα, έκανε τον καφετζή στο μοναδικό παραδοσιακό καφενείο της πόλης. Ταξιδιάρικο πνεύμα, ανήσυχο, «αναρχικό»! Του αρκούσαν τα απαραίτητα με πρώτο και κύριο εκείνη!...

Ποτέ της δεν κατάλαβε πώς δεν αναζητά περισσότερα, αλλά οι σκέψεις της πάντα διακόπτονταν από μια του ματιά, από ένα του χάδι. Τώρα όμως η ξαφνική συνάντηση με τον παλιό συμφοιτητή με την υψηλή θέση, ήρθε να της θυμίσει όλα όσα είχε αφήσει πίσω....

Ξαφνικά, το παλιό σπίτι με τα ακροκέραμα που ζούσαν και τόσο θαύμασε από την πρώτη στιγμή, της φαινόταν μικρό. Τόσο μικρό, που κάποιες στιγμές ένιωθε να την πνίγει. Μοναδική της διέξοδος, στην προσπάθειά της να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη, η βόλτα με το ποδήλατο, στα πλακόστρωτα δρομάκια και στο μεγάλο δρόμο που ένωνε την πόλη με τον υπόλοιπο κόσμο.

Λένε, πως τίποτα δεν μπορεί να νικήσει ένα μεγάλο έρωτα, κάποιες φορές όμως, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, έρχονται να του δώσουν ένα δυνατό πλήγμα.
Δεν μπορούσε να συνεχίσει έτσι, άλλο. Η θέση που μια ζωή ονειρευόταν και την άφησε για χάρη του, ήταν διαθέσιμη κι εκείνη αποφάσισε να τη δεχθεί, αφήνοντας πίσω αυτή τη φορά, εκείνον…

Έτσι πέρασε ο καιρός και να, που τώρα πάλι βρισκόταν μπροστά από ένα τζάμι να κοιτά τα φώτα της πόλης να σβήνουν καθώς το χάραμα, την έβρισκε πάλι να παλεύει με τις σκέψεις.

Είχαν περάσει τρία χρόνια και ενώ είχε καταφέρει πολλά απ’ όσα ονειρευόταν, μέσα της το κενό όλο και μεγάλωνε. Τα μάτια, το χαμόγελό του και η ανεμελιά του, της έλειπαν κάθε μέρα και πιο πολύ, τόσο που ούτε που κατάλαβε πως τα βήματά της την οδήγησαν πίσω και βρισκόταν τώρα στην είσοδο της μικρής αυλής, που τα ξερά φύλλα, γέμιζαν με την παρουσία τους.

Συναντώντας ξανά το γελαστό του βλέμμα κατάλαβε, πως αυτό που ήθελε πάντα ήταν τελικά, η ασφάλεια που ένιωθε κοντά του!...

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις" που οργάνωσε η Μαρία μέσα από το blog της mytripssonblog.blogspot.gr. Εκεί, θα δείτε και τη νικήτρια συμμετοχή, που είναι της Αριστέας μας, με την πολύ ενδιαφέρουσα "Νεφέλη" της που άγγιξε την ψυχή όλων!...

Μαρίνα
Unknown
0 Σχόλια

Η Δημοκρατία, μας πέφτει βαριά;



Από την ώρα που ο πρωθυπουργός ανήγγειλε δημοψήφισμα, έγινε ο κακός χαμός!
Βροχή τα σχόλια και οι αντιδράσεις. Όχι πως δεν το περίμενα δηλαδή, αλλά πίστευα πως θα είναι περισσότερο μετριοπαθή από αυτά που άκουσα, στο δρόμο, στη γειτονιά μιλώντας με ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Ανθρώπους όμως που ψηφίζουν, είτε σκεπτόμενοι, είτε και όχι, βέβαια...
Δεν ξέρω τι γίνεται στη δική σας γειτονιά, στη δική μου πάντως οι αντιδράσεις για το δημοψήφισμα ήταν πολλές και τα επιχειρήματα λίγο πολύ ίδια.
Δεν θέλουν να πάρουν θέση!!!
Δεν θέλουν να αποφασίσουν οι ίδιοι για τις τύχες τους, θέλουν να πάρουν την απόφαση άλλοι. Αποποιούνται τις ευθύνες;...
Δεν ξέρω αν καν το συνειδητοποιούν!
Φοβούνται;...
Δεν ξέρω αν είναι φόβος ή η λογική του "μη χείρον βέλτιστον"!

Αυτό που ξέρω είναι η δική μου απορία. Όποια κι αν είναι η ερώτηση, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, το δημοψήφισμα γιατί είναι κακό;
Δεν είναι έκφραση Δημοκρατίας; Δεν είναι δικαίωμα του πολίτη να αποφασίζει;
Μας αρέσει να είμαστε λαός άβουλος και έρμαιο όσων θέλουν το θάνατό μας;

Ο Τουσκ απευθύνθηκε στον Αλέξη Τσίπρα, λέγοντάς του: "game is over". Εμείς δηλαδή βαλθήκαμε να του αποδείξουμε πως είμαστε τα πιονάκια στο παιχνίδι τους; Βαλθήκαμε να τους αποδείξουμε πως είμαστε χάρτινα ανθρωπάκια, που σκίζονται και πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων κατά το δοκούν;

Τι είμαστε τελικά, πολίτες ή λαός; Άνθρωποι ή μαριονέτες;
Φοβόμαστε μη φύγουμε από την Ευρώπη, που μας ρουφά το αίμα και θέλει το θάνατό μας. Τι πάθαμε δηλαδή, το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου το θύμα στο τέλος αγαπά και ταυτίζεται με το θύτη;
Δεν χορτάσαμε από τη "σωτηρία" τους;

Από τη στιγμή που οι εντός και εκτός της χώρας "σωτήρες" κατέστησαν την Οικονομία μας ασταθή, μας εμπαίζουν λέγοντάς μας, πέντε χρόνια τώρα, πως για να υπάρξουν επενδύσεις, θα πρέπει να σταθεροποιηθεί πρώτα, αυτή η έρμη η Οικονομία.
Ξέρετε με τι μοιάζει αυτό;

Είναι σαν ένα τραπέζι τεσσάρων ποδιών, που λείπει το ένα. Ζητάς να βάλει κάποιος το πόδι που λείπει για να σταθεί σωστά κι εκείνος απαντά, όχι, γιατί είναι ασταθές, κόψε και τα υπόλοιπα!!!...
Δεν είναι σχιζοφρενικό, ξέροντας μάλιστα, πως το πόδι που λείπει, κάποιοι "σωτήρες" το πριόνισαν και τώρα αρνούνται να το αποκαταστήσουν;

Μας θέλουν λέει, στο αεροσκάφος της Ευρώπης, γιατί αν ανοίξουμε την πόρτα, αυτό θα πέσει!...
Μας θέλουν όμως, σαν αποσκευές, όχι σαν επιβάτες!!!
Δεν βαρεθήκαμε να κάνουμε τις αποσκευές;

Ένα εκατομμύριο άνεργοι, τρία εκατομμύρια νεόπτωχοι (θεόφτωχοι θα πω εγώ) και περισσότεροι από 10.000 νεκροί, δεν είναι αρκετοί για να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας;
Μας πέφτει, τόσο βαριά αυτή η τύχη, όσο και η Δημοκρατία;

Μαρίνα


to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Δάκρυα ή δράση;...



Δύο μέρες πριν, λάβαμε ένα ακόμα e-mail από τον avaaz.org που όπως το έλεγε και ο τίτλος του, μας έκανε να δακρύσουμε...
Όπως όλοι γνωρίζουμε τα δάκρυα δεν βοηθούν! Για το λόγο αυτό, σκεφτήκαμε να μοιραστούμε το μήνυμα με σας έτσι ακριβώς όπως το λάβαμε, όχι μόνο για να γνωρίζετε αλλά και για να βοηθήσετε, αν το κρίνετε απαραίτητο.


"Αγαπημένοι φίλοι και φίλες,

Χθες γνώρισα τον Elias που μόλις έφτασε με την 3χρονη κορούλα του και την γυναίκα του στη Λέρο. Ήταν σε κατάσταση σοκ, πριν λίγες μέρες έχασαν το 10 ημερών μωρό τους στον πόλεμο της Συρίας και στην πρώτη προσπάθειά τους να διασχίσουν το Αιγαίο κόντεψαν να πνιγούν 

Είναι μια απ΄τις εκατοντάδες οικογένειες που φτάνουν κάθε μέρα στα νησιά μας για να σωθούν απ’τον πόλεμο και την πείνα – 6 φορές περισσότεροι από πέρυσι. Η χώρα μας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την προσφυγική κρίση μόνη της!

Αλλά τώρα έχουμε μια ευκαιρία να μοιράσουμε το βάρος και να βοηθήσουμε αυτές τις οικογένειες: σε 3 μέρες και για πρώτη φορά, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα ψηφίσουν ένα κατεπείγον ανθρωπιστικό σχέδιο για διάσωση και παροχή ασφαλούς καταφυγίου σε πρόσφυγες.

Όμως η Βρετανία, η Ισπανία και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης απειλούν να το μπλοκάρουν – ισχυριζόμενες ότι εμείς οι πολίτες δεν το θέλουμε.

Έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να δημιουργήσουμε ένα τεράστιο πανευρωπαϊκό ψήφισμα για να αποδείξουμε ότι ως πολίτες στηρίζουμε το σχέδιο -- το Avaaz θα παραδώσει τις φωνές μας κατευθείαν στη Συνάντηση Κορυφής. Υπόγραψε τώρα για να απαιτήσουμε απ’την Ευρώπη να αναλάβει τις ευθύνες της και να σταματήσει να παίζει με τις ζωές των πιο απελπισμένων ανθρώπων:

secure.avaaz.org

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση από τον Β’ Παγκόσμιο και η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο. Ήδη 48.000 πρόσφυγες έχουν φτάσει φέτος στη χώρα μας. Για τις οικογένειες όπως του Elias που έχουν βιώσει φρικτούς, ατελείωτους πολέμους, το να επιβιβαστούν σε ένα βαρκάκι είναι η μόνη επιλογή που έχουν. Αν όμως αυξήσουμε τις νόμιμες οδούς προς την ΕΕ μπορούμε να μειώσουμε τον αριθμό των ανθρώπων που διακινδυνεύουν τις ζωές τους στη Μεσόγειο και ταυτόχρονα να αποσυμφορήσουμε την Ελλάδα.

Και δεν ζητάμε πολλά! Ο Λίβανος, η Τουρκία και η Ιορδανία φιλοξενούν περισσότερους από 4.000.000 Σύριους πρόσφυγες, ενώ η Βρετανία έχει δεχτεί μόνο 200! Tο κατεπείγον σχέδιο προτείνει την ένταξη 20.000 ανθρώπων σε 28 ευρωπαϊκές χώρες, την ενίσχυση των θαλάσσιων επιχειρήσεων διάσωσης, την ίση κατανομή του τεράστιου αριθμού αιτούντων άσυλο που καταφθάνουν στη Νότια Ευρώπη και την καταπολέμηση των διακινητών.

Παρόλο που αυτό το σχέδιο δεν επαρκεί για την αντιμετώπιση ενός τόσο μεγάλου προβλήματος, είναι ένα σημαντικό βήμα που μπορεί να προσφέρει ανακούφιση στον πόνο πολλών συνανθρώπων μας. Πρόσθεσε το όνομα σου στην εκστρατεία – πηγές από μέσα λένε ότι για να περάσει το σχέδιο πρέπει να δείξουμε επειγόντως ότι υπάρχει τη μαζική στήριξη απ’τους πολίτες:

secure.avaaz.org
Το σαββατοκύριακο, μέλη του Avaaz και τοπικές ομάδες πολιτών διανέμαμε βοήθεια στους ανθρώπους που φτάνουν με βαρκάκια σε Λέρο και Κω. Αλλά αναμένεται να έρθουν χιλιάδες ακόμη οικογένειες όπως του Elias μέσα στο καλοκαίρι και οι ανάγκες είναι τεράστιες. Γι’αυτό ας ζητήσουμε απ΄την Ευρώπη να δείξει την ίδια αλληλεγγύη και αγάπη που έδειξε το κίνημά μας. Σε όλη την ιστορία οι άνθρωποι άνοιγαν τις πόρτες τους σε όσους έτρεχαν να γλιτώσουν από τον πόλεμο. Τώρα είναι η σειρά μας.

Με ελπίδα και αποφασιστικότητα,
Σπύρος, Alice, Bert, Luca, Marigona, Luis, Mélanie και όλη η ομάδα του Avaaz

Περισσότερες πληροφορίες: «Οδύσσεια» για τους πρόσφυγες και στη γη της Ευρώπης (Η Καθημερινή)
kathimerini.gr

Η Υ.Α. χαιρετίζει ως πρωτοποριακή την προτεινόμενη Ευρωπαϊκή Ατζέντα για τη Μετανάστευση και καλεί για την ταχεία υιοθέτησή της
unhcr.gr

Η νέα ευρωπαϊκή ατζέντα για τη μετανάστευση
euractiv.gr

Ικανοποίηση στην ηγεσία του υπ. Εσωτερικών για την Ευρωπαϊκή Ατζέντα για τη μετανάστευση
naftemporiki.gr

Τι κρύβεται πίσω από τα κύματα προσφύγων που διασχίζουν τη Μεσόγειο - What’s Behind the Surge in Refugees Crossing the Mediterranean Sea (NY Times)
nytimes.com

Ο αριθμός των προσφύγων σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ο μεγαλύτερος μετά τον Β’ Παγκόσμιο, σύμφωνα με τον ΟΗΕ - Global refugee figures highest since WW2, UN says (BBC)
bbc.com

Τα πρώτα μέτρα της Ευρωπαϊκής Ατζέντας για τη Μετανάστευση: Ερωτήσεις και Απαντήσεις - First measures under the European Agenda on Migration: Questions and Answers (European Commission) europa.eu

Είναι το να αφήνουμε Σύριους πρόσφυγες να πνίγονται στη Μεσόγειο για να αποτρέπονται οι υπόλοιποι, η επίσημη πολιτική της Βρετανίας; - Is letting Syrian refugees drown in the Med to deter others now UK policy? (The Guardian)
theguardian.com

H Βρετανία απορρίπτει το σχέδιο ποσοστώσεων της EΕ για να αντιμετωπιστεί η προσφυγική κρίση - UK rejects EU quota plan to solve migrant crisis? (Euronews)
euronews.com

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες λένε “όχι” στις ποσοστώσεις για τη μετανάστευση - Many EU countries say “no” to immigration quotas (Euractiv)
euractiv.com 
"

Εσείς θα κρίνετε και θα αποφασίσετε!!
to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Συζητώντας με food - bloggers #1



Η τροφή δεν είναι μόνο θέμα επιβίωσης και καλής υγείας, αλλά και απόλαυσης. Θέλοντας να μάθουμε τις απόψεις και τις εμπειρίες των φίλων μας food - blogger, συζητάμε μαζί τους για διατροφή και άλλα γαστρονομικά κι εκείνες μας αφιερώνουν μια συνταγή τους...

Πρώτη καλεσμένη η Αθηνά από το CraftCookLove.gr, μια εργαζόμενη σύζυγος και μαμά μιας τετράχρονης κορούλας, που μαγειρεύει, διακοσμεί και οργανώνει τα πάρτι της μικρής της και όλα αυτά τα μοιράζεται μαζί μας στην ιστοσελίδα της.

Διαβάστε τι μου είπε...

Αθηνά, είσαι κατά βάση food blogger. Γιατί;
Ναι, έτσι είναι και ο λόγος είναι απλός. Το μαγείρεμα (φαγητό – γλυκό) είναι αυτό που πάντα προλαβαίνω να κάνω για την οικογένειά μου. Είναι η κύρια ασχολία μου μέσα στο σπίτι…
Μου αρέσει όλη η διαδικασία, που ξεκινά από την προετοιμασία, την εκτέλεση της συνταγής, τη φωτογράφιση. Επειδή αγαπώ πολύ και τη φωτογραφία, ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι για μένα ιδανικός.

Γλυκό ή αλμυρό; Τι προτιμάς περισσότερο να φτιάχνεις;
Η αλήθεια είναι ότι περνάω από φάσεις. Φάσεις αλμυρού, φάσεις γλυκού… αν με ρωτάτε τι προτιμώ να τρώω θα σας πω πως λατρεύω τα γλυκά και μπορώ να ζήσω μόνο μ’ αυτά. Αλλά επειδή δεν είναι καθόλου υγιεινό αυτό, το ελέγχω και το μετριάζω. Στο blog προσπαθώ να κρατώ ισορροπίες, έτσι ώστε να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους επισκέπτες, αλλά και την απαραίτητη ποικιλία.

Πόσο σημαντική είναι η διατροφή για σένα και την οικογένειά σου;
Είναι το πιο σημαντικό. Το φαγητό δεν είναι μόνο για να τραφούμε και να επιβιώσουμε. Το φαγητό είναι δημιουργία, αγάπη και ενώνει όλη την οικογένεια γύρω από το καθημερινό τραπέζι. Ξέρετε, μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου το σημείο συνάντησης ήταν το οικογενειακό τραπέζι και όλες οι παιδικές μου αναμνήσεις έχουν συνδεθεί με το σπιτικό φαγητό και την οικογένεια να το απολαμβάνει.

Ενδιαφέρει τον κόσμο η γαστρονομία σε μια εποχή οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που περνάμε; Ποια είναι η εικόνα που έχεις διαμορφώσει;
Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια όπου οι κανόνες διατροφής της οικογένειας έλεγαν πως κάθε Τετάρτη θα είχαμε φακές και κάθε Παρασκευή φασολάκια για παράδειγμα. Με τα χρόνια όλα αυτά παραμερίστηκαν γιατί οι μαμάδες δούλευαν πολύ και ήταν δύσκολο να κρατήσουν ένα πρόγραμμα. Μπορώ να πω με σιγουριά πως τα πράγματα άλλαξαν και πως ο κόσμος ενδιαφέρεται ίσως και περισσότερο από πριν. Μπορεί να μεγαλώνουν με διαφορετικές συνθήκες τα παιδιά σήμερα, σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές, αλλά στην προσπάθειά τους οι άνθρωποι να φάνε ποιοτικό και υγιεινό φαγητό κάνοντας παράλληλα οικονομία, κάνει πολλούς να επιστρέφουν στις διατροφικές συνήθειες και κανόνες των παλιότερων και να αναζητούν ακόμα και παραδοσιακές συνταγές που δεν τις γνωρίζουν. Φυσικά υπάρχει ενδιαφέρον και σε οτιδήποτε νέο και gourmet παράλληλα.

Μπορεί κανείς να συνδυάσει οικονομικό και ταυτόχρονα ποιοτικό φαγητό και υγιεινό φαγητό για την οικογένειά του;
Φυσικά και μπορεί! Πολλές φορές ο παραγωγός που εμπιστευόμαστε στη λαϊκή, μας εξασφαλίζει την ποιότητα και την οικονομία που χρειαζόμαστε. Το ίδιο και ο κρεοπώλης της γειτονιάς μας, που τον ξέρουμε χρόνια και ξέρουμε την προέλευση των κρεάτων του. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μπορούμε να βρούμε ποιοτικά φρούτα, λαχανικά ή κρέατα στα supermarkets. Το σημαντικό είναι τα υλικά να είναι φρέσκα.

Η ελληνική οικογένεια μαζεύεται γύρω από το τραπέζι;
Ναι, νομίζω πως μαζεύεται και μάλιστα περισσότερο από πριν. Η κρίση έκανε τους έλληνες να επιλέγουν να μαγειρέψουν για τους ανθρώπους της οικογένειας περισσότερο τώρα, που τα χρήματα περιορίστηκαν. Πρώτα η επιλογή ήταν να φάμε σε ένα εστιατόριο. Σήμερα, να μαγειρέψουμε για τους αγαπημένους μας.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα delivery. Θα παραγγείλουν λιγότερο απ’ ότι πριν και προτιμούν σπιτικό σνακ ή φαγητό ακόμα και για τη δουλειά τους. Τα ταπεράκια βγήκαν στην επιφάνεια και τα σπιτικά σνακ κερδίζουν συνέχεια έδαφος, αφού είναι πιο υγιεινά και οικονομικά.

Σε μια μαμά, εργαζόμενη και blogger φθάνει το 24ωρο; Τι μένει σε δεύτερη μοίρα;
Όχι δεν φτάνει με τίποτα! Προσπαθώ να τα συνδυάζω όλα, έχοντας και την 4χρονη βοηθό μου (την κόρη μου) αλλά δεν είναι λίγες οι φορές, που κάτι θα μείνει πίσω. Συνήθως πίσω μένει η δική μου ξεκούραση όπως όταν ξυπνάω πολύ πρωί για να φωτογραφίσω. Οι φωτογραφίες ειδικά για το food blogging είναι το 80 – 85% της δουλειάς. Ασφαλώς και η συνταγή πρέπει να είναι καλή, αλλά αν η φωτογραφία δεν κερδίσει τον επισκέπτη, δεν θα μπει στη διαδικασία να διαβάσει ή να δοκιμάσει τη συνταγή. Ευτυχώς κάθε φορά μένει πίσω και κάτι άλλο κι έτσι ακόμα κι εκεί υπάρχει μια ισορροπία.

Οι τούρτες σου είναι το δικό μας αγαπημένο θέμα στο διάστημα που επισκεπτόμαστε το blog σου. Τις θεωρούμε γλυκά γλυπτά. Είναι όμως, όσο δύσκολες φαίνονται;
Δεν είναι το ευκολότερο που μπορεί να κάνει κανείς, αλλά όχι δεν είναι όσο δύσκολες φαίνονται. Αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος (περισσότερος απ’ ότι χρειάζεται ένα άλλο γλυκό) και σωστή προετοιμασία και προγραμματισμός. Επίσης χρειάζεται να ξέρει κανείς πού θα προμηθευτεί τα υλικά που χρειάζονται, κάτι που εγώ δεν παραλείπω να αναφέρω σε κάθε συνταγή που έχει κάποιο ξεχωριστό υλικό. Όπως φροντίζω να πω και όλα τα μικρά μυστικά που θα εξασφαλίσουν την επιτυχία. Δεν σας κρύβω ότι ενθουσιάζομαι όταν οι επισκέπτες μου στέλνουν μηνύματα για συνταγές μου, που έχουν δοκιμάσει και με ρωτούν απορίες ή μου λένε τις εντυπώσεις τους.

Λένε πως η μαγειρική είναι ευκολότερη από τη ζαχαροπλαστική. Ισχύει;
Νομίζω πως ισχύει. Η μαγειρική είναι πιο ελεύθερη στο συνδυασμό υλικών και αν κάτι πάει στραβά υπάρχουν περισσότεροι τρόποι για να το «σώσει» κανείς. Η ζαχαροπλαστική απαιτεί συγκεκριμένες ποσότητες, συγκεκριμένα υλικά που πολλές φορές δεν μπορούν να αντικατασταθούν με άλλα και πειθαρχία. Όλα αυτά την κάνουν πιο δύσκολη.

Αν το «e – περιοδικό μας» ήταν έδεσμα, τι θα ήταν; Φαγητό, γλυκό και ποιο;
Επειδή αγαπώ τα γλυκά, θα πω ότι το «e – περιοδικό» θα ήταν γλυκό, θα ήταν τυραμισού. Το όνομα τυραμισού σημαίνει τράβα με ψηλά και το blog σας με την ενημέρωση και τα ποικίλα θέματα, μας τραβά ψηλά και επειδή είστε δύο τα δύο «χρώματα» του γλυκού αυτού, σας ταιριάζει απόλυτα!...

Ποια συνταγή σου θα μας αφιέρωνες;
Σας παρομοίασα με τυραμισού, έτσι δεν είναι; Ποια άλλη λοιπόν, από τυραμισού ατομικό και εύκολο!

Ατομικά βαζάκια τιραμισού στιγμής


Τα υλικά (για περίπου 5 μικρά ποτήρια)
2 δόσεις espresso lungo σε θερμοκρασία δωματίου
3 κ.σ. κονιάκ
250 γρ τυρί μασκαρπόνε σε θερμοκρασία δωματίου 
125 γρ ζάχαρη άχνη
10 μπισκότα σαβαγιάρ
3 κ.σ. κακάο




Η εκτέλεση 
Χτυπάμε στο μίξερ το μασκαρπόνε με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψει και να διπλασιαστεί σχεδόν σε μέγεθος. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τον καφέ με το κονιάκ. Κόβουμε στα δύο ή ανάλογα με τα ποτηράκια μας τα σαβαγιάρ με ένα πολύ κοφτερό μαχαίρι. Τα βουτάμε μέχρι να μουλιάσουν στο μίγμα του καφέ/ κονιάκ και τα τοποθετούμε κάτω κάτω στο ποτηράκι. Προθέτουμε με μία σπάτουλα ή κουτάλι την κρέμα και επαναλαμβάνουμε την διαδικασία μέχρι να φτάσουμε στο χείλος του ποητριού. Με ένα σουρωτήρι προσθέτουμε από περίπου μισή κουταλιά της σούπας κακάο σε κάθε ποτηράκι. Είμαστε έτοιμοι! 


Σημείωση: Το γλυκάκι μας καταναλώνεται αμέσως. Μπορείτε και να το ψύξετε απλά, έχετε κατά νου ότι λόγω της απουσίας αυγών ή κρέμα γάλακτος θα σκληρύνει αρκετά η κρέμα. 

Αθηνά, σ' ευχαριστώ πολύ, τόσο για τη συμμετοχή σου, όσο και για τα καλά σου λόγια και σου εύχομαι κάθε επιτυχία σε ό,τι κάνεις!



to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Μηχανή ...φωτός!


mixani-fotos

Η σημερινή κατασκευή - μεταμόρφωση, ήρθε να καλύψει την ανάγκη ενός πορτατίφ, στο επίσης diy κομοδίνο.
Αφορμή στάθηκε η πρόσκληση - πρόκληση της φίλης Αριστέας, που μέσα από το blog της, "η ζωή είναι ωραία" ζητούσε από τους φίλους της να συμμετέχουν σε ένα διαγωνισμό "μεταμόρφωσης" αντικειμένων με τίτλο "Άλλαξέ το!"...

Έτσι άρχισα να κοιτάω γύρω μου τα αντικείμενα με ...άλλο μάτι και μόλις το βλέμμα σταμάτησε στην παλιά μηχανή του κιμά της γιαγιάς, που ήταν ξεχασμένη σε ένα ντουλάπι, η ιδέα να μετατραπεί σε μηχανή φωτός, ήρθε αστραπιαία!
Δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Χρειάστηκαν τα υλικά για πορτατίφ (όλο το σετάκι που οι σύζυγοι συνήθως γνωρίζουν) και ένα spray χρυσής μπογιάς (έγινε τελικά αγαπημένο) για να "ανέβει" λιγάκι αισθητικά.
Δείτε πώς ξεκίνησαν όλα...


Το πρώτο που έγινε, ήταν να βαφτεί με το spray, που ευτυχώς στεγνώνει γρήγορα.Το χερούλι καλύφθηκε με χαρτοταινία για να διατηρηθεί στην αρχική του μορφή.

mixani-fotos

Στη συνέχεια έπρεπε να περαστεί το καλώδιο με το διακόπτη και το ντουί για τη λάμπα και φυσικά ο γλόμπος.
Δείτε τη τώρα και στο χώρο της στο κομοδίνο...

mixani-fotos

mixani-fotos


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "Άλλαξέ το!" της Αριστέας μας και οι φίλοι που ψήφισαν συγκρίνοντας το "πριν" με το "μετά", την ανέδειξαν σε νικήτρια γεμίζοντας με, με πολλή χαρά!
Θέλω να τους ευχαριστήσω μέσα απ΄ την καρδιά μου, γι' αυτό!


Unknown
0 Σχόλια

"It could be Me - it could be You", για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων


Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, σας παρουσιάζουμε μια ομαδική εικαστική έκθεση που ξεκίνησε από τις 18 του μήνα και θα διαρκέσει ως τις 25 Ιουνίου, στην Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, στο Γκάζι.

Τίτλος της έκθεσης "It coulde be Me - It could be You".

Σ' ένα κόσμο όπου μαίνονται οι συγκρούσεις σε διάφορα μέρη και με αριθμό προσφύγων που ξεπερνά τα 50 εκατομμύρια παγκοσμίως, ενώ ξενοφοβία εξαπλώνεται δραματικά, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, σε συνεργασία με τους καλλιτέχνες, που συμμετέχουν στην έκθεση, τιμούν τη δύναμη αλλά και το κουράγιο εκατομμυρίων ανθρώπων, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, είτε λόγω του πολέμου, είτε λόγω παραβιάσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η έκθεση αυτή και το μήνυμα, που δίνει με τον τίτλο της, μας καλεί να αναλογιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε πως ο καθένας από μας, θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση ενός πρόσφυγα. Βλέπετε η μόνη μας διαφορά από αυτούς τους ανθρώπους, είναι ο τόπος που ζούμε. Είναι άνθρωποι σαν όλους μας και το μόνο που ζητούν είναι ένα κομμάτι γης όπου δεν θα κινδυνεύουν εκείνοι και οι οικογένειές τους, κάτι που το δικαιούνται όλοι.

Τα έργα της έκθεσης είναι από καλλιτέχνες, που ζουν στην Ελλάδα και κάποιοι από αυτούς είναι και οι ίδιοι πρόσφυγες.

Τα έσοδα της έκθεσης (τα έργα πωλούνται) θα διατεθούν κατά τα 2/3 στη στήριξη των προσφύγων, από τους ίδιους τους καλλιτέχνες.

Η επιμέλεια της έκθεσης έγινε εθελοντικά από τον Χρήστο Τόλη.

Οι Καλλιτέχνες που συμμετέχουν είναι:

John Bicknell

EseK_One (Βασίλης Έσεκ)

Jamal Ahmed

Moiz Salman

Naimat Hassan

NAR

N_Grams

Serwan Sofi

Παναγιώτης Βελιανίτης - Χρήστος Τόλης

Έλλη Βέλλιου

Νίκος Γιαβρόπουλος

Νατάσσα Ιωάννου

Κώστας Λάβδας

Στεφανία Μιζάρα

Μαρίτα Νιάκαρου

Παντελής Τσομπάνογλου

Παναγής Χρυσοβέργης


Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Χώρος: Προαύλιο αίθουσας - Μηχανουργείο (Δ12)
Ώρες λειτουργίας: 17:00 - 22:00 καθημερινά

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με:Καίτη Κεχαγιόγλου, Υπεύθυνη Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, e-mail: kehayioy@unhcr.org


Οι πληροφορίες προέρχονται από τις ιστοσελίδες: unhcr.gr (Ελληνικά) / unhcr.org (Αγγλικά)
unhcr.gr/refugeestories / 1againstracism.gr / technopolis-athens.com


Κείμενο: to e-periodiko mas
to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Οι "Ιστορίες της Νύχτας" και ένα δώρο...



Οι "Ιστορίες της Νύχτας" όπως και οι "Ιστορίες του Καφενέ" μου έδωσαν την αφορμή να γνωρίσω πολλούς αξιόλογους ανθρώπους και να με γνωρίσουν κι εκείνοι.
Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και την καθημερινότητά μου, σ' ότι αφορά το blogging κατέλαβε η αγαπημένη όλων σας Αριστέα που μέσα από την ιστοσελίδα της "η ζωή είναι ωραία", μας παρασύρει όμορφα και δημιουργικά σε δρώμενα έκφρασης, που όλοι αγαπάμε.

Για τη συμμετοχή μου στις "Ιστορίες της Νύχτας", κληρώθηκα και παρέλαβα χειροποίητα δωράκια ανεκτίμητης αξίας για μένα, από την Αριστέα.

Δεν θα μπορούσα να μη μοιραστώ μαζί σας τη χαρά μου και τα αντικείμενα, όταν μάλιστα συνέπεσε η ημέρα της παραλαβής τους με την αναγγελία της νικήτριας κατασκευής του "Άλλαξέ το", (που ήταν η δική μου), την οποία θα δείτε (υπόσχομαι) σε επόμενη ανάρτηση.


Προσεγμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες το όμορφο πακέτο έκρυβε δύο κομψά έργα τέχνης, που με μάγεψαν με την πρώτη ματιά...

Ένα πανέμορφο μπουκάλι "ζωγραφισμένο" με την τεχνική του decoupage και ένα σαπουνάκι (με την ίδια τεχνική), που αν δεν το μυρίσεις δεν καταλαβαίνεις τι είναι. Νομίζεις ότι είναι ζωγραφιστή πορσελάνη...

Σας τα δείχνω και στη θέση που πήραν στο χώρο μου...



Τα ποτήρια που είχα φτιάξει πριν από καιρό (θα σας τα δείξω σε επόμενη ανάρτηση κι αυτά) με υγρό χρυσό, συντροφεύουν άριστα το περίτεχνο μπουκάλι...


Κι επειδή με τίποτα δεν θα βάλω το σαπουνάκι μου στο μπάνιο, κινδυνεύοντας να το ...χάσω, το έβαλα να κάνει παρέα στο ρετρό αυτοκίνητο και στη μπάλα από χάρτινα τριανταφυλλάκια. Έτσι θα το χαίρομαι περισσότερο και θα μπερδεύω και όσους το δουν...

Το μόνο που θα κρατήσω για μένα είναι η κάρτα με το μήνυμα και τις ευχές της Αριστέας...

Αριστέα μου, σ' ευχαριστώ για μια ακόμα φορά, για τα δωράκια σου και για την ευκαιρία, που μου έδωσες να δημιουργήσω και να συμμετέχω στα δρώμενά σου.

Με όλη μου την αγάπη
Μαρίνα
to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Άνθρωποι και Ελέφαντες...


https://toperiodikomas.blogspot.com/2015/06/blog-post_18.html

Οι ελέφαντες, αυτά τα ογκώδη και τόσο έξυπνα ζώα, είναι πολύ κοντά στον άνθρωπο, τόσο όσο και οι πίθηκοι. Οι άνθρωποι όμως τους σκοτώνουν, σε σημείο αφανισμού.

Ίσως μέχρι τώρα κανείς μας να μη γνώριζε, πως οι ελέφαντες έχουν πλήρη επίγνωση του θανάτου τους. Καταλαβαίνουν δηλαδή ακριβώς τι συμβαίνει και σε αυτούς και στις οικογένειές τους. Μάλιστα αναγνωρίζουν τα κόκαλα άλλων και μπορούν να κλαίνε ώρες πολλές πάνω τους...

Σε μια αγέλη, η λαθροθηρία μπορεί να αποβεί εξοντωτική, από τη στιγμή που θα κάνει ακόμα και είκοσι χρόνια, για να συνέλθει!

Το τραγικό είναι πως σκοτώνονται 100 ελέφαντες κάθε μέρα, με εξαιρετικά βίαιο τρόπο. Κάποιες φορές τους πυροβολούν από ελικόπτερα, πετσοκόβουν τα πρόσωπά τους με ματσέτες ενώ συχνά είναι ακόμα ζωντανοί, με μοναδικό στόχο το ελεφαντόδοντο. Λέγεται πως όλη αυτή η θηριωδία διαπράττεται από τις ίδιους που χρηματοδοτούν κάποιες από τις πιο επικίνδυνες τρομοκρατικές οργανώσεις στον κόσμο.

Πρόσφατα ευτυχώς, η Κίνα ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει σταδιακά (βέβαια) αυτή τη βιομηχανία, ενώ σε έντεκα πολιτείες των ΗΠΑ, υπάρχει νομοθεσία που ζητά την απαγόρευση του εμπορίου του ελεφαντόδοντου.

Βλέπετε το κυνήγι των ελεφάντων είναι πολύ επικερδές, ειδικά όσο λιγοστεύουν, τόσο η τιμή του ελεφαντόδοντου εκτινάσσεται στα ύψη. Μόνο η Μοζαμβίκη μέσα σε 5 χρόνια έχασε το μισό πληθυσμό των ελεφάντων που είχε. Αν αυτό συνεχιστεί με τέτοιο ρυθμό, σε λίγο περισσότερο από μια δεκαετία, είναι πολύ πιθανό να μην υπάρχουν πλέον άγριοι ελέφαντες!

Αν δεν κάνουμε κάτι για να εμποδίσουμε τον αφανισμό τους, τότε οι αφρικανικοί ελέφαντες θα χαθούν για πάντα.

Ένας πολύ καλός τρόπος για να σταματήσει αυτό το επικίνδυνο για την ύπαρξή τους εμπόριο, είναι να βοηθήσουμε να σταματήσει η ζήτηση. Στη γλώσσα του εμπορίου, όσο υπάρχει ζήτηση, θα υπάρχει και προσφορά, επομένως όταν σταματήσει η ζήτηση υπάρχει σοβαρή ελπίδα να σταματήσει και όλη αυτή η θηριωδία, που απειλεί να εξαφανίσει αυτά τα συμπαθέστατα ζώα από τον πλανήτη.

Είναι καιρός να σταματήσουμε να αφανίζουμε κάθε πλάσμα αυτού του πλανήτη για το κέρδος. Όλοι είμαστε μέρος ενός οικοσυστήματος που κινδυνεύει από τις δικές μας ενέργειες!...


to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Η "χώρα της εύφορης ημισελήνου" σε κίνδυνο!


Δημήτριος Ελ Χούρι και Χαγκόπ Πακραντουνιάν μιλούν στα "Επίκαιρα" για την έκρυθμη κατάσταση σε Λίβανο και Συρία, αλλά και για τη θέση των ελληνορθόδοξων χριστιανών.




Συνέντευξη στην Ελένη - Βασιλική Μπαμπαλιούτα


Τα "Επίκαιρα" απευθύνθηκαν σε δυο ηγετικά πρόσωπα του Λιβάνου, που ζουν άμεσα την τραγωδία στη Μέση Ανατολή και τη γνωρίζουν από πρώτο χέρι. Πρόκειται για τον ελληνορθόδοξο πρόεδρο του κόμματος της Εγγύς Ανατολής Ροντρίγκ (ελληνιστί Δημήτριος) Ελ Χούρι και τον Αρμένιο πρόεδρο του κόμματος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (TASNAK) και βουλευτή Χαγκόπ Πακραντουνιάν. Οι απαντήσεις τους παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Ποια είναι η κατάσταση των διαφόρων εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων στη Συρία και στον Λίβανο, ιδιαίτερα των Ελληνορθοδόξων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων;
Οι Σύριοι εγκαταλείπουν τα ιστορικά εδάφη τους στο βόρειο Ιράκ και στη βόρεια Συρία και έρχονται στο Λίβανο για να μετακινηθούν στην Ευρώπη. Αναγκάστηκαν τον τελευταίο μήνα, να εγκαταλείψουν τα χωριά τους μετά την απαγωγή 137 Ασσυρίων. Ορισμένοι από τους Ασσύριους αποφάσισαν να πολεμήσουν κάτω από την αιγίδα των τοπικών Κουρδικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία.

Η Ελληνορθόδοξη κοινότητα υποφέρει επίσης. Προσπαθεί τώρα να οργανωθεί πολιτικά, μετά από μια μακρά περίοδο χάους. Υπάρχουν φωνές που ζητούν την οργάνωση μιας "Ειδικής Στρατιωτικής Άμυνας" στις Ελληνορθόδοξες περιοχές της Συρίας. Στην Εντέλμπ, μετά από μια εισβολή της Al Nusra, ο ελληνορθόδοξος ιερέας απήχθησαν και μετά αφέθηκαν ελεύθεροι. Διαβάζουμε επίσης στον Τύπο ότι πολλοί Αρμένιοι εγκαταλείπουν τη Συρία και μεταβαίνουν στο Ερεβάν. Πρέπει να πολεμήσουμε για να υπάρξουμε. Αυτή η γη είναι δική μας και δεν θα την αφήσουμε ποτέ, σε οποιονδήποτε. Είναι των Αγίων μας, του Θεού μας. Ποτέ δεν θα την εγκαταλείψουμε.

Κύριε Πακραντουνιάν, ο Λίβανος είναι γειτονική χώρα της Συρίας και επηρεάζεται άμεσα από τον πόλεμο, που μαίνεται εκεί, για πάνω από τρία χρόνια. Υπάρχει κίνδυνος οι εντάσεις μεταξύ των διαφόρων εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων στη Συρία, ιδιαίτερα μεταξύ σουνιτών και σιϊτών, να διαχυθούν στο Λίβανο;
Ο Λίβανος έχει το μεγαλύτερο σύνορο με τη Συρία και επηρεάζεται περισσότερο από τους Σύρους πρόσφυγες, που φτάνουν σήμερα το ένα εκατομμύριο. Για μια μικρή χώρα όπως είναι ο Λίβανος, οι αριθμοί αυτοί είναι πολύ μεγάλοι και οδηγούν σε άνευ προηγουμένου πίεση στην οικονομία και τις υποδομές του. Ο Λίβανος και η Συρία συνδέονται μεταξύ τους με γεωγραφικούς, πολιτιστικούς, πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς και η κατάσταση στη Συρία, επηρεάζει αρνητικά το Λίβανο.

Από άποψη ασφάλειας, υπάρχει απειλή στις συνοριακές πόλεις μεταξύ Λιβάνου και Συρίας, όπως έχουμε δει κατά καιρούς τους προηγούμενους μήνες, κατά τους οποίους υπήρξαν απαγωγές και αψιμαχίες με τον συριακό στρατό. Τόσο όμως ο στρατός του Λιβάνου, όσο και της Συρίας είναι παρόντες στα σύνορα για να προστατεύουν το λαό των δύο χωρών από εισβολή ακραίων τρομοκρατών. Βέβαια και πριν τη συριακή κρίση, ο Λίβανος αντιμετώπιζε προβλήματα ασφαλείας. Και οι απειλές παραμένουν.

Δεν θα μπορούσα όμως να πω πως οι απειλές αυτές, προέρχονται από εντάσεις μεταξύ θρησκευτικών κοινοτήτων. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ακραίοι στο Λίβανο, ο αριθμός τους όμως είναι πολύ μικρός. Η πλειονότητα των πολιτών του Λιβάνου πιστεύει στην ειρηνική συνύπαρξη και είμαστε περήφανοι ότι ζούμε σε μια συναινετική δημοκρατία, στο πλαίσιο της οποίας όλα τα δόγματα και οι θρησκείες προστατεύονται από το Σύνταγμα της χώρας και κανένα δόγμα δεν προσπαθεί να "ακυρώσει" το άλλο.

Ας μη ξεχνάμε ότι ο Λίβανος δοκιμάστηκε από μια σεχταριστική σύγκρουση δεκαπέντε ετών και οι πληγές επουλώνονται ακόμη. Τα πολιτικά κόμματα του Λιβάνου και οι ηγέτες των δογμάτων και των θρησκειών δεν θα ήταν τόσο απρόσεκτοι ώστε να επιτρέψουν να βυθιστεί και πάλι η χώρα σε εμφύλιο πόλεμο.

Ποια είναι η κατάσταση και η στάση των μικρότερων εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων του Λιβάνου;
Ο Λίβανος είναι μικρός ως χώρα και άνοιξε την αγκαλιά του και καλωσόρισε ανθρώπους κάθε κοινωνικού στρώματος και από κάθε εθνική και θρησκευτική μειονότητα. Δεν είναι διαδεδομένες στο Λίβανο οι διακρίσεις φυλετικού, εθνικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα. Αντιθέτως υπάρχει πνεύμα αλληλεγγύης και βοήθειας προς όλους όσους έχουν ανάγκη και προσέρχονται στη χώρα μας ως πρόσφυγες, διαφεύγοντας από αδικίες και δεινά. Υπάρχουν όμως πάντα οι λίγοι που γίνονται εμπόδιο, κάνουν διακρίσεις και παρεμποδίζουν τη θρησκευτική και εθνική ανοχή. Η Λιβανική όμως κοινότητα και οι αρχές που τη συνέχουν είναι ισχυρότερες, δεν μπορεί να διασαλευτούν από αυτές τις μικρές εξαιρέσεις. Οι μικρότερες εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες στο Λίβανο, έχουν τα κοινωνικά και πολιτικά τους δικαιώματα και η ύπαρξή τους δεν απειλείται από καμιά άλλη ομάδα. Οι μικρές εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες στο Λίβανο, είναι ασφαλείς.

Την 24η Απριλίου ήταν η επέτειος των 100 χρόνων από τη Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Νεότουρκους. Πολλοί από τους λίγους Αρμενίους που επέζησαν βρήκαν καταφύγιο στη Συρία και το Λίβανο. Αντιμετωπίζουν τώρα οι Αρμένιοι διώξεις από τους φανατικούς ισλαμιστές στη Συρία;
Το έτος αυτό συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από την Αρμενική Γενοκτονία, κατά την οποία χάθηκαν κάτω από την τουρκική βία περισσότεροι από ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι. Οι Έλληνες, οι Ασσύριοι και πολλές άλλες μειονότητες δοκιμάστηκαν από τις φρικαλεότητες της τουρκικής διακυβέρνησης. Ακόμη και σήμερα μπορούμε να δούμε τις διακρίσεις εναντίον αυτών των μειονοτήτων στην Τουρκική Δημοκρατία.

Τώρα όμως βλέπουμε να διαπράττονται νέες φρικαλεότητες στη Συρία και το Ιράκ, όχι μόνο εναντίον των χριστιανών, αλλά κατά όλων εκείνων που συνυπήρχαν αρμονικά σ' αυτή τη γεωγραφική περιοχή. Οι Αρμένιοι όπως και όλοι οι πολίτες της Συρίας, αντιμετωπίζουν διώξεις και απειλούνται από τους φανατικούς στη Συρία και το Ιράκ. Ο φανατισμός δεν στοχοποιεί ένα μέρος μόνο του πληθυσμού. Ο φανατισμός είναι αρρώστεια που με τη διεθνή σιωπή και παροχή όπλων μετατρέπεται σε θανάσιμη επιδημία και υπερβαίνει τα συμφέροντα των παγκόσμιων δυνάμεων.

Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι ο φανατισμός και ο εξτρεμισμός δεν μπορεί να αποτελούν μέρος συμφερόντων καμιάς χώρας του πολιτισμένου κόσμου, ούτε βλάπτουν μόνο ένα μέρος της κοινωνίας. Δημιουργούν αναρχία και αποτελούν κίνδυνο για ολόκληρο το παγκόσμιο σύστημα.

Σε τι κατάσταση βρίσκονται οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί σε Συρία, Ιράκ και Λίβανο;
Στη Συρία και το Ιράκ η κατάσταση ασφαλείας επηρέασε δραματικά τους ελληνορθόδοξους χριστιανούς. Στοχοποιήθηκαν όπως και κάθε άλλη ομάδα του συριακού λαού και υφίστανται, δυστυχώς, την ίδια τύχη. Στο Λίβανο, όπως ανέφερα προηγουμένως, όλα τα δόγματα συνυπάρχουν, έχουν τα κοινωνικά και πολιτικά τους δικαιώματα και ασκούν ελεύθερα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Στο Λίβανο το υπάρχον σύστημα δεν θα υποχωρήσει κάτω από την πίεση και οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί, θα συνεχίσουν να ζουν ασφαλείς και ελεύθεροι, όπως και κάθε άλλο δόγμα, χωρίς την παραμικρή διάκριση ή διωγμό.
to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Μάνος Χατζηδάκις. Ο συνθέτης της "Οδού ονείρων", συντροφεύει ακόμα τα όνειρά μας...



Τον Οκτώβρη του 1925 γεννιέται στην Ξάνθη, μια ξεχωριστή μουσική προσωπικότητα, που έμελλε να μαγέψει με τη μουσική του το κοινό σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική. Ο Μάνος Χατζηδάκις, γιος του Γεωργίου Χατζηδάκι και της Αλίκης Αρβανιτίδου, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως μουσική ιδιοφυΐα, χαράζοντας μια χρυσή πορεία στην μουσική σκηνή.

Η μουσική του εκπαίδευση ξεκινά σε ηλικία τεσσάρων χρόνων με την αρμενικής καταγωγής πιανίστρια Αλτουνιάν, ενώ παράλληλα εξασκείται στο βιολί και το ακορντεόν.

Το 1932 μετά το χωρισμό των γονιών του, εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα με τη μητέρα και την αδελφή του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1938 ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα του σε αεροπορικό δυστύχημα, αλλά και η αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, θα φέρουν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες στην οικογένειά του, αναγκάζοντάς τον να εργαστεί ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοκοκόμου και βοηθός νοσοκόμου στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Δεν εγκαταλείπει όμως τις μουσικές σπουδές του και παρακολουθεί ανώτερα θεωρητικά μαθήματα με τον Μενέλαο Παλλάντιο την περίοδο 1940 - 43. Παράλληλα φοιτά στη σχολή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως αυτές τις σπουδές, δεν θα τις ολοκληρώσει ποτέ.

Είναι η εποχή που γνωρίζεται με ποιητές, καλλιτέχνες και διανοούμενους όπως ο Γ. Σεφέρης, ο Ο. Ελύτης, ο Α. Σικελιανός, ο Ν. Γκάτσος και ο Γ. Τσαρούχης. Συμμετέχοντας ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος της Ε.Π.Ο.Ν. (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων του ΕΑΜ) γνωρίζεται με το Μίκη Θεοδωράκη και συνδέονται από τότε με δυνατή φιλία.

Η πρώτη του εμφάνιση στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι γίνεται το 1944, στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν στο έργο "Ο Τελευταίος Ασπροκόρακας" του Αλέξη Σολωμού. Στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης ο 19χρονος Μάνος θα πάρει μαθήματα υποκριτικής αν και τελικά μετά και από προτροπή του Καρόλου Κουν, θα αφοσιωθεί στη μουσική. Η συνεργασία του αυτή με το Θέατρο Τέχνης, θα κρατήσει 15 ολόκληρα χρόνια, γράφοντας μουσική για παραστάσεις όπως ο "Γυάλινος Κόσμος" (1946), "Αντιγόνη" (1947), "Ματωμένος Γάμος", "Λεωφορείο ο Πόθος" (1948), "Ο θάνατος του Εμποράκου" (1949) κ.α.

Η πρώτη του δουλειά για τον κινηματογράφο, είναι για την ταινία "Αδούλωτοι σκλάβοι" το 1946. Είναι η εποχή που ο Μάνος Χατζηδάκις γνωρίζεται με το ρεμπέτικο τραγούδι και γίνεται ο πρώτος που θα κατανοήσει την αξία του, μελετώντας το σε βάθος.

Το 1950 θα γίνει ιδρυτικό μέλος και καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Χοροδράματος της Ραλλούς Μάνου, παρουσιάζοντας τα τέσσερα μπαλέτα του: "Μαρσύας" (1950), "Έξι λαϊκές ζωγραφιές", "Το καταραμένο φίδι" (1951), "Ερημιά" (1958). Την ίδια χρονική περίοδο η Μαρίκα Κοτοπούλη, θα του ζητήσει να συνθέσει μουσική για τις "Χοηφόρους" από την "Ορέστεια" του Αισχύλου (1950), για να ακολουθήσουν η "Μήδεια", οι "Εκκλησιάζουσες" (1956), η "Λυσιστράτη" (1957), ο "Κύκλωπας", οι "Όρνιθες" (1959), και οι "Βάκχες" (1962). Το 1950 συνεργάζεται και με τον Άγγελο Σικελιανό για να συνθέσει μουσική για την τραγωδία του "Ο Θάνατος του Διγενή".

Το 1959, παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκυ Θεοδωράκη, αφού ενορχήστρωσε και ηχογράφησε ο ίδιος το έργο του Μίκυ "Επιτάφιος" με τη Νάνα Μούσχουρη.

To 1960 του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο στο 2ο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ) για τα τραγούδια, το "Κυπαρισσάκι" και "Τιμωρία" με την Νάνα Μούσχουρη, ενώ απέσπασε και το βραβείο για τη μουσική στην ταινία του Ν. Κούνδουρου "Ποτάμι", στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονιά έγραψε "Τα Παιδιά του Πειραιά" για την ταινία "Ποτέ την Κυριακή" του Ζυλ Ντασέν που έκανε το γύρω το κόσμου και αγαπήθηκε όσο κανένα, χαρίζοντάς του και το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού (1961). Συγχρόνως συνέθεσε μουσική για τα θεατρικά έργα, "Ευρυδίκη" του Ζαν Ανούιγ, "Το γλυκό πουλί της νιότης" του Τένεσι Ουίλιαμς, "Η τύχη της Μαρούλας" του Δημητρίου Κορομηλά και για πολλές ακόμα ταινίες όπως, "Μανταλένα", "Η Αλίκη στο ναυτικό", "Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος", "Η κυρία δήμαρχος", "Το κλωτσοσκούφι", "Ραντεβού στην Κέρκυρα" κ.α.

Το 1961 θα πάρει το Β' βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού για το τραγούδι "Κουρασμένο παλληκάρι", ενώ το πρώτο δόθηκε στον καλό του φίλο Μίκη Θεοδωράκη για την "Απαγωγή".

Ένα χρόνο μετά (1962) ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί τον "Διαγωνισμό Σύνθεσης Μάνος Χατζιδάκις" στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Δοξιάδη στην Αθήνα. Είναι η χρονιά της "Οδού Ονείρων" της ιστορικής μουσικοθεατρικής παράστασης, που ανέβηκε τον Ιούνιο αυτής της χρονιάς στο θέατρο "Μετροπόλιταν" στην Αθήνα. Επρόκειτο για ένα είδος μιούζικαλ ή επιθεώρησης με μια σειρά από νούμερα, τραγούδια και χορευτικά δρώμενα. Τα τραγούδια και η μουσική ήταν του Μάνου και αργότερα κυκλοφόρησε και βινύλιο με αυτά, με τον ομώνυμο τίτλο. Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές που ερμήνευαν τραγούδια αναφέρουμε ενδεικτικά, το Δημήτρη Χορν, τη Μάρω Κοντού, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τη Ζωή Φυτούση και το Λάκη Παππά. Ήταν μια παράσταση που αγαπήθηκε πολύ και την παρακολούθησαν πολλές καλλιτεχνικές προσωπικότητες από όλο τον κόσμο.

Το 1964 ιδρύει και διευθύνει την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (1964-66), δίνοντας στη διετία της λειτουργίας της 20 συναυλίες με πρεμιέρες 15 έργων Ελλήνων συνθετών. Την ίδια περίοδο έρχεται και η συνεργασία του Μάνου με τον Μωρίς Μπεζάρ και οι "Όρνιθες" θα ανέβουν με τα "Μπαλέτα του 20ου Αιώνα" στις Βρυξέλλες.

Το 1966 με τον Ζυλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη θα βρεθεί στην Αμερική για να ανεβάσει στο Broadway τη θεατρική διασκευή του "Ποτέ την Κυριακή" με τίτλο "Illya Darling". Εκεί θα έρθει σε επαφή με την αμερικανική ποπ και ροκ μουσική σκηνή και θα ηχογραφήσει ένα κύκλο τραγουδιών με τον τίτλο "Reflections" σε συνεργασία με το συγκρότημα "New York Rock and Roll Ensemble". Είναι η εποχή που παράλληλα θα ηχογραφήσει το "Χαμόγελο της Τζοκόντας" στην πασίγνωστη συμφωνική του μορφή.


Επιστρέφοντας στην Αθήνα, το 1972, ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο "Πολύτροπο" επιδιώκοντας μια τελετουργική παράσταση του τραγουδιού, μ' όλα τα μέσα που μας παρέχει η σύγχρονη θεατρική εμπειρία, όπως ο ίδιος είχε πει.
Το 1975 και για δύο χρόνια διορίζεται αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ παράλληλα και μέχρι το 1982 αναλαμβάνει καθήκοντα ως Διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας και Διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού Τρίτο Πρόγραμμα.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν και όχι άδικα πως το Τρίτο Πρόγραμμα ξεκίνησε ουσιαστικά μαζί του αφού σε συνεργασία με μια ομάδα νέων ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς για την ελληνική ραδιοφωνία. Με πρόγραμμα που αγαπήθηκε από όλες τις ηλικίες ακροατών, αποτέλεσε το μοναδικό ραδιόφωνο του είδους στην Ελλάδα, έχοντας πιστό κοινό, ακόμα και παιδιά, αφού η αγαπημένη εκπομπή "εδώ Λιλιπούπολη", θα εκτοξεύσει τη δημοτικότητα του σταθμού στα ύψη.

Παράλληλα (1979) καθιερώνει τις "Μουσικές Γιορτές" στα Ανώγεια της Κρήτης με τοπικούς λαϊκούς χορούς και τραγούδια, εγκαινιάζει τον "Μουσικό Αύγουστο" στο Ηράκλειο (1980) και διοργανώνει αγώνες ελληνικού τραγουδιού στην Κέρκυρα (1981- 1982).

Το 1985 εκδίδει το πολιτιστικό περιοδικό "Τέταρτο", στο οποίο καταγράφονται τα καλλιτεχνικά και κοινωνικά δρώμενα, μέσα από τις πολιτικές διαστάσεις τους, ενώ δημιουργεί την πρώτη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία στην Ελλάδα ("Σείριος") έχοντας ως σκοπό την ανάδειξη νέων καλλιτεχνών και μουσικών δημιουργών, χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψιν εμπορικά κριτήρια. Την ίδια εποχή παρουσιάζει έργα και καλλιτέχνες που ο ίδιος επιλέγει στη μπουάτ "Σείριος" το σημερινό "Ζουμ".

Το 1989 θα ιδρύσει την Ορχήστρα των Χρωμάτων για να παρουσιάσει με πρωτότυπο τρόπο έργα κλασσικών και σύγχρονων συνθετών. Την ορχήστρα αυτή, τη διηύθυνε ο ίδιος μέχρι το τέλος της ζωής του και έδωσαν συνολικά 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού αλλά και διεθνούς ρεπερτορίου. Λίγο πριν πεθάνει το 1991 σε συνεργασία με το Δήμο Καλαμάτας διοργανώνει τους "Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας" και τρία χρόνια αργότερα το 1994 στις 15 Ιουνίου, φεύγει από τη ζωή από οξύ πνευμονικό οίδημα.

Το έργο του Μάνου Χατζηδάκι είναι μεγάλο και πολύπλευρο και τα λόγια φτωχά για να το αποδώσουν. Για πολλούς από μας, είναι ένας σπουδαίος συνθέτης που μας μεγάλωσε με τη Λιλιπούπολη, για κάποιους άλλους είναι ο συνθέτης των Παιδιών του Πειραιά, όλους όμως θα μας συντροφεύει με το πνεύμα του, στη δική μας οδό ονείρων.

Η πλήρης εργογραφία του Μάνου Χατζηδάκι βρίσκεται στο επίσημο site του hadjidakis.gr.
Πληροφορίες: wikipedia.orgsansimera.gr
Κείμενο: to e-periodiko mas
to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Σπιτική και εύκολη black forest!...



Μια εύκολη συνταγή για την αγαπημένη πολλών, τούρτα black forest, έχουμε σήμερα για σας. Αφορμή, στάθηκαν κάποια γενέθλια και η αγάπη της εορτάζουσας, στη συγκεκριμένη. Μια εύκολη και ελαφριά σε θερμίδες συνταγή που σκεφτήκαμε, έφερε κατά κοινή ομολογία όσων τη δοκίμασαν, το επιθυμητό αποτέλεσμα, που μοιραζόμαστε σήμερα μαζί σας.

Αν θελήσετε να τη φτιάξετε, εδώ είναι τα υλικά που θα χρειαστείτε:

Για το παντεσπάνι
3/4 φλυτζ. τσαγιού, ελαιόλαδο
2 φλυτζ. τσαγιού ζάχαρη
2 φλυτζ. τσαγιού, κρύο νερό
3 κουτ. σούπας ξύδι
6 κουτ. σούπας κακάο
1 κουτ. γλυκού αλάτι
2 βανίλιες
3 και 1/4 φλυτζ. τσαγιού αλεύρι
2 κουτ. γλυκού σόδα

Για τη γέμιση και το γαρνίρισμα
1 πακέτο garni Γιώτης (το οικογενειακό με τα δύο φακελάκια)
250 gr κομπόστα βύσσινο
λίγη τριμμένη κουβερτούρα

Πώς θα τη φτιάξετε:
Ξεκινήστε με το παντεσπάνι, που θα βάλετε σε στρογγυλό σκεύος, διαμέτρου 26 εκ. Πριν ξεκινήσετε, μετρήστε το ανάλογο χαρτί ψησίματος, το οποίο θα βρέξετε και θα στύψετε καλά. 

Στη συνέχεια θα το απλώσετε στο σκεύος, προσέχοντας να εφαρμόσει καλά στα τοιχώματα...
Κατόπιν, χτυπάτε μαζί το λάδι, τη ζάχαρη, το ξύδι, το νερό και τη βανίλια.
Στη συνέχεια προσθέστε το αλεύρι (κοσκινισμένο) με τη σόδα, το αλάτι και το κακάο (κοσκινισμένο επίσης).

Ψήστε ακριβώς για 45 λεπτά, σε μέτριο φούρνο. Αφού το βγάλετε από το φούρνο, θα το βγάλετε με τη βοήθεια του χαρτιού (που περισσεύει) από το σκεύος και θα το αφήσετε πάνω σε σχάρα να κρυώσει. Μόλις κρυώσει αρκετά, αφαιρέστε το χαρτί και με ένα μεγάλο μαχαίρι, χωρίστε το σε δύο κομμάτια.

Στραγγίζετε στη συνέχεια την κομπόστα και με το σιροπάκι της, μουσκέψτε τα δύο κομμάτια από το παντεσπάνι. Αν θέλετε προσθέστε λίγο κονιάκ (1 κουτ. του γλυκού) στο σιρόπι.

Στη συνέχεια, ετοιμάστε σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου ξεχωριστά, τα δύο φακελάκια garni. Στο περιεχόμενο του πρώτου, προσθέστε την κομπόστα βύσσινο και ανακατέψτε καλά. Μην ξεχάσετε να κρατήσετε μερικά βυσσινάκια για το ντεκόρ της επιφάνειας. 

Ήρθε η ώρα να "στήσετε" την τούρτα σας. Κάτω, το ένα κομμάτι μουσκεμένο παντεσπάνι, έπειτα την κρέμα με τα βύσσινα και μετά το δεύτερο κομμάτι. Καλύψτε όλη την τούρτα με το περιεχόμενο του δεύτερου φακέλου garni, σκορπίστε τα βύσσινα που κρατήσατε και πασπαλίστε με την τριμμένη κουβερτούρα. 



Η σπιτική σας black forest, είναι έτοιμη να την απολαύστε!
Καλή επιτυχία!!

to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Οι μέλισσες κινδυνεύουν από το αλουμίνιο;



Πολλά έχουμε κατά καιρούς ακούσει για το αλουμίνιο και τις επιπτώσεις του στην υγεία μας, με τελευταία και πιο ανησυχητική την ενοχή του ως παράγοντας για τη νόσο Αλτσάχιμερ στους ανθρώπους. Αυτό που δεν γνωρίζαμε είναι πως ενδέχεται να συνδέεται και με την άνοια, αλλά και τη μείωση κατά 40% του πληθυσμού των μελισσών στις Η.Π.Α.

Μέχρι τώρα οι ειδικοί πίστευαν πως η μείωση του πληθυσμού των μελισσών έχει άμεση σχέση με την έλλειψη λουλουδιών και με τα εντομοκτόνα καθώς και με τις επιθέσεις από παράσιτα. Οι βιολόγοι του Πανεπιστημίου του Keele και του Πανεπιστημίου του Sussex όμως αποφάσισαν να ερευνήσουν, αν το αλουμίνιο που αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα (αν όχι τον πιο σημαντικό) μόλυνσης του περιβάλλοντος, θα μπορούσε να έχει σχέση με την εξαφάνιση αυτού του τόσο χρήσιμου εντόμου.

Μελέτη τους που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLoS ONE, αναφέρει πως η περιεκτικότητα του μετάλλου αυτού, σε νύμφες μελισσών κυμαίνονταν από 13 ως 193 ppm (μέρη ανά εκατομμύριο). Με δεδομένο ότι στους ανθρώπους η μόλυνση του εγκεφάλου με αλουμίνιο σε ποσοστό άνω των 3 ppm, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως παθολογική και πιθανώς ως αιτία για νευροεκφυλιστικές νόσους όπως η νόσος του Αλτσχάϊμερ.

Μια σειρά από ανθρώπινες δραστηριότητες σύμφωνα με τους ερευνητές, όπως η καύση των ορυκτών καυσίμων που έχει σαν αποτέλεσμα την "όξινη βροχή" και η εξόρυξη των μεταλλευμάτων αλουμινίου συνέβαλαν καθοριστικά στη βιολογική διαθεσιμότητα αυτής της ουσία, έχοντας σαν αποτέλεσμα ψάρια, δέντρα, καλλιέργειες και άνθρωποι να έχουν επηρεαστεί από το αλουμίνιο. Τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους δείχνουν ότι οι μέλισσες δεν έχουν δυστυχώς ανοσία σ' αυτή την αυξανόμενη επικράτηση του αλουμινίου.

Οι μετρήσεις που έγιναν στη Βραζιλία, έδειξαν πως η γύρη είναι πολύ μολυσμένη με αλουμίνιο. Ο καθηγητής Chris Exley, θα πει "το αλουμίνιο είναι γνωστή νευροτοξίνη, που επηρεάζει τη συμπεριφορά στα ζωικά μοντέλα, όπως οι μέλισσες και τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η ουσία μπορεί να παίξει ρόλο στη μείωση του πληθυσμού των μελισσών".
"Ψάχνουμε σε μέλισσες τη νόσο του Αλτσχάϊμερ", δηλώνει ο καθηγητής.
Υπολογίζεται πως τα τελευταία χρόνια έχει χαθεί το 40% των μελισσών στις Η.Π.Α.

πληροφορίες: lifo.gr
κείμενο: to e-periodiko mas



to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Alexander McQueen, ο 21ος αιώνας ξεκίνησε μαζί του!



Το "παιδί θαύμα" της μόδας Lee Alexander McQueen όπως ήταν το πλήρες όνομά του, ήρθε για να ταράξει το χώρο της και να αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του με τα αριστουργηματικά του σχέδια.

Πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του (11 Φεβρουαρίου 2010), το Victoria & Albert Museum του Λονδίνου, άνοιξε τις πύλες του με μια έκθεση αφιερωμένη στο σχεδιαστή, από τον περασμένο Μάρτιο και μέχρι τις 19 Ιουλίου. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αναδρομική έκθεση εκλιπόντος σχεδιαστή που έχει ποτέ παρουσιαστεί στην Ευρώπη.


Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Το 2013 η αρχική εκδοχή της έκθεσης Savage Beauty, παρουσιάστηκε στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Ν. Υόρκης το 2011. Μια έκθεση που έγινε μια από τις 10 δημοφιλέστερες του Μουσείου και οργανώθηκε από το Costume Institute.


O Lee Alexander McQueen ήταν το έκτο παιδί του Ronald και της Joyce McQueen. Γεννημένος το Μάρτιο του 1969, άφησε το σχολείο στα 14 του χρόνια για να ασχοληθεί με τη μόδα, μαθητεύοντας στον οίκο Anderson & Sheppard. Στον οίκο αυτό έκανε τις παραγγελίες του και ο πρίγκιπας Κάρολος. Το ταλέντο του στο σχέδιο το ανακάλυψε βέβαια σε μικρότερη ηλικία, σχεδιάζοντας ρούχα για τις αδελφές του. Στον οίκο Savile Row του δόθηκε η ευκαιρία να ακονίσει τις ικανότητές του στο ράψιμο αλλά και στο σχέδιο, για να συνεχίσει να εμπνέεται και να μαθαίνει δίπλα στους Gieves και Hawkes και να προοδεύει με τη βοήθεια των ενδυματολόγων Angels και Bermans.


Στα 21 του πήγε στο Μιλάνο για να δουλέψει με τον Romeo Gigli, ενώ έκανε μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο του St. Martins, όπου τελειοποίησε τις γνώσεις του στο σχέδιο μόδας.
Οι επιδείξεις μόδας στις οποίες συμμετείχε είχαν θεατρικό και αυστηρό ύφος. Με τα συστατικά αυτά τράβηξε την προσοχή του κοινού και απέκτησε αναγνώριση. Το 1997 ο οίκος Givenchy ανοίγει τις πόρτες του για κείνον και τρία χρόνια αργότερα ο οίκος Gucci, κάτι που του έδωσε ακόμα μεγαλύτερη έμπνευση και δημιουργικότητα.
Το 2003 βραβεύτηκε από το συμβούλιο των σχεδιαστών της Αμερικής και το 2007 άνοιξε καταστήματα σε όλο σχεδόν τον κόσμο.
Η έμπνευση για τον McQueen, μπορούσε να προέλθει από το κάθε τι, όπως η σειρά "manta ray"που προήλθε από ένα ταξίδι του στις Μαλδίβες το 2009 και τα σχέδια των ρούχων θύμιζαν σαλάχι.
Ήταν ο πρώτος που σχεδίασε χαμηλοκάβαλα παντελόνια στην ιστορία της μόδας κάνοντας πολλούς να λένε πως αυτά ήταν που τον χαρακτήριζαν.
Η πρωτοπορία του δεν περιορίστηκε στο σχέδιο αλλά και στην πασαρέλα, μια που ήταν ο πρώτος που έφερε στην Αγγλία μοντέλα από την Ινδία και έκανε εικαστικές παρεμβάσεις κάνοντας τα σόου του να μοιάζουν με ροκ συναυλίες.


Κέρδισε το βραβείο καλύτερου Βρετανού σχεδιαστή μόδας της χρονιάς, το 1996, 1997, 2001 και 2003 (όπως προαναφέραμε).

Υπήρξε ο πιο ευφάνταστος και ταλαντούχος Βρετανός σχεδιαστής της εποχής μας, οραματιζόμενος τη μόδα με ένα εντελώς νέο τρόπο. Οι γυναίκες του McQueen είναι σαγηνευτικές αλλά και κυριαρχικές με ένα ένστικτο ζωώδες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που μεταμόρφωνε τα μοντέλα του σε πουλιά αρπακτικά, γι' αυτό και δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως τα ρούχα του είναι τέχνη και όχι απλά μόδα. Έβλεπε την ομορφιά εκεί που δεν μπορούσαν να διακρίνουν άλλοι. Στα πάθη, στο περιθώριο, στο σκοτάδι, τις αδυναμίες και εμπνεόταν και από τους πίνακες μεγάλων ζωγράφων του 15 αι. αποτυπώνοντας λεπτομέρειές τους, στα ρούχα του.


Ο ίδιος είχε πει: "Βρίσκω την ομορφιά στο παράξενο. Θέλω να αναγκάσω τους ανθρώπους να μην κοιτάζουν τα πράγματα ως έχουν" κι εμείς θα πούμε πως σε ένα μεγάλο βαθμό το κατάφερε.

Πληροφορίες: lifo.grwikipedia.org, vogue.co.uk,
Κείμενο: to e-periodiko mas


to e-periodiko mas
0 Σχόλια

Ο θάνατος της Άννυ, ήταν ένας προαναγγελθής θάνατος;



Όταν συμβαίνουν τραγικά γεγονότα όπως η δολοφονία της μικρής Άννυ, ο αποτροπιασμός και ο θυμός κατακλύζουν την ψυχή και τη σκέψη μας.

Επειδή όμως ο θυμός δεν είναι καλός σύμβουλος και δεν βοηθά στην κατανόηση των γεγονότων και των αιτιών που τα προκάλεσαν, επιλέξαμε να περιμένουμε μέχρι να καταλαγιάσουν τα συναισθήματα και να "αποσυρθεί" από τα δελτία ειδήσεων η υπόθεση, για να προσπαθήσουμε να πάρουμε απαντήσεις σε μερικά από τα ερωτήματα που γεννήθηκαν μαθαίνοντάς τη.
Πρόθεσή μας δεν είναι η "ανακύκλωση" πληροφοριών, αλλά η απάντηση στις απορίες, που έμειναν μετέωρες.

Για να μας βοηθήσει σ' αυτό, απευθυνθήκαμε στην Γεωργία Δανέζη (Συμβουλευτική - Προγεννητική Ψυχολόγος) και συζητήσαμε μαζί της αυτό το τρομακτικό και αδιανόητο έγκλημα.

Γεωργία, ο πατέρας που αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα με τα ναρκωτικά, παραδέχεται ότι το βράδυ του θανάτου της μικρής, είχε «φτιαχτεί». Όπως λέει, βρήκε το παιδί νεκρό. Ο τεμαχισμός του και τα υπόλοιπα αδιανόητα, που έκανε στην προσπάθειά του να εξαφανίσει το πτώμα, έγιναν συνειδητά ή κάτω από την επήρεια των ναρκωτικών;
Το θέμα δεν είναι τόσο απλό, ώστε να μπορεί να απαντηθεί έτσι εύκολα. Η χρήση ουσιών είναι μια ασθένεια που διαταράσσει την αντίληψη, τον ύπνο, την προσοχή, την σκέψη, την κρίση, την κινητική δραστηριότητα, το αναπνευστικό σύστημα, το καρδιαγγειακό σύστημα, την συμπεριφορά, την διάθεση, την βραχυπρόθεσμη μνήμη, την μάθηση. Δημιουργεί γενικώς μια νοητική - πνευματική θολούρα.
Επίσης μπορεί να προκαλέσει μανία (ψυχική νόσος), παράνοια (ψυχική νόσος), νευρικότητα, ζαλάδα, σύγχυση, ψύχωση και ψυχωτικές συμπεριφορές, αποπροσανατολισμό και βέβαια παραισθήσεις.
Όλα τα παραπάνω εξαρτώνται από το είδος της ουσίας, την δόση, το ιστορικό της χρήσης, την ανεκτικότητα του χρήστη στην ουσία, τις προσδοκίες του χρήστη, το περιβάλλον που έγινε η χρήση.
Άρα, όταν κάποιος είναι υπό την επήρεια των ουσιών, έχει απολέσει μεγάλο μέρος της λειτουργίας του εγκεφάλου του αλλά και της συνειδητότητάς του.

Πώς είναι δυνατόν να έγιναν συνειδητά; Τι οδηγεί ένα άνθρωπο να προβεί σε μια τόσο ακραία πράξη; (μιλάμε για ένα τετράχρονο αγγελούδι, που ήταν παιδί του). Είναι απλά ένα αίσθημα αυτοπροστασίας – αυτοσυντήρησης, ας πούμε;
Στον εγκέφαλό του, λόγω της ουσίας που είχε πάρει, μπορεί να συνέβησαν διάφορα σενάρια, αν είχε παραισθήσεις ή παρανοϊκή συμπεριφορά, ίσως να προσπαθούσε να προστατευθεί από κάποια απειλή που μόνο εκείνος έβλεπε. Αυτό όμως μπορούν να το πουν μόνο οι ψυχίατροι που ανέλαβαν το περιστατικό αυτό.

Στις μέρες που ακολούθησαν φερόταν σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Υπάρχει πιθανότητα να είχαν «σβηστεί» από τη μνήμη του; Να έπεισε δηλαδή τον εαυτό του ότι δεν συνέβησαν ποτέ;
Η χρήση ουσιών διαταράσσει την μνήμη. Συγκεκριμένα, οι έρευνες δείχνουν ότι μπορεί να διαταραχτεί η βραχυπρόθεσμη μνήμη, αυτό σημαίνει ότι τα γεγονότα που είναι πρόσφατα μπορεί να τα ξεχάσουμε και να θυμόμαστε μόνο τα παλαιότερα γεγονότα.

Πώς μπορεί να εξηγηθεί επιστημονικά αυτή η πράξη; Ένας «νορμάλ» άνθρωπος όπως συνηθίζουμε να λέμε, δεν σκοτώνει το παιδί του. Από την άλλη, όλοι είμαστε «εν δυνάμει» δολοφόνοι. Η ερμηνεία της πράξης του, βρίσκεται κάπου στη μέση;
Κάτω από ορισμένες συνθήκες όλοι μπορούμε να προβούμε σε αξιόποινες πράξεις ακόμα και σε φόνο. Έτσι και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο δολοφόνος της Άννυ βρέθηκε κάτω από αυτές τις συνθήκες και έπραξε αυτήν την αδιανόητη, για όλους εμάς, πράξη.

Αν διαπιστωθεί ψυχική νόσος, πέρα από το πρόβλημα των ναρκωτικών, αυτό δικαιολογεί την πράξη; (ανεξάρτητα αν δίνει ελαφρυντικό στον κατηγορούμενο).
Είμαι κατά της βίας και καμία ασθένεια δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια πράξη βίας, πόσο μάλλον το θάνατο ενός ανθρώπου.
Οι έρευνες βέβαια, μας δείχνουν καθαρά ότι η συνύπαρξη ψυχικής ασθένειας με χρήση ουσιών ανεβάζει τις πιθανότητες για εγκληματική πράξη. Τέτοιου είδους εγκλήματα είναι συνήθως εντός της οικογένειας και μερικές φορές μπορεί να φτάσουν σε ακραίες και ειδεχθής πράξεις βίας, όπως έγινε με την Άννυ.

Πολλοί ήταν εκείνοι που είπαν πως το παιδί, έπρεπε να είναι μακριά από τους γονείς του, με τον παππού και τη γιαγιά, όπου περνούσε καλά. Όμως, αυτοί δεν ήταν που μεγάλωσαν τον ακατάλληλο πατέρα και την εξίσου ακατάλληλη μάνα; Πώς θα ήταν μαζί τους ασφαλές το παιδί;
Το αν ο παππούς και η γιαγιά ήταν σε θέση να μεγαλώσουν το παιδί σε ένα υγιές περιβάλλον, δεν μπορούμε να το ξέρουμε, μιας και το περιβάλλον δεν είναι ίδιο, ούτε καν όταν μεγαλώνουν αδέλφια με ένα χρόνο διαφορά, πόσο μάλλον με δύο δεκαετίες διαφορά. Εκείνο που μπορούμε να πούμε με κάποια βεβαιότητα, είναι πως το παιδί τώρα θα ζούσε αν έμενε μαζί τους.

Μήπως ήρθε η ώρα να περνούν από ψυχολογικές – ψυχιατρικές εξετάσεις οι υποψήφιοι γονείς; Ακούγεται ρατσιστικό ή ανέφικτο; Ποια είναι η θέση της επιστήμης στο ζήτημα;
Δεν ακούγετε ρατσιστικό, είναι ρατσιστικό! Μου θυμίζει εποχές «Ευγονίας» όπως θεωρούσαν την «Ευγονία», στην Γερμανία του ’40. Η θέση της επιστήμης το 2015, είναι ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να τεκνοποιήσει σε ό,τι ψυχολογική κατάσταση κι αν βρίσκεται και ό,τι ψυχιατρική ή άλλου είδους ασθένεια κι αν έχει.

Η μάνα φέρει επίσης ευθύνη για το γεγονός. Το ίδιο και όσοι άκουσαν και δεν μίλησαν εγκαίρως. Τι κάνει μια μάνα να αφήνει το παιδί της με ένα ναρκομανή πατέρα, για τόσο καιρό; Τι κάνει τους γείτονες να αδιαφορούν;
Ότι ακριβώς κάνει και μια γυναίκα να επιλέγει για σύντροφο, έναν άντρα με θέματα εθισμού και να κάνει παιδί μαζί του. Χαμηλή αυτοεκτίμηση και το πρότυπο του άντρα που είχε στο σπίτι που μεγάλωσε, είναι οι πρώτοι λόγοι που μου έρχονται τώρα στο μυαλό, αλλά υπάρχουν και άλλοι.
Όσο για τους γείτονες, ισχύει ό,τι και για όλους εμάς. 
Μόνο όταν έχεις εξασφαλίσει τις ανάγκες σου για επιβίωση, δηλαδή τροφή, νερό, στέγη, ζέστη, όπως λέει και ο Maslow, μπορείς να αναζητήσεις και να εξασφαλίσεις την ασφάλεια, δηλαδή την προστασία από κινδύνους, την σταθερότητα, την απελευθέρωση από τους φόβους. Αν καταφέρεις να εξασφαλίσεις και την ασφάλεια, τότε και μόνο τότε μπορείς να κοιτάξεις και να ενδιαφερθείς για τους γύρω σου, τους γείτονες, τους φίλους κ.α. 
Αυτήν την εποχή στην Ελλάδα ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων έχουν εξασφαλίσει την ικανοποίηση των φυσικών αναγκών τους και της ασφάλειας τους και ενδεχομένως, κανένας από αυτούς δεν έμενε κοντά στο διαμέρισμα, που έμενε η Άννυ.

Αν ο πατέρας φύγει από τη ζωή, η κοινωνία θα ηρεμήσει και ίσως θα "κοιμηθεί" μέχρι το επόμενο τραγικό θύμα. Πώς μπορούμε να αποφύγουμε την επανάληψη; Σίγουρα οι αφορισμοί δεν φέρνουν αποτέλεσμα. Ούτε και ο στιγματισμός (πέραν αυτού που ήδη έχουν υποστεί) των ναρκομανών. Θα πρέπει ίσως να «εκπαιδευτούμε» στην αναγνώριση και αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων για να μην έχουμε την ίδια κατάληξη;
Για να υπάρξει πρόληψη εγκληματικών ενεργειών, θα πρέπει να μάθουμε ποιος και κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί να κάνει μια πράξη βίας και μετά να το διαχειριστούμε αποτελεσματικά παρεμβαίνοντας στα υψηλού κινδύνου άτομα για τη διάπραξη τέτοιων πράξεων. 
Άτομα που μπορούν να θεωρηθούν υψηλού κινδύνου μπορεί να βρεθούν, συνδυάζοντας το ιστορικό βίαιων πράξεων που έχουν, τις ψυχιατρικές διαγνώσεις, το αν κάνουν θεραπεία ή όχι και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν. Τέτοιου τύπου διαγνωστικά εργαλεία υπάρχουν εδώ και χρόνια και χρησιμοποιούνται από εγκληματολόγους πολλών χωρών όπως οι Η.Π.Α. και το Η.Β.

Όταν δεν υπάρχει ένα οργανωμένο κράτος Πρόνοιας, θα πρέπει να το δημιουργήσουμε ή να το απαιτήσουμε. Πώς όμως, μπορεί να αφυπνιστεί μια κοινωνία, για να κατανοήσει πως φέρει ευθύνη;
 Το κράτος πρόνοιας δημιουργείται, όταν δεν υπάρχει, ύστερα από την απαίτηση της πλειοψηφίας των πολιτών. Εδώ θα γυρίσω στον Maslow και θα πω, πως όταν οι πολίτες ικανοποιήσουν τις βασικές φυσικές τους ανάγκες για τροφή στέγη, νερό, ζεστασιά, ασφάλεια, σταθερότητα τότε θα μπορέσουν να αφυπνιστούν, να κατανοήσουν, να απαιτήσουν και να δημιουργήσουν όχι μόνο κράτος πρόνοιας, αλλά και ό,τι άλλο σκεφτούν.

Τελικά, ο θάνατος της Άννυ ήταν ένας προαναγγελθής θάνατος;
Όχι, σαν την Άννυ υπάρχουν πολλά παιδιά, που ζουν και μεγαλώνουν σε παρόμοιες οικογένειες με την δική της και ακόμα περισσότερα, που έχουν ενηλικιωθεί και έχουν τραβήξει τον δικό τους δρόμο. Άρα δεν ήταν ένας προαναγγελθής θάνατος.

Ελπίζουμε να βοηθήσαμε στην κατανόηση αυτής της αδιανόητης πράξης, που ήρθε να μας συγκλονίσει και να μας προβληματίσει, τόσο βαθιά. 
Αυτό που θα κρατήσουμε ως συμπέρασμα, είναι πως το ενδιαφέρον για το διπλανό μας, που υποφέρει, δεν είναι αδιακρισία, είναι ο ορισμός της ανθρωπιάς. Μπορεί όλοι μας να έχουμε άλυτα προβλήματα, όμως αν τα παραμερίσουμε για λίγο, λύνοντας το πρόβλημα ενός συνανθρώπου μας, δεν είναι ούτε πολυτέλεια, ούτε υπερβολή!...



to e-periodiko mas
0 Σχόλια